"JAAP STAM"

08.00 uur
De wekker gaat, want de tuinman komt om 09.00 uur wat onkruid weghalen. Dat is een verkapt excuus om de 115 euro die hij nog van ons tegoed heeft te komen innen. Met tegenzin stap ik onder douche. Grumph. 08.00 uur op zaterdag.. Pffff..

08.02 uur
Ineens lacht het leven me toe en ziet de dag er een stuk vrolijker uit! Want net herinner ik me dat het vanavond eindelijk dan zover is, het evenement waar ik al een heel jaar op wacht: de afscheidswedstrijd van Jaap Stam! Gebrek aan een medefan die mij wilde vergezellen heeft me verhinderd deze wedstrijd live bij te wonen vanavond in Zwolle (voor hen die ik gevraagd heb: ik vergeef jullie je “nee sorry maar bedankt” de eerstkomende 10 jaar niet, dus als je niets meer van me hoort, weet je nu waarom!), dus ik zal het live op SBS6 kijken, maar dat mag de pret niet drukken. Er komt een sterrenteam, samengesteld door Jaap en geleid door Guus Hiddink, dat gaat spelen tegen het Ajax van Marco van Basten. Al 15 jaar adoreer ik Jaap, de Rots van Kampen, the Dutch Destroyer, de man met dijen als katrollen en zonder twijfel werelds beste verdediger in zijn topjaren. Het gaat hier niet om een fysieke aanbidding, ik ben niet verliefd op Jaap, maar god, wat kan die man voetballen! Ik spotte hem 15 jaar geleden en sindsdien is het pure aanbidding, tot groot verdriet van hen in mijn omgeving. Jaap, Jaap, Jaap, hiep hiep hoera, het is een mooie dag!!!

09.10 uur
De tuinman is er om zijn geld te incasseren en hij krijgt er gratis wat commentaar van mij bij over het onkruid dat welig tiert en de klimop die hij vorige keer vergeten is weg te halen. Dat zal ‘m leren, die zien we voorlopig niet terug denk ik, wat eigenlijk jammer is, want het is een aardige jongen, maar niets aan te doen. Soms moet je keihard zijn om een goed resultaat te bereiken, kijk maar naar Jaap!

09.45 uur
Ik bel oom H.. Oom H. wil graag mijn scooter kopen voor zijn nieuwe Ghanese liefde en mij boeit het niet wie ‘m koopt, als ik er maar vanaf ben. Dus heb ik voor vanochtend afgesproken met oom H., zodat we nog vanochtend de scooter kunnen laten overschrijven. Oom H. zegt dat hij nu in de auto stapt en naar me toekomt.

10.30 uur
Manlief vraagt of oom H. wel weet waar Den Haag ligt want het duurt wel erg lang. We gaan in de voortuin zitten, drinken koffie, knuffelen ons suf (manlief is net terug van zijn weekje zon en ik heb hem vreselijk gemist dus ik blijf maar aan hem plukken) en de tijd tikt weg.

11.30 uur
Hmmm. Oom H. is er nog niet. Ik bel naar zijn huis, geen gehoor. Ik bel op zijn mobiel, geen gehoor. Hij ging toch 2 uur geleden onderweg? Zou er wat gebeurd zijn?

12.00 uur
Manlief heeft een afspraak en gaat even weg. Ik kan niet mee, want misschien is oom H. wel onderweg dus ik blijf noodgedwongen thuis.

12.30 uur
Ik bel nog eens alle nummers van oom H., maar krijg nergens gehoor. Ik begin echt boos te worden nu. Dit is niet de eerste keer dat hij me laat zitten, maar wel de laatste keer neem ik me voor en ik ben er klaar mee.

13.45 uur
Manlief is weer terug en stelt voor dat oom H. in de jeweetwel kan zakken en we een broodje in de haven gaan eten. Ik ga akkoord (oom H. is nu officieel 4 uur onderweg en ik ben er nu echt helemaal klaar mee!) en een kwartier later zitten we heerlijk in het zonnetje van een lekker broodje te genieten.

15.00 uur
We zijn weer terug en ik bel weer oom H.. Weer geen gehoor en ik mail de bieder van marktplaats die 100 euro meer voor de scooter wil betalen dan oom H.. Ik vraag hem mij gelijk te bellen en vol verwachting klopt mijn hart. Manlief en ik drinken een kopje thee en knuffelen nog wat.

16.00 uur
Manlief vertrekt naar de sportschool en gaat daarna met zijn vriendjes borrelen en ik besluit snel even I. te bellen om mijn hart te luchten over mijn hufterige oom. Ondertussen geen telefoontje van bieder, geen telefoontje van oom H. en I. is ook met mij eens dat oom zich hufterig gedraagt. Die bevestiging had ik eigenlijk niet nodig, maar ik ben er toch blij mee en ik besluit alvast maar te gaan koken. Tenslotte begint over 3,5 uur de wedstrijd van Jaap al en dan wil ik er wel helemaal klaar voor zijn!

16.30 uur
Telefoon! Hmmm. Het is oom H.. Hij was mijn huisnummer vergeten, hij heeft 4 keer door de straat gereden maar zag mijn auto niet (stond voor de deur geparkeerd, de enige Ieniemienie in de hele straat!), de batterij van zijn mobiel was leeg (uhhu..) dus hij kon niet bellen en heeft toen besloten maar naar Schaik te rijden om zijn Queen of Ghana aldaar op haar vakantiebestemming af te zetten. De Queen of Ghana vond het daar niet leuk, dus heeft hij haar weer mee terug naar huis genomen en vervolgens zijn ze toen pas mij gaan bellen. Dat ik hier van kwart voor 10 tot kwart voor 2 heb zitten wachten en dus pissig ben vindt hij echt heel raar, maar hij komt er nu aan zegt hij samen met de Queen of Ghana. Nou, vooruit dan maar. Geld is geld.

17.30 uur
De bel gaat open, ik doe open en daar staat een vrouw zoals je verwacht dat een vrouw uit Ghana er uitziet, met een groot klein jongetje van 4 ernaast. Oom H. komt er achteraan gehobbeld en het nieuwbakken gezin neemt plaats aan onze eettafel. Het kind geef ik limonade, de tortelduifjes bier (het is over de datum maar ik moet er nodig vanaf en oom H. is een rasalcoholist die alles drinkt, dus weggooien is zonde) en oom H. gooit het geld op tafel onder de mededeling dat het 100 euro teveel is en dat hij die morgen terug wil op zijn bankrekening. Dat ik nu zelf nog 200 euro bij moet leggen om de scooter af te betalen, schijnt hem niet te boeien want hij is druk met het begluren en betasten van de Queen of Ghana.

17.40 uur
Ik druk oom H. op het hart dat er niemand op de scooter mag rijden zolang het ding nog niet is overgeschreven en ter ondersteuning zeg ik dat ik het kentekenbewijs houd zodat hij volgende week zaterdag terug kan komen om dat samen met mij te laten overschrijven. Hij zegt dat ik maar naar het Hazendorp moet komen, maar ik zeg dat ik dat niet doe. Verbazingwekkend makkelijk zegt hij dat ZE (!!!) volgende week zaterdag dan wel terugkomen. Ooooooooooohhhhhhhhhhhh. Ach en wee..

17.45 uur
De Queen of Ghana heeft een blouse met open zijkanten aan en dus zie ik permanent haar beha en buik. Het is niet een erg smakelijk gezicht (ze is duidelijk niet ondervoed), maar oom H. ziet het ook en hij heeft er duidelijk geen moeite mee. Ik doe ondertussen mijn best al mijn vooroordelen over deze prille liefde opzij te zetten. Dat lukt zo op het eerste gezicht aardig, maar van binnen is het niet te stoppen… Ik word hier echt onpasselijk van.

18.00 uur
De tortelduifjes zijn inmiddels bezig met hun tweede biertje (mooi, nu heb ik nog maar 2 flesjes over) en het kind heeft een halve liter limonade op en klimt op de eettafel. Oom H. zegt: “niet doen! Luister naar papa!” en ik word echt fysiek onpasselijk. Papa? Ze kennen elkaar 3 weken! Papa.. Blergh! De Queen of Ghana gaat nu voor de derde keer in een half uur naar het toilet wat ik toch een beetje vreemd vind, maar misschien is ze incontinent en ik probeer er niet op te letten. Ondertussen maak ik foto’s van “papa” en het kind, zogenaamd voor manlief maar stiekem wil ik de Queen of Ghana proberen vast te leggen op papier voor “je weet maar nooit”. De Queen of Ghana wil niet poseren. Wat ik ook probeer, ze wil niet met haar gezicht op de foto. Huh? Dat is op zijn minst raar. Het is een belachelijke situatie. Oom H. rukt en trekt aan haar, het kind klimt op tafel en ik schiet maar raak in de hoop haar gezicht op de gevoelige plaat vast te leggen, maar tevergeefs. Zij wordt boos, het kind gaat janken en de Queen of Ghana loopt naar de voordeur. Oké, dan probeer ik het straks toch buiten, ik ben net een paparazzo, let maar op…

18.30 uur
De scooter start niet, het kind rent met mijn helm op de stoep en de weg, gevolgd door een gillende Queen of Ghana, oom H. staat op de standaard van de scooter te trappen in plaats van op de kickstarter en ik schaam me echt werkelijk te pletter. De aanhanger die oom H. meegebracht heeft gaat open, midden op straat worden pontificaal 3 kratjes Heineken geplaatst en oom H. zegt dat dat voor onderweg was vandaag. Een ander zou denken dat dat een grapje is, maar dan ken je mijn oom H. nog niet. Argggghhhhhh!

18.40 uur
Ik probeer weer een plaatje te schieten, maar krijg weer alleen de zijkant van haar gezicht te pakken. Ze wil hoe dan ook niet op de foto. Ik geef het op. Dit mens moet wel wat te verbergen hebben en ik zal ik niet zijn als ik niet probeer uit te vinden wat, dus ik gooi het over de geïnteresseerde boeg. Op mijn vraag hoe ze elkaar ontmoet hebben, krijg ik als antwoord een hoop gegiechel en “he is a funny man!”. Ook oom H. onthoudt zich van commentaar. Manlief belt op en ik geef hem snel aan oom H., met de opdracht oom H. te waarschuwen.

18.43 uur
Waaaaaaaaaaaaaaaaaat? Tijdens mijn zogenaamd geïnteresseerde gesprek met het mens blijkt dat de Queen of Ghana oom H. heeft overgehaald de kat van overleden tante T. te laten inslapen wegens irritant piesgedrag en enge ogen! Waaaaaaaaaaaaaaaaaat? Ik ontsteek ter plekke in woede. Toegegeven, het is een kutkat, maar die kat zal dit aardse bestaan niet verlaten door middel van een onnodig spuitje als het aan mij ligt. Ik vraag of ze allebei gek geworden zijn en gil dat IK de kat, de kat van MIJN overleden tante T., dan wel kom halen van de week en naar het asiel zal brengen! Ook geen fijne oplossing, maar wel een kans op een tweede leven voor het beest. Zijn ze nou helemaal van de pot gepleurd, de idioten!

18.48 uur
Ik ben nog steeds woedend en oom H. hangt manlief op en komt vragen wat er aan de hand is. Ik geef hem een uitbrander die ze in Noorwegen ook kunnen horen en vraag of hij gek is geworden en zeg dat als ik er achter kom dat hij de kat heeft laten inslapen, vandaag de laatste keer zal zijn geweest dat hij me heeft gezien. Hij lacht. Domme fout. Ik spuw vuur, er komt rook uit mijn oren. Ik heb niets met die kat, sterker nog, ik vind hem altijd een beetje eng, maar dit beest zal geen slachtoffer worden van een Ghanees dictatoriaal regime! Ik breng in 30 seconden mijn overleden tante T. 400 keer ter sprake en daar schrikt oom H. van. Hij bindt in en belooft me plechtig de kat naar het asiel te zullen brengen. Ik zeg dat ik deze week bel om dat te controleren en bezweer hem dat ik er achter kom als hij liegt.

18.55 uur
Ja, de stemming is wat omgeslagen natuurlijk. Ik kan nauwelijks meer aardig doen, de Queen of Ghana moet alweeeeeeer naar de plee (notitie aan mezelf: straks toilet met chloor te lijf gaan) en oom H. is bezig de scooter vast te zetten in de aanhanger. Ik pleur de kratten bier in de aanhanger erbij en zie dat er zich aan de overkant van de straat een kleine menigte heeft verzameld die met veel plezier dit afgrijselijke tafereel aanschouwt. Ik schaam me kapot en mompel iets tegen ze van “Marktplaats hè…” en geef de Queen of Ghana een hand, het jochie ook en verborgen achter de aanhanger zoen ik oom H. gedag. Hij wil dat ik de Queen ook zoen, ik wil niet, maar hij duwt me en voor ik het weet krijg ik drie verwaande luchtzoenen en een “have fun in Aruba and nice to have met you!”. Nou, helemaal niet “nice” wat mij betreft, maar ik zeg “thank you” en taai af naar binnen. Pffff… Hoofdpijn en nog maar 35 minuten voordat Jaap begint. Stress en paniek.

19.00 uur
Ik ben de notitie aan mezelf glad vergeten en ga nietsvermoedend naar het toilet. Ik doe de deur open en een misselijkmakende walm slaat me tegemoet. Hier is iemand geweest die bepaalde lichaamszones al geruime tijd niet heeft gewassen en ik ben spontaan kotsmisselijk. Tot overmaat van ramp liggen er ook nog 2 schaamharen op de bril en dan is het feest compleet. Ik heb iets tegen haren van anderen, en al helemaal tegen schaamharen en met die vreselijke lucht erbij moet ik echt kokhalzen.

19.01 uur
Met mijn handen verpakt in rubberhandschoenen, keukenschort voorgebonden en zonnebril op (ik ben nog niet vergeten dat ik vorig jaar bij een schoonmaakbeurt van de wc een druppel chloor in mijn oog kreeg en na een bezoek aan de oogchirurg een week lang niets kon zien met mijn rechteroog) giet ik een hele fles chloor in het toilet. Ik spuit de luchtverfrisser leeg. Ik gooi de toiletrol weg. Ik pak Dettol en ga de wc-bril te lijf. Ik boen de vloer. Ik poets de kraan en het fonteintje. Ik zou een goeie crimineel zijn, want er blijft geen spoortje DNA over en ik neem me heilig voor, ALS ze volgende week weer meekomt, te zeggen dat het water is afgesloten en dat een toiletbezoek helaas niet mogelijk is. Bah!

19.30 uur
Gelukkig heb ik ook het eten nog op tijd af kunnen krijgen en eindelijk is het dan zover: het evenement waar ik al een heel jaar op wacht: de wedstrijd van Jaap Stam! Ik bel manlief nog even snel op en zeg dat ik vanaf nu in opperste concentratie verkeer en dat hij het dus niet in zijn hoofd moet halen om me te storen door: te bellen, te smsen, naar huis te komen of op een andere manier enige vorm van contact met me proberen te zoeken. Snel zet ik nog de hd-recorder aan, want ik wil dit natuurlijk nog 100 keer terugzien. Het begint direct spetterend met Jaap die wijze woorden zegt en ik sms, tegen mijn eigen regels in, manlief om te melden dat wij onze toekomstige waakhond op Aruba Jaap zullen noemen als eerbetoon. Een waakhond is tenslotte een goede verdediger, net als Jaap, dus het is een meer dan logische keuze.

19.40 uur
Harry Vermeegen loopt met Jaap in de C1000. En daar blijkt dan eindelijk, na al die tijd, de eerste reden waarom ik die klik heb met Jaap. Want Jaap is gek op toetjes, net als ik! En Jaap doet de onsterfelijke uitspraak: “Ja, geen dag zonder toetje!” en daarmee is Jaap nu voor mij voor eeuwig vastgebeiteld op zijn voetstuk! Ik ben meer dan gek op toetjes, ik pleit al jaren voor een restaurant waar ze alleen toetjes verkopen en nu blijkt Jaap er net zo gek op te zijn als ik! Ik hou van Jaap! Jaap en Harry gaan naar de kassa, en daar komt alweer de volgende verklaring voor de klik: Jaap spaart ook zegeltjes! Net als ik! Zie je wel! Daar komt het door! Jaap en ik sparen allebei zegeltjes! Wat hou ik van die man!

19.45 uur
Grumph. Het is natuurlijk wel SBS6, dus daar is de eerste reclame. Blergh!

19.50 uur
We gaan weer verder. Harry en Jaap gaan naar het huis van Jaap. Jaap heeft 3 honden, 2 paarden, 2 pony’s, 2 konijnen, 4 schapen en 4 kinderen. En een enorm groot huis met een enorme lap grond eromheen. Ik wil ook bij Jaap wonen natuurlijk. En ik wil ook 3 honden, 2 paarden, 2 pony’s, 2 konijnen, 4 schapen, maar ik settle ook wel voor 1 kind. 4 is wel een beetje veel.

20.00 uur
Het is weer reclame. Hmmm.

20.05 uur
We blikken terug op Euro 2000. De botsing tussen Jaap en Koller, waarbij Jaap een enorme jaap in zijn wenkbrauw oploopt. Het staat mij bij als de dag van gister. De koelbloedigheid, het onverschrokken gezicht. Zonder een krimp te vertrekken laat Jaap aan de zijlijn zijn wenkbrauw hechten, zonder verdoving! Liters bloed vloeien maar Jaap vertrekt geen spier. Dat was het moment waarop Jaap officieel heilig werd verklaard door mij. Alle andere sporters die sindsdien live op tv gehecht zijn, zijn door mij tot mietjes verklaard wegens zure, van pijn vertrokken gezichten en een hoop gekerm. Jaap is mijn held.

20.15 uur
Het is weer reclame. Ik háát SBS6!

20.20 uur
Dick Jol mag ook wat zeggen, en Frank de Boer, en Wim Jonk en Patrick Kluivert, en Edgar Davids en Clarence Seedorf ook. Ondertussen kun je smsen om een gesigneerd shirt van Jaap te winnen (hoef ik niet, ik heb al 2 gesigneerde foto’s, een jubileummunt, een cd met interview, een wedstrijdshirt, het afscheidsboek EN zijn biografie) en ondertussen begint het in Zwolle behoorlijk hard te regenen.

20.35 uur
Het is gvd wéér reclame! Ieder kwartier gewoon! Kut-SBS6! Ik neem me heilig voor ze hierover morgen te mailen. Ik begrijp dat de boel daar in Zwolle betaald moet worden, maar dit gaat echt nergens over.

20.40 uur
We zijn weer begonnen en het regent nog harder in Zwolle. Het is 1-0 voor het sterrenteam van Guus Hiddink. De commentator maakt een flauwe grap dat het echt Jaap-Stam-weer is, ik kan er niet om lachen en dan ineens gaat het beeld op ZWART! Niet zomaar zwart, maar echt schoensmeerzwart! Ik raak in paniek, ren naar de computer, zoek het nummer van SBS6 op, bel het, krijg een antwoordapparaat, ren weer terug naar de tv, nog steeds zwart beeld en ik slaak 100 woeste kreten per seconde uit.

20.43 uur
Zonder aankondiging, zonder commentaar begint daar ineens Wegmisbruikers! Wtf? Ik kijk hier al een jaar naar uit en nu zenden ze Wegmisbruikers uit? Ik word nog bozer en loop driftig heen en weer en bedenk me of het nu nog mogelijk is naar Zwolle te rijden binnen een uur en voor de uitgang van het stadion te gaan hangen om Jaap tegen te komen. Dat gaat natuurlijk niet en wanhopig ga ik maar internetten. Donkere wolken pakken zich samen boven mijn hoofd.

21.10 uur
Ineens hoor ik dat we weer op het veld zijn en wordt er een korte opname uitgezonden van de minuten die ik heb gemist. Het regent, nee, het giet! Het water blijft liggen, de bal rolt niet meer, spelers blijven hangen in het gras en glijden uit en dan begint het ook nog vreselijk te onweren. Ik kan het schudden. En Jaap ook. En die 20 bekende voetbalvrienden van Jaap en 11.000 mensen in het stadion ook. Er volgt een interview met Dick Jol over de bliksem, een interview met Guus Hiddink over het Jaap-Stam-weer (Jeeezus! Ik associeer Jaap met blijheid, niet met donder en bliksem en bommen en granaten!) en een interview met Jaap. Jaap hoopt dat de wedstrijd nog afgemaakt kan worden en vertelt dat hij in het vijfde van V.V. Hoonhorst gaat spelen. Ha! Dat geeft de burger moed! Ik ga gewoon iedere week naar die wedstrijden toe! Kan ik Jaap toch nog in het echt ontmoeten! Waar ligt Hoonhorst eigenlijk?

21.30 uur
Het is alweeeeeeeeer reclame. Pfffff en grote grumph.

21.35 uur
Ik moet huilen. Guus Meeuwis (waar ik ook al zo van hou) is ook fan van Jaap en heeft “Tranen gelachen” omgebouwd voor Jaap. Hij zingt: “Hij heeft titels gewonnen, met bekers gestaan en tenslotte, tevreden, het boek dichtgedaan…”. Ik kan er niets aan doen, de tranen rollen over mijn wangen (het is iets onverklaarbaars, er zijn maar weinig liedjes van Guus waar ik niet van moet huilen, het is altijd hetzelfde gesnik en gejank, maar dit nummer spant de kroon.). Gelukkig ben ik alleen met Guus en Jaap en kan ik zonder schaamte in mijn eentje keihard snikken. Oh Jaap, oh Guus, oh wat een avond.. Was ik maar in Zwolle.

21.39 uur
Het is weer reclame. Mijn mascara zit nog op mijn wangen van het janken en het is verdomme alweer reclame! Dat is toch niet normaal! Een beetje reclame kan ik wel verdragen, maar meer reclame dan programma is echt te gek. Zet gewoon een cameraman op Jaap en zendt die beelden uit, dan ben ik perfect gelukkig.

21.45 uur
De wedstrijd begint weer en we beginnen direct met de tweede helft. Lekker, heerlijk, genieten! Jaap rent er lustig op los, schopt enthousiast tegen mannen en ook nog tegen de bal en geeft geen centimeter van het veld prijs. Ik klap en gil en supporter tot ik een ons weeg.

22.35 uur
De wedstrijd is geëindigd in 3-3 en Jaap spreekt een dankwoord uit. Jaaps stem slaat over en bij mij gaan de sluizen direct open. Tranen met tuiten. Hier is geen tissue tegen bestand. Jaap doet na zijn dankwoord ook nog een ererondje met vrouw en de 4 kinderen en ik blijf janken. Jaap wordt gejonast door Guus Hiddink en het sterrenteam en ik jank gewoon verder. Snik, snik, boehoe, boehoe!

22.40 uur
Reclame. Pfffff… Gelukkig! Heb ik even tijd om mijn ogen te drogen en mijn neus te snuiten.

22.45 uur
Nog een klein interview met Jaap en shots van de kleedkamer. Jaap krijgt een Breitling horloge van de jongens en ik ben nu helemaal om, want ik heb ook een Breitling en dus is de cirkel nu rond. Jaap en ik horen bij elkaar. Wij zijn een team. Manlief en ik moeten een pied-a-terre in Hoonhorst kopen, waar dat dan ook ligt, want ik wil met Jaap thee drinken en de konijnen voeren.

22.50 uur
Het is toch werkelijk niet te geloven zeg. Weeeeeer stromen de tranen over mijn wangen, want SBS6 herhaalt aan het eind nog even de ode van Guus Meeuwis aan Jaap. Hoe kan het toch dat ik zo kan genieten en tegelijkertijd zo vreselijk verdrietig kan zijn? Ik ben een emotionele debiel. Er moet geestelijk iets niet met mij in orde zijn. Als ik het had, zou ik er een miljoen om durven verwedden dat ik de enige op heel de wereld ben die vanavond zo veel gejankt heeft om Jaap Stam. Ik moet een borrel. Dit kan ik zonder alcohol echt niet aan.

23.30 uur
Bijzonder vroeg, maar die ene borrel is er in gehakt en ik ben uitgeput van alle emoties van de dag, dus ik besluit naar bed te gaan. Voordat ik in slaap val, zing ik nog even het lied dat de Manchester United supporters voor Jaap hebben gemaakt en neem me heilig voor vannacht een potje te gaan voetballen met Jaap en volgende week af te reizen naar Hoonhorst.
Yip Jaap Stam is a big Dutch man
Get past him if you fucking can
Try a little trick and he’ll make you look a dick
Yip Yap Jaap Stam!

"SHOCK"

07.15 uur
Ik word wakker van de regen die keihard op het slaapkamerraam beukt. Nu ik inmiddels volledig gewend ben aan het werkloos zijn, vertik ik het vrijwillig voor 08.30 uur op te staan, dus dit is een bijzonder onaangenaam tijdstip. Om nog maar even te zwijgen over het feit dat het volgens de kalender hoog zomer zou moeten zijn en ik bij het openen van de gordijnen een typisch herfstachtig Nederlands pokkenweertafereel gade sla! Nu we ons aanstaand vertrek naar Aruba nog even hebben uitgesteld vanwege manliefs zakelijke beslommeringen vraag ik me steeds vaker af wat ik toch doe in dit land. Nu is zo’n moment. De laatste paar maanden krijg ik er maar 1 zin over Nederland uit, opgebouwd uit 2 x kut gevolgd door –weer en –land. Manlief moet hier steevast om grinniken, maar vandaag niet, want hij (hij wel!) is er een weekje tussenuit naar de zon. Voor de duidelijkheid: ik, zielige, onderkoelde, bijna-depressieve werkloze, ben achtergelaten in naar, koud, triest land door feestvierende, in de zon zittende en lekker uit eten gaande manlief. Kortom, ik heb mijn ogen al zeker 5 minuten open en ben klaar om terug naar bed te gaan en er pas morgen weer uit te komen. Maar…. zo werkt het niet. Overvallen door afwisselend jaloerse en deprimerende gedachten, besluit ik maar te gaan douchen. Hier is toch geen redden meer aan. Ik pers er een snik uit en vertrek richting douche.

08.45 uur
Ik heb veeeeeeel te lang onder de douche gestaan maar het was ook zooooo lekker warm! Ik ben van top tot teen verschrompeld, heb geen zin om mijn haar te drogen (buiten valt meer water dan ik verspild heb onder de douche tenslotte dus fohnen is zinloos) en het resultaat van mijn ochtendritueel is eerlijk gezegd bedroevend. Ik zie eruit als een verzopen kat, heb een rothumeur en omdat de dag toch al verpest is, besluit ik een berg administratieve rompslomp aan te pakken die ik al 2 maanden systematisch negeer.

09.30 uur
Hmm. Mijn financiële situatie is pijnlijk duidelijk geworden na het doorspitten van eigen administratieve rompslomp. Ik moet ofwel manlief een heel lief smsje sturen (help Angela de zomer door, stort nu op giro 12345) ofwel weer eens mijn Marktplaatsactiviteiten intensiveren. Ik besluit het laatste te doen (bedelen kan altijd nog) en trek enthousiast de kast open met “dingen die je nooit gebruikt, waar je nooit naar kijkt, maar om de een of andere reden niet wegdoet”. Ha! Hier kan ik nog wel wat van verkopen! Ik vind 2 oude filmcamera’s uit de jaren 30 (met filmpjes! Maar hoe vogel ik in vredesnaam uit hoe ik die filmpjes kan kijken?) en een stinkende verrekijker. Ik besluit ze niet zomaar op Marktplaats te zeggen, maar ga eerst enthousiast internetten om uit te vinden of er verzamelaars zijn van dit soort dingen.

09.55 uur
Juist. Er zijn dus maar 2 of 3 mensen in Nederland die dit soort dingen verzamelen. Grumph. Ik mail ze toch allemaal, want je weet maar nooit, en ik mail ook nog 2 antiekzaken in de buurt. Je kan het tenslotte toch niet weten. Voor hetzelfde geld heb ik hier het equivalent van een Rembrandt of Van Gogh liggen!

10.20 uur
Shitty. Het eerste antwoord. “Dank voor je aanbieding maar ik verzamel alleen maar hoogst zeldzame apparaten. Voor degene die jij noemt bestaat weinig belangstelling. Ik schat hun waarde op € 10 per stuk. Je kunt ze eventueel op Marktplaats aanbieden. Beste wensen, Michael.”
Oké Michael, ten eerste: het is juli, niet december en ik ben ook niet jarig, dus die beste wensen mag je houden. En ten tweede: dat ik ze op Marktplaats aan kan bieden, snap ik zelf ook nog wel! En ten derde: SNIK! Ik heb hier dus niet een hoogst zeldzaam iets, ik heb hier weer een paar krengen die niemand wil hebben! Hoe kan ik nou toch in godsvredesnaam iets verdienen als we hier niets, maar dan ook echt helemaal niets van waarde hebben! Terwijl ik net een beetje uit mijn depressieve dal was opgeklommen, voel ik me nu weer langzaam terugzakken en bovendien is er buiten inmiddels een Zuidwesterstorm aan de gang waar ik ook al niet van opknap. Het moet wel heel raar lopen wil deze dag nog wat worden en ik neem drastische maatregelen. Ik pak een pak koekjes, zet een pot thee, trek fijn een pyjama aan en verdwijn voor de buis. Lang leve de dagprogrammering van BBC 1 tussen 10.00 en 14.00 uur!

10.30 uur
Heerlijk! Net of ik 20 jaar terug ben geschoten in de tijd en schoolziek ben, maar dan dan zonder school en niet ziek! Ik kijk Heir Hunters, een programma over bureaus die in Engeland op zoek gaan naar erfgenamen van overledenen, in ruil voor een procentje of wat van de erfenis. Zou er op Aruba of in Nederland ook zo’n bureau bestaan? Ik voel het idee voor een nieuwe carrière langzaam opborrelen en bedenk dat er op Aruba vast heel wat mensen zielig en alleen doodgaan onder achterlating van een miljoenenbedrag, wat ik dan krijg omdat ik geen erfgenamen kan vinden en dan word ik heel rijk! Zo, mijn financiële toekomst is zekergesteld. Ik word een erfgenaamjager! Nu alleen nog even een passende naam verzinnen voor mijn nieuwe bedrijf.

11.00 uur
Gelukkig begint Escape to the Country en kan ik me daarop focussen, want dat verzinnen van een naam voor het erfgenamen-zoek-bureau schiet niet erg op. Ik zie een Indiaas stel (hij heeft een tulband en is 2 jaar geleden overgevlogen uit Jaipur, zij woont haar hele leven al in Londen) die op zoek zijn naar een leuk buitenhuis in de countryside voor de lieve som van 600.000 euro. Het eerste huis heeft geen buitenhuis (was zijn eis, want hij wil niet de hele tijd bij haar in huis zijn. Hmm.) dus dat valt af. Het tweede huis is geweldig, maar de master bedroom kijkt uit op een kerkhof. Daar wordt zij onpasselijk van, dus dit huis valt ook af. Het derde huis is prachtig, maar ligt aan een weg en ondanks het dubbel glas en het voorbijkruipen van slechts 5 auto’s per dag wil hij hier niet wonen. Tenslotte het vierde huis, afzichtelijk, afgrijselijk en authentiek jaren ’70. Hier is letterlijk niets veranderd sinds 1974. Alsof je in de Tardis van Dr. Who bent teruggevlogen in de tijd! Daarnaast is het ook nog eens 50.000 euro boven budget en moet er zeker zo’n 100.000 euro verbouwd en opgeknapt worden. Maar er staat een jacuzzi in de tuin en een tuinhuis met biljart en dus is de tulband omver. Dit huis moet en zal het worden! Zij is het er niet mee eens, maar zij heeft niet zoveel in te brengen, want hij is degene met het geld dus ik ben getuige van gedwongen huizenkoop.

12.00 uur
Homes under the Hammer
Ik ben inmiddels bezig aan het laatste koekje en de tweede pot thee. Heerlijk! Nu gaan we fijn kijken hoe huizen in Engeland op de veiling verkocht worden, opgeknapt worden en doorverkocht worden. Ik kijk aandachtig naar een eng figuur, die me heel erg aan de homofiele buurjongen doet denken maar dan zonder gekleurd haar, die zijn vader voor hem een studio in Londen laat kopen voor 350.000 euro. Zijn vader knapt het dan ook nog eens gratis voor hem op en betaalt alle materialen. Vervolgens gaat de enge jongen er in wonen en wordt het opnieuw getaxeerd en denkt hij nu na over verkoop, want de taxatiewaarde ligt op 500.000 euro. Ik geef het maar eerlijk toe, deze enge griezel heeft het slim aangepakt en stiekem ben ik een beetje jaloers.

12.30 uur
Cash in the Attic
Ik krijg er echt geen genoeg van en buiten regent het toch maar door, dus wat zou het?! Een BBC-presentatrice gaat samen met een expert op bezoek bij een mevrouw die graag 3.500 euro wil hebben voor een vakantie met haar kleinkinderen. Haar hele huis wordt van onder tot boven doorgespit, er worden spulletjes verzameld en die worden vervolgens op een veilig verkocht. De mevrouw in kwestie is errug rijk en dus brengen haar 7 spulletjes wel 5.000 euro op en mogen alle ouders van de kleinkinderen ook mee op vakantie. Ik baal dat wij geen duur antiek hebben en pak een reep Milka ter verzachting van dit leed.

13.15 uur
Bargain Hunt
Oké, na drie uur begin ik er nu een beetje simpel van te worden, maar het regent nog steeds dus wat moet een mens anders? Ik kijk aandachtig hoe de presentator met een enorme spleet tussen zijn tanden en een rare bril met 100 kleurtjes 2 stelletjes 450 euro geeft om uit te geven op een rommelmarkt. Vervolgens moeten ze die spulletjes weer verkopen op een veilig en degene met de meeste winst of het minste verlies wint. Wat je wint? Helemaal niets, nakkes, nada, maar kennelijk hebben Engelsen daar geen probleem mee en ze shoppen zich suf. Het stel met 30 euro verlies wint (huh?) en iedereen is erg blij. Ik niet, ik ben doorge-antiekt en doorge-huisd en doorge-erfgenaamd en besluit in vredesnaam dan maar het weer te trotseren en boodschappen te gaan doen.

14.45 uur
Ik ben compleet verzeikregend. Niet een beetje, maar echt helemaal, totaal, van top tot teen. En ik had me nog wel zo leuk opgedoft voor de gelegenheid (ik had toch maar even mijn haar gefohnd en mijn smoeltje geschminkt. Je weet tenslotte maar nooit wie je tegenkomt onderweg, misschien wel iemand die mij zijn erfenis wil geven en dan is het toch slimmer als je er een beetje verzorgd uitziet). Ik kleed me om, draai de verwarming maar eens omhoog en kruip achter de computer. Misschien heb ik wel gezellige e-mail!

15.00 uur
Shock en horror! Ik tref in mijn hyves-inbox een nieuw bericht van “M.”. Voor hen die niet weten wie M. is: toen ik nog werkzaam was in Kutterdam werkte M. daar net. M. kon niet zo goed spellen en had het niet zo naar haar zin en zei dus zelf haar contract op. Dat vond niemand erg spijtig, maar er moest natuurlijk wel een afscheidscadeautje voor M. gekocht worden. Ik mailde met de grote baas hierover en schreef dat M. me niet zo’n bloemen- en boekenmens leek en daarom een parfumeriebon een goed idee was. Grote baas schreef terug dat een woordenboek passender was. Ik las mail, schoot in de lach (was even vergeten dat de inboxen door iedereen te lezen waren!) en M. schoot ongeveer 30 seconden later van haar stoel, briesend, huilend en scheldend want ze had de e-mailwisseling tussen mij en de grote baas gelezen en was 30 minuten later vertrokken om nooit meer weer te keren. M. heeft destijds nog een nare krabbel op de hyves van R. achtergelaten en omdat ik mijn tere zieltje niet daarmee wilde belasten, heb ik M. geblockt van mijn site en wel in augustus 2007. Nu, al die tijd later was M. daar achter gekomen (had ik al gemeld dat ze niet de snelste is?) en besloot dat dit een goed moment was haar hart te luchten. Dus ik open de mail en lees iets over ^%#()*^*^$#@(kop openslaan als ze me tegenkomt, een belediging aan het adres van manlief (huh?), een belediging aan het adres van grote baas (terecht) en een alinea of 4 gewijd aan het mij uitmaken voor rotte vis. En dan druk ik me nog netjes uit. Enigszins geschokt bel ik snel R. en mail I. want die willen dit vast ook weten. Ondertussen mailt H., ook werkzaam bij datzelfde kantoor in Kutterdam, of ik daar niet een weekje wil komen invallen. Uh… het lijkt me niet zo verstandig me nu in die omgeving op te houden, zelfs de A13 oprijden lijkt al riskant en ik sla het aanbod vriendelijk af. Ondertussen mail ik de politie om te vragen of je hier iets tegen kunt doen en ga daarna weer over tot de orde van de dag.

16.00 uur
Tijdens mijn verregende uitstapje eerder vandaag heb ik gezond eten gekocht en ik zet me aan de bereiding daarvan. Heel ongebruikelijke ingrediënten liggen op het aanrecht en ik sta zelf verbaasd. Ik zie een mango, een granaatappel, blauwe bessen, 2 limoenen, een avocado, gerookte zalm, verse spinazie en pompoenpitten. Dit alles heeft natuurlijk te maken met de aflevering van Nigella Lawson die ik een paar dagen geleden heb gezien. Tuurlijk ga ik die anti-oxydanten-fruitsalade maken en die salade met gezonde vetten! Manlief zal me wel haten als hij dit hoort. Noooooooit maak ik iets gezonds en prompt, nu hij met zijn kont op een strandstoel zit, komen de vitamines hier met bosjes tegelijk te voorschijn! Ha, dat zal je leren me alleen te laten!

16.10 uur
Het verwijderen van de pitjes uit de granaatappel blijkt lastiger dan gedacht. Nigella zegt op internet dat je de granaatappel met een deegroller te lijf moet gaan, maar het blijkt verdomd ingewikkeld daarbij je vingers niet te raken! Kortom: wat Nigella op tv in 2 minuten deed, kost mij een klein half uur en een blauwe duim. Staat wel leuk bij die blauwe bessen, maar het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.

16.40 uur
Pfff… Mango schillen wordt ook al niet mijn favoriete bezigheid, ik koop voortaan wel weer die handige voorgesneden stukjes. Er zit meer mango op mijn kleren dan in de schaal en ik ben al bijna weer klaar met gezond eten. Waarom moet dat toch altijd zo ingewikkeld zijn? Ik zet toch door, maak het fruithapje af en stort me op de avocado. Ook al zo’n plezierig ding maar niet heus.

18.00 uur
Ik zit tegen heug en meug mijn eigen gezonde vettensalade weg te werken. De eerste paar happen ging nog wel, maar ik en vitamines (tenzij tot pil gevormd en verkrijgbaar in een potje) gaan gewoon niet samen. Ik gooi de helft die nog over is weg en smikkel van de anti-oxydanten-fruithap die gelukkig wel heel lekker is. Al met al was dat dan toch nog een gezonde maaltijd en ik kan tevreden zijn.

19.30 uur
Alweer shock en horror! Ik krijg een mailtje van de zoon van de beste vriendin van mijn overleden tante T.. Hij is zondag op bezoek geweest bij oom H. en daar heeft oom H.’s nieuwe vriendin ontmoet! Nieuwe vriendin??? Het laatste dat ik weet, dateert van 3 weken geleden en toen had oom zich, 8 maanden na het overlijden van tante T. en dat vond ik al vrij snel, ingeschreven bij een datingbureau. Zijn eisen? Een vrouw van maximaal 55 jaar (oom is zelf 65), slank en licht getint (zeker niet donker want "daar mot ik niks van hebben hoor nicht!" Tsja.). Ik had er hartelijk om gelachen en de boel weggewuifd met de uitspraak “ja hoor, heel goed gedaan!”. Hadden de 1600 euro inschrijfgeld (zal ik een datingbureau beginnen? 1600 euro is goed geld!) mijn oom nu al een nieuwe liefde opgeleverd? Ik pak de telefoon, draai het nummer van oom H. en er wordt, heel ongebruikelijk, direct opgenomen. Ik hoor “hello?” en zeg terug “Hallo? Met Angela, met wie spreek ik?” en vervolgens hoor ik een hoop gerommel en gestommel. “Uh, met H., met wie spreek ik?” hoor ik mijn oom vervolgens brabbelen en ik begin direct met mijn vragenvuur. Wie, waar, wanneer en hoe? Ik krijg vage antwoorden als “mijn nieuwe vriendin, via via, 2 weken geleden en weer een via via. Tijdens deze vage antwoorden hoor ik mijn oom in het Engels kletsen tegen zijn nieuwe vriendin en ik vraag waarom ze Engels spreekt. Was ik al in shock bij het horen dat oom H. een nieuwe liefde heeft, nu begint het feest pas echt. Vriendin komt uit Ghana (lees even terug bij de eisen voor het datingbureau!), is 32 (brrrr… mijn oom doet het met iemand die veel jonger is dan ik en laten we ff niet vergeten dat hij 65 is…), heeft een kind van 4 en spreekt nauwelijks Nederlands. Ik spreek het niet uit, maar waarschijnlijk denk je hetzelfde als ik. Vervolgens vraagt oom H.: “spreek je een beetje Engels nicht?”. Ik antwoord bevestigend en krijg zonder slag of stoot nieuwe vriendin T. aan de lijn. Ik weet niet wat te zeggen, lul maar wat in de ruimte over dat het zulk slecht weer is en dat het weer in Ghana beter is en vervolgens krijg ik te horen dat ze met oom H. naar Ghana wil om haar familie te bezoeken, maar ze heeft eerst een picknickvakantie (???) geboekt en dat is deze week dus nu kunnen ze niet, maar daarna gaan ze samen naar Ghana. Ik weet werkelijk geen zinnig woord uit te brengen, krijg mijn oom weer aan de telefoon, dwing hem zaterdag a.s. mijn scooter te komen kopen (nu kan hij het nog betalen en T. wil de scooter graag hebben om haar zoontje mee naar school te brengen, uhu!) en hang verbijsterd op. Ik bel direct tante G. op, zij is ook met stomheid geslagen en we kunnen er samen niet over uit.

21.00 uur
Ik hang tante G. op en bel direct I. om haar te vertellen van de dreigmail en de nieuwe liefde van oom H. maar I. is niet in the mood, want ze heeft nare dag achter de rug. Haar aapje heeft iets erg stoms gedaan en I. kan even niet met me praten. Geen probleem, ik bel manlief wel. Was ik al met stomheid geslagen, manlief kan er al helemaal niet over uit! Eerst vindt hij de dreigmail van M. nog zielig, maar 2 minuten later vindt hij het eng. Eerst vindt hij het nog erg stoer van oom H. maar 2 minuten later zegt hij dat oom H. deze T. vast opgepikt heeft in een bepaald soort etablissement. Eerst vindt hij het nog zielig voor aapje, maar 2 minuten later zegt hij dat ze er van zal leren. Kortom, ook voor manlief zijn mijn ervaringen sinds 15.00 uur vanmiddag wat veel en ook voor mij is het allemaal te gortig, dus we besluiten er morgen verder over te praten.

22.30 uur
I. belt terug. Ik doe mijn uiterste best de goede woorden te vinden, maar na deze vreemde dag lukt het me gewoon niet. Ik trek nog een verhaal uit de oude doos over mijn eigen ervaringen en probeer haar leed wat te verzachten, maar het haalt niets uit. Ik voel met haar mee en vind haar zielig, maar kan niets voor haar doen behalve luisteren en dat probeer ik dan maar. Na een half uur zijn we uitgekletst, I. is doodmoe en moet nog een telefoontje plegen en ik neem me voor de gebeurtenissen van vandaag goed te onthouden, want ongetwijfeld moet I. in de komende periode nog opgevrolijkt worden en dan helpen deze verhalen van vandaag vast mee! Ik geef haar een dikke telefoonknuffel en hang op.

23.15 uur
Ik ga maar naar bed. Vanmorgen beloofde het al een rare dag te worden met een Zuidwesterstorm halverwege de zomer en gaandeweg is het er niet veel beter op geworden. Ik maak een kruik, zet het poezenbeest op het voeteneind, kruip in bed en ga tv kijken. Terwijl Frasier aan het speeddaten is op Comedy Central, glijden mijn gedachten af naar erfenissen, huizen, dames uit Ghana, onfrisse etablissementen en het aapje. Voordat ik uiteindelijk in een onrustige slaap val, neem ik me voor morgen hoe dan ook: a) geen tv te kijken, b) oom H. niet te bellen voor meer informatie, c) buiten activiteiten te ondernemen en het belangrijkste: d) avondeten bij de snackbar halen!

"ARUBA"

Tsja. Dus dan ben je heerlijk 5 weken op een tropisch eiland geweest, vervolgens heb je maaaaaaandenlang als een wezenloze door het huis gestrompeld, je afgevraagd waarom je bevoedoed bent en dan kan het zomaar gebeuren dat je ondanks alle verzoeken daartoe tijdenlang geen letter op het spreekwoordelijke papier dat je computer tegenwoordig is hebt gezet. Dat roept om een samenvatting! Deze keer dus geen dagverslag, maar een gebeurtenissenverslag, opgedeeld in stukken, beginnend met de eerste Aruba-avonturen. Lees en huiver!

Aruba - Vlucht
Manlief en ik reisden in maart 2008 af naar het heerlijke, tropische, fijne Aruba om te genieten van een lange lange vakantie met een belangrijk doel: de aanschaf van een huis aldaar! Uiteraard ging het aanstaande vertrek gepaard met de nodige stress (manlief begon met inpakken 20 minuten voor vertrek naar Schiphol, om een klein voorbeeld te noemen), maar 18 maart 2008 zaten wij dan toch moe maar voldaan opeengepakt als sardientjes in een blik in de economy class van KLM richting Aruba. Ik hoef niemand uit te leggen dat de economy class op vluchten langer dan 4 uur dramaaaatisch is. Ik hoef ook niemand uit te leggen dat jij altijd degene bent die het geluk heeft om aan de zijde waar je niet je geliefde zit geflankeerd te worden door óf een gestresste moeder met gillende en al dan niet kotsende baby, óf een persoon met ondragelijk stinkende voeten, óf iemand die 400 kilo weegt en daardoor jou uit je toch al te krappe stoel duwt, óf (als je echt geluk hebt) iemand die tijdens het slapen langzaam met het hoofd op jouw schouder zakt en keihard doorsnurkt. Manlief heeft een grote voorkeur voor de plek aan het gangpad, wat er automatisch toe leidt dat ik bij drie-stoel-rijen altijd in het midden zit. Dit keer opgevouwen tussen manlief en een veel te dikke man, met zweetvoeten en snurkprobleem, maar godzijdank zonder kotsende baby. Er zijn van die momenten dat ik echt blij ben dat mij dit allemaal ten deel valt voor de (“goedkoper kunt u echt niet vliegen hoor mevrouw”) 900 euro die je p.p. besteedt aan zo’n vlucht. Hoe het ook zij, je kan toch 11 uur geen kant op dus je maakt er maar het beste van. Je kijkt een filmpje (of 4), je stelt vast dat alle maaltijden aan boord doorspekt zijn met paprika (wat jij pertinent niet lust) en stelt je daarom tevreden met het dessert, een gortdroog cakeje, want ja, je moet toch wat en beter iets dan niets. Manlief is zo lief mijn paprika-maaltijd te ruilen voor zijn dessert, dus ik bof, 2 cakejes! Mijn eigen cakeje gaat er in als ketellapper. Het smaakt zoals een goed vliegtuigdessert behoort te smaken: naar niets. Ik smikkel het op en spoel het weg met het laatste beetje water dat ik nog in mijn armoedige plastic bekertje heb. Terwijl ik Bee Movie aan het kijken ben, open ik de verpakking van manliefs cakeje en neem een hap. En nog een hap. En nog een hap. Halverwege bevreemdt het me dat er aan dit cakeje zo’n sterke, ondefinieerbare smaak zit. Ik neem nog een hap en voel iets zachts op mijn tong, het voelt als haartjes. Haartjes??!! Ik kijk naar mijn cakeje en zie dan pas, ja dan pas, dat dit cakeje groen is! Het is beschimmeld en er zitten haartjes op en ik heb de helft al op! Waar is mijn water? Laat me er uit! Ik moet kotsen! KLM probeert me te vergiftigen omdat ik de goedkoopste plek in het vliegtuig heb geboekt! Help! Er komt een stewardess die me een glaasje water geeft. Ik moet nog steeds kokhalzen en vraag om cola. De stewardess (een ouwe tang met stomme platte schoenen en een ontevreden gezicht) hobbelt geïrriteerd weg, komt terug met een blikje cola en zegt “ach ja, dat gebeurt wel vaker. Dan is de verpakking niet goed gesloten geweest. Ach, u loopt er niets van op hoor!”. Te verbouwereerd en vergiftigd om te kunnen reageren, klok ik alle cola weg en manlief zit te grinniken. Terwijl ik hem nog eens vertel dat ik allergisch ben voor penicilline (je weet tenslotte maar nooit of ik straks wegzak in een diep coma) en waar mijn testament ligt (het is goed je voor te bereiden op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen), gaat hij steeds harder grinniken en ik voel me een enorme aansteller. Ik besluit mijn lot te ondergaan en richt mijn aandacht weer op Bee Movie, hopende dat ik geen blijvende schade overhoud aan dit culinaire avontuur.

Aruba – Vliegveld
Tijdens het verlaten van het vliegtuig vertelt de oude rol perkament die zich voordoet als purser me nog even dat zoiets als met mijn cakeje iedere vlucht wel gebeurt en biedt haar verontschuldigingen aan en zegt dat ze hoopt dat de cola heeft geholpen. Jammer dat ik niet uit Amerika kom, anders had ik ze een proces aangedaan en de komende 100 jaar gratis business class met KLM gevlogen, maar helaas.
Even later wachtend bij de bagageband zoekt manlief ondertussen naar bereik met zijn mobiel en ziet er uit als Captain Jean-Luc Picard uit Star Trek die met zijn communicator alien lifeforms opspoort. Ik blaat gewoon door, zoals ik dat altijd doe als manlief met zijn mobiel speelt, en ondertussen rollen er tientallen koffers de band op. Manlief zoekt nog steeds naar bereik en ik race nerveus heen en weer met een bagagekar van het begin van de band naar het eind van de band en weer terug. Ik denk altijd dat je bagage dan sneller komt, maar wetenschappelijk bewezen is dat nog nooit. Dan, eindelijk, na 10 minuten koffers staren is daar onze eerste koffer, de zwarte. Manlief zoekt nog steeds naar bereik en ik sleep de 29 kilo wegende koffer op de kar (ik kan nooit economisch inpakken en moet het hebben van mijn charmes om overgewichtboetes te voorkomen). Inmiddels staat iedereen al buiten en staan alleen manlief en ik nog bij de band. En wat er langskomt, komt er langs, maar niet mijn spuuglelijke roze koffer. Na een half uur is het kreng er nog niet en trillend en bevend begeven we ons naar de “lost luggage” counter. Daar staat een Arubaanse jongeman die ons een formulier overhandigt en na 5 minuten zegt: “oh, ik zie het al: uw koffer staat nog op Schiphol. Ach nou ja, dan is ie morgen op Curaçao en morgenavond hier!”. Ik zeg, heel meegaand, direct “oké, dan komen we morgenavond terug” en race naar buiten om een stress-sigaret op te steken. Manlief volgt verbaasd over het gebrek aan mijn kant aan paniek, stress en boosheid. Ha, hij weet niet wat ik wel weet en hij dus straks pas te horen krijgt! We stappen in een taxi en rijden naar het appartementencomplex alwaar ik voor ons een heerlijke grand-suite heb geregeld voor de komende 2 weken. Althans, dat was de bedoeling, maar die was overstroomd en nu krijgen we een appartement in hetzelfde complex. Ook goed, het is 22.30 uur, ik ben vergiftigd, we zijn doodmoe en willen slapen. Een uiterst vriendelijke man brengt ons naar ons appartement, dat tóch de door mij geboekte grand-suite blijkt te zijn want van een overstroming is hem niets bekend, en nadat hij ons de sleutels heeft gegeven, sluit ik de deur en rits de koffer open. Manlief is weer druk met zijn mobiel en ik richt de kast in. En dan gebeurt het: “schat? Uh, waar zijn mijn kleren? En mijn scheermes? Waarom hangen alleen jouw kleren in de kast? Wat zit er eigenlijk allemaal in die roze koffer?”. Ha! En nu wordt manlief ineens mijn gebrek aan paniek duidelijk. Want in de roze koffer zaten alle spullen van manlief! En al mijn toiletspullen, dat wel, maar ik kan morgenochtend gewoon in bikini en strandjurk to the beach en iemand anders niet! Want manlief ging, zoals gezegd, 20 minuten voor vertrek naar Schiphol zijn spulletjes verzamelen en dus zijn zijn spullen in de “toiletspullen en overige zooi-koffer” terechtgekomen! Boontje, loontje, enzovoort!

Aruba – De eerste dag
Ja. Logisch. Jetlag. Dus ben je om 05.30 uur wakker en kun je niet meer slapen. Tijd zat om prioriteiten te stellen. Dus laptop aan en reisverzekering bellen om te vragen of we mogen shoppen nu de koffer er niet is. Ik bel het nummer dat op het braaf door mij meegenomen SOS-kaartje staat en krijg een mevrouw aan de lijn die denkt dat bellen vanuit Aruba naar Nederland met je mobiel gratis is en me 4 minuten lang vertelt dat ik een verkeerd nummer heb gedraaid en dat zij van de ziektekosten is. Na nog eens 2 minuten en een veeg uit de pan krijg ik een ander nummer. Weer 3 minuten later vertelt een Hollandse koe mij dat niet-aangekomen bagage geen noodgeval is, dat je daar NIET voor hoeft te bellen en wenst me een prettige dag, tuut-tuut-tuut. Nadat ik briesend en brullend een half uur door de kamer heb gestampt van woede over deze behandeling, besluiten manlief en ik dan maar op goed geluk te gaan shoppen, hij houdt het tenslotte niet lang vol in 30 graden met lange broek en dichte schoenen. De kosten claimen we dan later wel. Op naar de winkels. Ik vind dat we mijn prioriteitenlijstje moeten volgen en dus gaan we eerst naar de parfumerie om mascara te kopen. Ja, daar gaan we weer, mijn mascara. Maar op Aruba doen ze niet aan mijn mascara, en dus moet ik settlen voor een andere variant en mijn dag is op voorhand al verziekt. Ik slenter ongeïnteresseerd en geïrriteerd de ene winkel na de andere in achter manlief aan, die werkelijk met de snelheid van het licht kleding aanschaft. Om mezelf te troosten koop ik ook wat en voel me direct een stukje beter. Dan nog een tandenborstel, borstel, tandpasta en zonnebrand en we kunnen er tegenaan. Dat wil zeggen, tot 12.00 uur, want dan vallen we half dood neer van vermoeidheid en gaan terug naar het appartement. Om 18.00 uur gaan we naar het vliegveld om te kijken of de roze koffer er al is. Die is er niet, want er wordt gestaakt op Curaçao (logisch!) en misschien dat we morgen meer geluk hebben. We gaan eten en vroeg naar bed, morgen weer een dag.

Aruba – Derde dag
Goed. Jetlag dus. Dus hebben we al 2 hele nachten wakker gelegen en slechte Amerikaanse tv gekeken en zijn tegen 04.00 uur eindelijk in slaap gevallen om vervolgens stipt om 05.30 uur weer wakker te worden. We besluiten maar naar het strand te gaan en de hele huizenjacht nog even uit te stellen, eerst moeten we acclimatiseren. Uiteraard verbrandt mijn poezelige, wit-blauwige huidje levend, ondanks de zorgvuldig gesmeerde factor 30, en taaien we af rond 16.00 uur. Op naar het vliegveld dan maar. Daar sta ik voor de KLM-balie en vraag de jonge Arubaanse schone aan de andere kant van het glas of zij weet of mijn koffer er al is. “Moment” zegt ze en ik wacht geduldig. Manlief heeft onze huurauto geparkeerd op de enige plek op het vliegveld waar heel groot staat aangegeven dat je daar niet mag parkeren en komt blij aangelopen onder aankondiging dat hij zo’n goeie parkeerplek heeft gevonden. Het meisje lacht vriendelijk naar me en pakt de telefoon. Het is zo’n systeem waarbij je alleen maar kan horen wat ze zegt als ze op het intercomknopje drukt, dus ik probeer te liplezen, maar spreek en liplees geen Papiamento dus ik snap er niets van. “Moment” zegt ze weer en legt de hoorn van de telefoon op haar bureau. Manlief zegt dat hij een ijsje gaat halen en verdwijnt in het niets. Het meisje pakt een papiertje en een pen. Ha! Ze gaat natuurlijk voor mij een briefje schrijven waarmee ik de koffer kan halen! Yeey! Al die mensen met vooroordelen over Antillianen en Arubanen altijd, dat zal ze leren! Hier is een levend voorbeeld van vriendelijkheid en efficiency! Ze kriebelt en krabbelt op het papiertje en het is onleesbaar wat ze schrijft, maar dat het niet erg veel is, is wel duidelijk. Vervolgens pakt ze een schaar. Ondertussen hoor ik een hoop rumoer achter me. Ik draai me om en zie manlief bezweet over het vliegveld rennen, onderweg naar de sleepwagen waar onze huurauto al aan vast zit. Weer zo’n voorbeeld van efficiency in het Caribisch gebied! En nou nog eens zeggen dat mensen in de tropen langzaam zijn! Ik draai me weer terug naar het meisje die inmiddels met haar tong uit haar mond in opperste concentratie zit te knippen in het papiertje. Spilzucht hebben ze hier niet, denk ik nog. Minuten gaan voorbij. Ondertussen zie ik de sleepwagen wegrijden en manlief in onze huurauto de andere kant uitrijden! Het is hem kennelijk gelukt zich er onderuit te praten en ik steek opgelucht en een beetje trots mijn duim naar hem op. Ik draai me weer terug naar het meisje dat inmiddels met een rol plakband in de weer is. Het zorgvuldig door haar beschreven en uitgeknipte stukje papier wordt op het stukje plakband geplakt. Ik vermoed dat ze dat op een coupon ofzo gaat plakken voor mij en lach nog eens vriendelijk. Ze lacht vriendelijk terug. De hoorn ligt nog steeds van de haak op haar bureau. Ze pakt het stukje papier met plakband en pakt haar pen en vervolgens plakt ze het stukje papier op haar pen. Ze drukt op het intercomknopje en zegt “Zo! Nu weeet iedereen dat dit mijn pen is! Moment!” en pakt de hoorn van de telefoon weer op en begint te praten. Kort en goed; ik sta hier dus al bijna 10 minuten ingespannen te kijken hoe deze Arubaanse schone haar pen van een naamsticker voorziet! Ik tel langzaam tot tienduizend en adem rustig in en uit en probeer te blijven lachen. Rechts van mij doemt de jongen van de “lost luggage counter” op en achter mij hoor ik manlief triomfantelijk roepen dat hij mooi geen bekeuring kreeg als hij maar beloofde het nooit meer te zullen doen! Ik probeer me nog in te houden, maar er is geen redden meer aan. Ik heb het warm, ik ben getuige geweest van een langdurig naamstickerproces, manlief heeft de auto nu zo ongeveer op Bonaire geparkeerd en ik heb verdomme nog steeds die kutkoffer niet. Terwijl de vriendelijke jongeman iets tegen me zegt, blèr ik er op zijn Oudhollands ordinair doorheen dat ik echt nu mijn koffer wil, dat het me niet kan schelen wat ze uitvoeren op Curaçao, dat mijn ticket 900 euro kostte en dat ik er helemaal, helemaal, helemaal klaar mee ben. Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat deze lieve, leuke, onschuldige Arubaan tegen mij zegt: “Mevrouw, ik heb uw koffer met de taxi naar uw appartement gebracht. Is dat niet goed?”. Schaamte. Diepe schaamte. Grote blijdschap en diepe schaamte tegelijk. Ik zeg sorry, geef hem een dikke zoen op zijn wang, de jongen schrikt zich rot, het pennenmeisje schiet in de lach en manlief zegt dat ik me niet altijd zo moet opwinden. We lopen een eindeloos lang stuk terug naar de huurauto, scheuren naar het appartement en daar binnen, in de keuken, staat de roze koffer trots te staan. Met grote stickers er op en labels er aan en de groeten van de jongen van het vliegveld. Alles komt goed, manlief heeft zijn kleren, ik mijn mascara, de vakantie en de huizenjacht kunnen beginnen!

Aruba – Een week later
De huizenjacht is in volle gang, met de gehuurde Vitara die van ellende uit elkaar valt (had ik kunnen weten voor 500 euro voor 4 weken natuurlijk) scheuren we het hele eiland over van Noord naar Zuid en West naar Oost (in beide gevallen een niet al te lang durende rit). We hebben al een flink aantal huizen gezien en de eerste afspraak met een makelaar staat gepland. Vol goede moed staan we op en zodra we willen vertrekken verschijnt daar bij het openen van de voordeur het blije gezicht van de eigenaar van onze grand-suite, A. Hij heeft goed nieuws zegt hij, want: ons appartement is klaar! Ons appartement is klaar? Huh? Hoezo? We zitten hier toch prinsheerlijk in de door ons geboekte suite en wat nou appartement? Klein misverstand blijkt, we moeten verhuizen en: “geen paniek hoor, maar wel voor vanmiddag 15.00 uur want dan komen er 3 Amerikanen in deze suite!”. Arrrrrghhhhhhh! Een kleine implosie vindt plaats in mijn hoofd, manlief zegt ja, nee, amen en oké, sluit de deur en kondigt aan dat hij dus ècht niet gaat verkassen. Ik bel met het reisbureau in Nederland. Daar vinden ze het allemaal heel sneu voor ons, maar niets aan te doen. Wat er de komende 2 uur gebeurt, zal ik jullie tere zieltjes besparen maar denk aan termen als smerig alternatief appartement, krachttermen, koffers inpakken, ruzie en bijbetalen… Uiteindelijk laden we onze koffers in in de Vitara en zetten koers naar ons nieuwe onderkomen, The Aruban Resort & Casino. Bij de eerste bocht vliegt de achterklep van de Vitara open en dendert de bagage op straat. Voor de beeldvorming: we hebben 2 uur ruzie en stress achter de rug, het is 30 graden, de zon is bloody heet en we hebben allebei een humeur om op te schieten. Ik probeer dus nog meer ellende te voorkomen, vlieg de auto uit, pak de koffers, zet ze terug in de achterbak en doe de klep weer dicht. Volgende bocht: koffers op straat. Bocht daarop: koffers op straat. Ieder ander weldenkend mens had de koffers natuurlijk inmiddels op de achterbank gezet in plaats van in de achterbank, maar niet manlief. Accepteren dat de achterklep niet meer dicht gaat, is voor hem kennelijk moeilijker dan de bagage verplaatsen dus in de eeuwigdurende rit naar ons nieuwe stekje vliegen de koffers er nog 10 keer uit onder het genot van het uitschreeuwen van zeker 3000 Oudhollandse scheldwoorden. Aangekomen bij The Aruban checken we in en besluiten de kern van het autoprobleem direct aan te pakken. We zetten koers naar het verhuurbedrijf en zullen ze wel eens vertellen hoe of wat! Rijden met een achterklep die inmiddels helemaal niet meer dicht wil, gaat natuurlijk niet, dus ik besluit me op te offeren en plaats te nemen in de krappe achterbak van de Vitara. Zodra manlief harder dan 10 km per uur gaat rijden of een bocht neemt, vliegt de klep open dus na een kwartier heb ik een uitschuifarm van de deur vasthouden en een uitlaatgasvergiftiging. Voor de mazzel rijdt manlief ook nog 5 keer verkeerd, dus tegen de tijd dat we aankomen, heb ik een hele zwarte neus, een lamme arm en is mijn humeur zo ver beneden het nulpunt gedaald dat ik tot praten niet meer in staat ben. Uit een smerige garage wordt een Venezolaan getoverd die met een schroevendraaier 12 klappen op de achterklep geeft en gebaart dat alles goed gaat zolang we de achterklep niet meer open doen. Over het terug naar binnen slaan van de uitlaatgassen naar binnen toe doet niemand moeilijk en aangezien ik halfdood in de berm lig, laat ik het ook maar zitten. Ik begin me stiekem af te vragen of verhuizen naar Aruba wel zo’n goed idee is en als mijn arm had gefunctioneerd zou ik me vast achter mijn oren hebben gekrabbeld.

Aruba – Het huis
Inmiddels hebben manlief en ik zo’n 50 huizen gezien variërend van “echt afschuwelijk” tot “nou misschien”. Vreemd op Aruba is dat de eigenaar van het huis aanwezig is als je komt kijken, dus je voelt je min of meer verplicht te zeggen dat ze zo’n mooi huis hebben, waardoor ze allemaal denken dat je het vandaag nog koopt. De aanschaf van een huis gaat dus gepaard met de nodige schuldgevoelens, want 9 van de 10 keer ben je glashard aan het liegen. Zo bezoeken we een huis met een heus altaar voor de overleden familieleden (“wat een lief gebaar!”), een huis met een zwembad van Olympische afmetingen met ook nog 3 koelkasten en 5 computers (“altijd handig als er eentje onverwachts mee ophoudt natuurlijk!”), een huis met genoeg medicijnen in de badkamer om heel Afrika een griepepidemie door te helpen (“je kunt het maar in huis hebben hè?”) en een huis waar zoveel wasgoed op het bed ligt dat het hele kingsize tweepersoonsbed niet meer zichtbaar is (“oh, u hoeft zich niet te verontschuldigen hoor, dat is bij ons thuis ook altijd zo!”). Manlief en ik hebben de tijd van ons leven met al dat gegluur in andermans huis en krijgen na 3 weken inmiddels een goed idee van wat we wel en niet willen. We kennen ondertussen ook al de nodige makelaars en maken dagelijks een bezichtigingsrondje. En dan ineens staat het daar, we zijn er al 100 keer langsgereden en nu zien we het pas: het huis dat ONS huis moet worden! Het is niet groot, maar ook niet klein. Het is niet roze, maar ook niet wit. Het is niet Arubaans, maar ook niet Europees. Het heeft een zwembad, niet te groot en niet te klein. Het is perfect! We bellen direct de makelaar en de volgende dag mogen we binnen kijken. We worden begroet door een gepensioneerde Canadees, met witte sokken in sandalen en een dikke buik. Zodra we binnenstappen, zijn we verliefd. Dit moet het worden! Manlief doet met de makelaar een rondje “buitenkant” terwijl ik met R., de Candadees, praat over koetjes en kalfjes. Binnen een kwartier weet ik alles over zijn ziektes, zijn familie, zijn huis in Canada, zijn ex-vrouw en meer intieme zaken. Hier moet ik mijn voordeel mee kunnen doen! Na de bezichtiging gaan we met de makelaar naar zijn kantoor en beginnen de onderhandelingen. Ons eerste bod wordt door de makelaar van tafel geveegd met de mededeling dat R. helemaal niet op hete kolen zit en het huis niet hoeft te verkopen, dus dit bod slaat nergens op. Ha! Hier kom ik! Uh, sorry maar R. moet wel verkopen want hij is ziek en moet van het huis af heeft hij me net verteld! Daar heeft de makelaar niet van terug en ineens is ons bod zo gek nog niet. Wat geheggel en gesteggel verder leggen we ons uiterste bod neer en vertrekken met lood in de schoenen naar ons appartement. Dat we het hier op het eiland heel prettig vinden is inmiddels wel duidelijk en dat we alleen nog maar dit huisje willen staat ook wel vast, dus van slapen komt niet veel, we zijn te nerveus. Pas de volgende ochtend komt het goede nieuws: de Canadees is akkoord want: hij vond ons zo aardig! Ha!!! Mijn eeuwige onaflatende geklets heeft eindelijk eens vruchten afgeworpen! Manlief en ik doen 50 rondedansjes en zijn de koning te rijk, het is gelukt!!! Ik krijg van manlief een vrijbrief om voortaan zo lang en zo onzinnig als ik maar wil te praten en dat maakt me nog gelukkiger! Aruba, here we come!

"BRUIN ZONDER ZON"

“Bruin zonder zon”

07.00 uur
De wekker gaat, ik doe mijn ogen open en schiet direct in de stress. Over niet al te lange tijd gaan manlief en ik voor een lange tijd naar het buitenland, een “extended holiday” of hoe je het ook wil noemen en voordat het zo ver is moet ik echt nog zesduizend dingen regelen. First things first, dus eerst maar in de douche.

07.20 uur
Eerst even e-mail checken. Met een “vol verwachting klopt ons hart”-gevoel zet ik de computer aan. Dat gevoel blijft en blijft en blijft, totdat de computer zegt: “c:\windows\config\system32 ontbreekt, zoek installatiecd en installeer windows opnieuw”. Wtf? Ik druk de computer aan en uit en blijf weer vol verwachting er voor zitten. En weer: “c:\windows bladiebla”. Stress en paniek. Grote stress en paniek. Ik zet het ding 8 x aan en uit, maar hij blijft hetzelfde zeggen en ik heb ogen als schoteltjes en een baksteen in mijn onderbuik. Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhh, waarom waarom waarom? Ik heb niets verkeerd gedaan, echt niet, en ik snap het niet en ik wil het niet en wie kan ik vredesnaam om half acht al bellen? Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh..

07.45 uur
Ik kan wel janken. Waarom doet die stomme computer het niet en wat is er aan de hand en ohhhhh… Zo gaat het maar door, dus ik kan maar beter gaan douchen. Maar voordat ik in de douche stap, zal ik eerst vriend E., de wonderwizard of computerworld, een sms sturen met een schreeuw om hulp.

08.00 uur
Oké. Ik begrijp ook wel dat het nog errug vroeg is. Heus, dat snap ik. Maar ik moet belangrijke dingen doen en die stomme computer doet het niet, dus E.: word wakker en bel me!

08.30 uur
Ik bel vriend A., ook een computerwizard en vraag hem of hij alleen maar wil zeggen dat het wel weer goed komt met de computer. A. zegt “het komt vast goed haha!” en ik zou gerustgesteld moeten zijn.

08.40 uur
Aha, ik heb gelukkig ook nog de laptop en daar vandaan kan ik E. een mailtje sturen met mijn verontrustende berichten. Ik eindig mijn mail met “bel me” en druk iedere 20 seconden op F5 om te zien of er al antwoord is van E.. Ik moet toch eens leren dat dat zo niet werkt en dat mensen niet sneller antwoorden als ik als een debiel blijf refreshen. Maar ja, het geeft zo’n vreemd bevestigend gevoel, dus ik F5 toch verder, tegen beter weten in.

09.30 uur
Oké, ik heb nu officieel alles geprobeerd wat ik kon proberen. Ik heb me het leplazarus gezocht naar de installatiecd die ik uiteraard niet gevonden heb, ik heb opgestart in de veilige modus, ik heb opgestart in de herstelmodus (ofzoiets), alles zonder succes en ik moet nu bijna huilen. Als ik iets niet kan uitstaan, is het als apparaten zonder reden besluiten niet meer te werken. Ik haat dat en het is verboden zonder reden te besluiten niet meer te werken, of je nou een apparaat of een mens bent, kan me niet schelen! Apparaten moeten het gewoon doen en anders hadden ze maar geen apparaat moeten worden! Volledig gefrustreerd besluit ik dan maar boodschappen te gaan doen, misschien dat ik een beetje afstand moet nemen van de situatie.

09.35 uur
Ik start Ieniemienie en E. belt. Oh E., redder in nood! Ik race Ieniemienie uit en sprint terug naar huis, met E. aan mijn oor, al gillend dat ik echt niet weet wat er aan de hand is, dat ik stress heb en dat ik het niet opgelost krijg en dat ik het niet meer zie zitten. Ik start de computer op om E. precies te kunnen vertellen wat dat kreng zegt en dan: hij doet het! Het kreng doet het gewoon! Dat klereding start uit zichzelf een of ander programma op, verwijdert wat hier, herstelt wat daar en vervolgens start hij gewoon XP op alsof er nooit wat is gebeurd! E. moet duidelijk over bijzondere krachten beschikken, het is al de zoveelste keer dat mijn computer besluit op te starten met onzin en werkweigering en vervolgens volkomen perfect functioneert zodra ik E. aan de telefoon heb! E. is Jomanda! Sterker nog: E. is beter dan Jomanda! Ik neem me heilig voor een blauwe jurk voor E. te kopen, bedank hem uit de grond van mijn hart en ga boodschappen doen, want na al die stress ben ik vergeten wat ik nou perse in de computer moest doen wat zo belangrijk was.

10.00 uur
Kut! Ik moet naar huis want de verwarmingsman komt zijn jaarlijkse controle doen! Vergeten! Ik race naar huis en ben nog net op tijd. Zodra ik de deur dichtdoe, gaat de bel, en daar is hij al. Ik zeg half vragend: “Hey hoi! Hoe is het?” en ik krijg als antwoord “Nou slecht!” en vrees het ergste.

10.10 uur
Ik ben klaar voor een gekkenhuis. Echt waar. Ik heb me een tijdje geleden voorgenomen niets meer met dood en ziekte te maken willen hebben, omdat om mij heen mensen bij bosjes wegvallen als gevolg van kanker en andere nare kwalen en ik betrapte mezelf er op alleen nog maar met dood bezig te zijn. Dus niets van dat al, ik ontwijk de verhalen en wil er niets meer over horen. Ik leef tenslotte nog en dat wil ik graag nog lang blijven doen, dus ik schuif de dood opzij. Dat lukt aardig, tot nu toe dan. Want: de verwarmingsman stort een fataal hartinfarct van zijn stiefvader, terminale longkanker van zijn moeder en de onverwachte dood van de vrouw van zijn collega op haar 37e over me uit. En dat alles in een tijdsbestek van nog geen 10 minuten. Ik geef hem koffie, zeg hoe erg ik het vind en zie in mijn ooghoek mijn eigen bedroefde gezicht terugstaren in een spiegel. Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Weg met ziekte, dood, angst en verderf! Ik ben er klaar mee! Het is vreselijk en ik vind het vreselijk voor iedereen, maar ik wil er niet meer mee geconfronteerd worden want ik kan het niet van me afzetten! Grote grumph! Begrijpt dan niemand dat? Nou ja, in dit geval ben ik verloren, ik kan geen kant op en de man is (begrijpelijk) zwaar depressief, dus ik laat het maar over me heenkomen terwijl ik keer op keer probeer het gesprek op onze HR-ketel te brengen. Zonder succes…

10.35 uur
Hij is weg. Godzijdank. Niet dat het nog wat uitmaakt, de toon is alweer gezet voor de rest van de dag. En tot overmaat van ramp lees ik dan ook nog dat het eten van 1 plak ontbijtkoek per dag een 44% hoger risico op eierstokkanker geeft. De maat is vol. Nu kun je officieel niets meer nuttigen zonder een verhoogde kans op kanker. Vorige week was het vitamine E, deze week zijn het gebakken meelproducten, waaronder dus ook ontbijtkoek. Als het zo doorgaat, ga ik het peperdure voer van het poezenbeest wel eten, daar heb ik nog geen verontrustende berichten over gehoord!

11.00 uur
Ik sta in de dierenwinkel naar een verhaal over het omvormen van je kat naar een konijn te luisteren. Ja heus, geen grap. We gaan binnenkort toch echt Nederland verlaten en ik ben dus drukdoende poezenbeest voor te bereiden op een lang vliegavontuur. Tot mijn grote verbazing heb ik dit weekend ontdekt dat de waterbakjes van de zogenaamde skykennels waarin poezenbeesten worden vervoerd niet bij worden gevuld vanaf het moment van inchecken tot het moment van aankomst, en dat verontrust me. Poezenbeest is op leeftijd en drinkt erg veel water en aan een halfleeg bakje heeft ze niet genoeg tijdens een lange vlucht. Dus moet ik een andere oplossing zoeken en volgens de meneer van de dierenwinkel heb ik die gevonden in de Sippy: een soort konijnenwaterdruppelaar. Het zal even wennen zijn, maar volgens de beste man moet het me lukken het poezenbeest te laten drinken als een konijn.

11.15 uur
Ik heb de sippy vastgemaakt aan de spijlen van de trap en lig er nu onder met mijn hoofd. Alles voor het welzijn van mijn poezenbeest, dus ik doe voor hoe je nou aan zo’n ding lebbert om water naar binnen te krijgen. Ja, heus, ik doe het dus voor. Ik lig als 30 plusser met mijn bevallige hoofd op de grond om met mijn tong aan een ijzer druppelsysteem te likken. Terwijl dit alles gaande is, staat het poezenbeest er bij en kijkt er naar. Het lijkt er ernstig op dat ze me uitlacht, ik vind die bek-hoeken verdacht veel in de uitlach-stand staan. Het poezenbeest draait zich om, loopt weg en gaat een slaapje maken op de verwarming. Daar lig je dan met je goeie fatsoen, midden in de gang, heel je smoelwerk onder de waterdruppels en de kat doet een slaapje. Pffff… Het poezenbeest en ik hebben duidelijk nog een lange weg te gaan, maar een konijn zal ze worden, of ze het nou leuk vindt of niet!

11.30 uur
Ik heb het poezenbeest er bij de poezenoren bijgesleept en weer lig ik op de grond in de gang. Op mijn stemmig zwarte truitje zitten meer poezenharen dan op het poezenbeest zelf, mijn gezicht is zeiknat en het poezenbeest is niet in het minst geïnteresseerd in wat hier gaande is. Ik geef het op. Nou ja, dat zou ik willen doen, ware het niet dat precies op dit moment manlief de voordeur opendoet en mij aantreft op de vloer. Dieper kan ik letterlijk en figuurlijk niet zakken en manlief piest nog net niet in zijn broek terwijl hij in een lachsalvo uitbarst die 3 uur lijkt te duren.

13.00 uur
Manlief is weer weg, het poezenbeest doet nog steeds een slaapje en ik ben volledig vergeten wat ik nou vanmorgen moest doen wat zo belangrijk was. Ik ga maar weer eens een verantwoord boterhammetje maken en verveel me een beetje. Vanmiddag moet ik weer voor de 6-wekelijkse marteling naar de schoonheidsspecialiste, en tot die tijd heb ik eigenlijk niets te doen. Wat was er nou toch zo belangrijk vanmorgen? Wat was het, wat was het en waarom kan ik het me niet meer herinneren?

13.15 uur
Oké, vriendin D. heeft het principe uit en te na getest en is erg tevreden over en zelfs vriendin I. hoorde ik dit weekend er over jubelen, dus wie weet moet ik er ook maar aan geloven: ik zal een lijstje maken van dingen die ik nog moet doen.
1. meisje mailen/bellen die op het huis gaat passen tijdens komende afwezigheid
2. meisje mailen/bellen die de post gaat doen tijdens komende afwezigheid
3. tandarts bellen en vragen waarom ik de rekening nog niet heb gekregen en zeggen dat ik niet kan betalen tijdens komende afwezigheid
4. wasmiddel, wasverzachter, vuilniszakken en koffie kopen voor meisje voor tijdens komende afwezigheid
5. algemene voorraad aanvullen voor tijdens komende afwezigheid
6. belangrijke spullen bij elkaar op 1 hoop leggen zodat ik niets vergeet voor tijdens komende afwezigheid
7. lijstje maken van hoe de apparaten werken voor meisje tijdens komende afwezigheid
Oké, dit slaat nergens op. Behalve de eerste 2 punten is de rest echt volkomen onbelangrijk. Ik moet een nieuw lijstje maken.

14.25 uur
Ik haat lijstjes en lijstjes maken nog meer en vertrek naar 6-wekelijkse marteling bij schoonheidsspecialiste. Ik heb nul zin en zie er als een berg tegenop, maar wat moet beuren, moet beuren en misschien kan zij wat met die pukkel op mijn kin die er al 3 weken zit.

16.00 uur
Nee, dat kon ze niet. Logisch. Ik ben gedoemd voor eeuwig met deze pukkel rond te lopen, althans, dat is het oordeel van schoonheidsspecialiste M. als ik er in de komende tijd niet met mijn tengels vanaf blijf. Ik ga met mijn pukkelkin gaat maar weer eens onder de sippy hangen, maar poezenbeest heeft er helemaal geen zin in en ik ook niet meer. Ik besluit te gaan douchen, want manlief en ik gaan vanavond uit eten dus het minste wat ik kan doen is zorgen dat ik er niet uitzie als een Nepalese tempelboenster.

16.30 uur
Overal rooie vlekken! Als ik zou zeggen dat ik de waterpokken heb, geloof je me ook! Door al dat geknijp van een paar uur geleden ziet mijn gezicht er uit als een framboos. Nou ja, dan heeft manlief in ieder geval vers fruit voorhanden tijdens diner. Grote grumph.

17.00 uur
Ik zit van top tot teen in de Oil of Olaz bruin zonder zon crème. Ik moet en ik zal er normaal uitzien vandaag! Niets dat de stress kan verraden waarmee ik deze dag begonnen ben. Ik weet ook wel dat bruin zonder zon niet zal helpen, en ik weet ook wel dat niets deze dag nog ontspannen zal maken, maar ik kan in ieder geval een poging doen.

18.00 uur
Een penetrante bruin-zonder-zon-lucht begint zich aan te dienen. En ik heb overal vreselijke oranje vlekken. Tuurlijk heb ik mijn hele lijf ingesmeerd. Tuurlijk kan ik het er nu niet afdouchen omdat het nog niet overal is ingetrokken en ik niet als een Oompa Loompa uit eten wil gaan. Grote grumph. Ik spuit nog eens overvloedig in de rondte met parfum en ga manlief bellen waar we gaan eten. God, wat stink ik en zou dat oranje ooit nog weggaan?

18.10 uur
Manlief heeft een slechte bui zegt ‘ie en gaat eerst nog even sporten. Dat geeft mij nog een uur om die vreselijke lucht van me af te krijgen en te proberen wat oranje vlekken weg te poetsen godzijdank! Ik verdwijn de badkamer en merk dat douchen nu echt geen zin meer heeft. Uit iedere porie stijgt een wolkje stinklucht op, mijn lichaam is forever oranje gevlekt, het is te laat, niets meer aan te doen. Ik kleed me aan, spray nog wat parfum op en besluit ter ontspanning ende vermaeck een boekje te gaan lezen om de tijd te doden totdat manliefs bui is opgeknapt.

19.00 uur
Ja! Manlief is opgeknapt en vraagt of ik naar een niet nader te vernoemen Indonesisch restaurant in de stad kom. Ik stel nog snel de recorder in om Desperate Housewives op te nemen en spray nog wat parfum op tegen beter weten in en stap in Ieniemienie. Manlief zegt dat hij voor de deur van het restaurant staat en een parkeerplek voor me vrij zal houden.

19.10 uur
Mijn mobiel gaat. Op een keitjesweg. Dan hoor je dus niks. Er staat ook privénummer in plaats van een naam dus een beetje schichtig neem ik op. Ik hoor “jkljlajfoeijoaeuy9eghubn vdlaf;jdljafowiejuo”. Hmmm… Ik vraag enthousiast “hallo? Met wie spreek ik?” en krijg als antwoord: “lakjdfhjyihakvnlkan efoqeuoaoshahjf!”. Hmmmm… Ondertussen hoor ik tussen al het gekraak door een wisselgesprek, het is manlief. En op datzelfde moment hoor ik vriendin I. gillen dat zij het is die zo kraakt, terwijl ze instructies over het oppassen dat ik morgen op haar dochterlief zal doen de ether inslingert. Effectief versta ik: “Hooooiiii! I. hier!!! Piep Piep.. Luister ljadljfladjfeowi oiuafoe Piep Piep…. jeoijaf school ljadfjoweiaf storm lajdfljo Piep Piep… eijwaofj fietsen ljadfjlkaf vissen jadlfjeoiae Piep Piep…. ahyeyha dansen ljafoiwueof oké?”. Manlief geeft niet op en piept gewoon door het gekraak heen met zijn wisselgesprek. Ondertussen zie ik in mijn ooghoek manlief op straat staan, druk gebarend naar de overkant van de straat, er rijdt een tram door mijn beeld, I. schreeuwt iets over haar ex-echtgenoot en vissen, er toetert een bus achter me en nu word ik dus officieel gek. Ik schreeuw tegen I. iets over “ben uit eten, zet maar op de mail” en pak manliefs wissel op die natuurlijk direct ophangt. Logisch. Ik rijd naar de overkant van de straat, schep bijna een fietser en zie niet de parkeerplek waar manlief op doelde. Zo rijd ik nog 4 (!) keer langs manlief een rondje tot ik hem uiteindelijk maar laat instappen en we in de zeikregen een kilometer verderop parkeren. Ja, nee, hij had ook niet gezien dat er een levensgroot paaltje op die plek stond en dat ik daar niet kon parkeren. Pfff… Volledig verwaaid, niet lekker ruikend naar parfum maar weer stinkend naar bruin-zonder-zon met een oranje gevlekte kop stap ik het restaurant binnen. We bestellen bij een achterdocht opwekkende vriendelijke vrouw(ze is gewoon TE aardig, dat kan niet goed zijn) een rijsttafel pedis, eten die op terwijl we om beurten onze neuzen snuiten in servetjes omdat het zo vreselijk pedis is en manlief kiepert een bakje bamboe met gruwelijk rode saus mijn kant van de tafel op. Hij raakt me net niet, maar de vriendelijke mevrouw is er van overtuigd dat ik dat bakje heb omgegooid en gilt keihard “geeft niets hoor meis, dat overkomt ons allemaal wel eens” terwijl ze bijzonder zichtbaar voor de andere gasten een enorm grote servet over de rooie smurrie legt. Ik voel me een kneus, manlief zegt voor de grap dat ik hem altijd de schuld geef als ik wat stoms doe en zegt heilig gelovend in de kracht van herhaling datzelfde nog 3 keer. Hoewel ik eigenlijk weg wil, eten we toch nog een toetje (het mag, het mag, 1 toetje kan geen kwaad prent ik mezelf tegen beter weten in) en geven de enge vriendelijke vrouw geen fooi.

21.15 uur
We zouden naar de bioscoop, maar manlief heeft eigenlijk niet zo’n zin en ik verheug me al op de bios op ons tropisch eiland binnenkort, dus we taaien af naar huis. Ik bel I. en krijg van haar de ontbrekende woorden passend bij haar verhaal van 2 uur geleden. Ik probeer de instructies te onthouden en manlief sluipt de deur uit op weg naar een ad hoc gemaakte afspraak met een vriendje. I. kletst nog even door en zegt 12 x dat ze naar bed gaat, maar geniet kennelijk van zelfkastijding en gaat dus steeds maar niet naar bed, want ze hangt niet op.

21.45 uur
Ik draag I. op naar bed te gaan. Soms moet de jongste van ons twee de wijste zijn en dit is zo’n moment. Bovendien wil ik Desperate Housewives kijken dus ik stop snel een dvd in de recorder en brand de aflevering. Ondertussen leg ik een dekentje en het poezenbeest klaar op de bank en zet ik theewater op, ik ben helemaal klaar voor mijn moment van ontspanning.

22.00 uur
Kop thee binnen handbereik, poezenbeest in knorstand, pyjama aan, ik druk op play. TV-makelaar. Huh? TV-makelaar? Dat is toch op RTL4? Desperate Housewives is toch altijd op Net5? Ik spoel door. En door. En door. Ik heb door al mijn gedoe met die zelfbruiner het verkeerde kanaal ingeprogrammeerd. Jeeezus! Domme blonde! Niks geen Desperate Housewives, niks heerlijke ontspanning, gewoon doffe ellende over deprimerende huizen in enge nieuwbouwwijken in Almere! Maar als ik iets geleerd heb vandaag, dan is het dat ik me niet meer uit het veld laat slaan door kleine tegenslagen! Ha! Mij krijg je niet, ik ben niet voor 1 gat te vangen en meer van dat soort stoere teksten! Ik zet een raar onbestemd kanaal op dat ik op de digitale tv heb gevonden en Zizo-tv ofzo heet en kijk een programma dat nergens over gaat. Al stinkend naar bruin-zonder-zon en oranje gekleurd zak ik langzaam weg in een heerlijk slaapje en droom dat ik als griezelige Indonesische vrouw lieve blonde jongedames treiter in mijn rijsttafelrestaurant terwijl ik ondertussen enthousiaste to-do-lijstjes maak en me nog steeds niet kan herinneren wat er nou zo belangrijk was vanmorgen…

"VAN DIE DAGEN"

05.20 uur
Ik krijg een liefdevolle aai over mijn wang. Nog eentje, nu over mijn oog. Nog een aaitje over mijn wang en nog eentje. Wat heerlijk! Wat is dit? Ik geniet en draai me een beetje richting de bron van deze liefde en soes rustig verder.

05.25 uur
Au! Er hangt iemand aan mijn lip en hard ook! Nog een keer! Ik voel gekriebel en ruik een kattenbaklucht. Wat is dit in vredesnaam? Ik doe mijn ogen open en kijk recht in het normaal zo lieve smoeltje van het poezenbeest! Ze zit bovenop mijn borstkas en heeft zichzelf als belangrijkste taak vandaag gegeven mij zo snel mogelijk wakker te maken! Ik word echt boos als ik op mijn horloge kijk. Het is verdomme 05.25 uur! Iedereen slaapt nog! Ik koester stille hoop dat poezenbeest zo’n huisdier is geworden dat je alarmeert in noodgevallen dus sta met grote tegenzin op en check het hele huis op koolmonoxide, brand, inbrekers of overstromingen. Na een grondige check van het hele huis, waarbij ik geen nare of enge dingen ontdek, kom ik het poezenbeest weer tegen. Ze zit triomfantelijk voor haar etensbakje en ik weet zeker dat ik een glimlach rond haar poezensmoel zie. Het ging om eten! Niets meer, niets minder. Sinds het poezenbeest is overgestapt op een nog duurdere variant van het haar door de dierenarts voorgeschreven voer heeft ze schijnbaar permanente grote honger in haar buik. En daar zal ik voor boeten heeft ze bedacht. Ik geef ’t op en vul het bakje met het peperdure voer en sluip stilletjes terug naar bed. Ik moet en zal nog slapen.

06.10 uur
Ja, dat gaat dus niet werken. Ik ben veel te wakker en draai en draai en draai en heb nu al een pestbui terwijl de dag officieel nog niet eens begonnen is. Dan de tv maar aan. Al zappend kom ik langs het enige wat Discovery Channel tegenwoordig nog uit lijkt te zenden: zo’n vreselijk programma waarin ze auto’s en motoren opknappen. Erg oninteressant, dus wie weet val ik wel weer in slaap.

08.00 uur
Goed. Het is zaterdag, het is 08.00 uur ’s morgens en ik weet nu precies hoe je met dingen van de sloop een Corvette kan bouwen. Dat heb ik altijd al willen weten en ik besluit Ieniemienie om te gaan bouwen naar een X5, dat moet me nu makkelijk afgaan na 2 uur eindeloos gezever over onderdelen, smeer, olie en lak. Eerst maar even douchen.

09.15 uur
Gedoucht, aangekleed en geschminkt sta ik verloren in de keuken. Wat nu? Mijn plan van een uur geleden om Ieniemienie te gaan pimpen, heb ik al weer laten varen toen ik er achter kwam dat ik de trotse bezitter ben van slechts 2 schroevendraaiers en 1 rol duct-tape. Daar kom ik niet ver mee, dus Ieniemienie mag blijven zoals ze is. Ik besluit dat te gaan doen, wat ik de laatste 3 weken al doe: Marktplaats vervuilen. Nu onze verhuizing naar God Weet Waar angstvallig dichterbij komt, ben ik bevangen door het “alles moet weg”-virus. De afgelopen weken heb ik rücksichtslos alles verkocht wat ik handen kreeg, variërend van manliefs favoriete dvd’s tot mijn eigen skikleren. Weg weg weg, want ik wil het allemaal niet hoeven inpakken! Als een dief in de nacht sluip ik naar beneden, naar het rommelhok en loer om me heen. Hmmm, die terrasverwarmer kan ook wel weg, het is hier toch nooit normaal weer dus huppetee weg er mee. Ha! Manliefs verzamelblik vol met James Bond-dvd’s! Manlief slaapt toch nog dus ik maak er snel een foto van en wrijf al in mijn kleine mollige handjes bij het idee wat die dvd’s me op gaan leveren! Wat niet weet, wat niet deert.. Snel verder gravend in de puinhopen kom ik 8 dozen met cd’s tegen die manlief ooit vanaf de zaak meegenomen had naar huis onder het mom van “kan jij verkopen op Marktplaats! Dat vind je toch zo leuk?”. Daar ben ik natuurlijk nooit echt goed aan toegekomen, dus ik kijk nu eens even wat er eigenlijk in zit. Ik stuit op een berg hardcore- en gabbercd’s waar je eng van wordt. Wat moet ik daar nou mee? Daar wil toch geen mens meer naar luisteren?

10.00 uur
Ha! Op Marktplaats blijkt er een aantal mensen te zijn op zoek naar dozen met herrie-cd’s! Laat ik die hier nou eens hebben liggen! Enthousiast mail ik ze en druk 100 keer op F5 om te zien of ze al gereageerd hebben.

10.10 uur
De eerste reageert, het is ene T. uit Zeeland. Hij heeft wel interesse en wil graag langskomen. Tuurlijk! Is mij goed hoor, kom maar langs met je knecht, 50 cent per cd alsjeblieft dankjewel want ik spaar voor een nieuwe digitale camera. Ondertussen krijg ik een mailtje dat iemand graag mijn oude magnetron wil kopen voor 2 tientjes. Ook goed, kom maar halen! Vanmiddag om 14.00 uur komt hij langs. Yeey, dit gaat goed! Ik reken mezelf rijk en race door het huis om nog meer winst te maken. Ik krijg een mailtje dat een zekere Y. vanmiddag om 12.00 uur een paar oude paardrijlaarzen van stiefdochterlief wil komen ophalen voor 10 euro. Ja hoor, kom maar langs maar hou er rekening mee dat ik er voor thuis blijf, dus hier is mijn telefoonnummer en bel me als er iets tussenkomt!

11.30 uur
Ik zie scheel van een overvloed aan Marktplaats.nl. Ik wil geen advertenties meer maken en ik wil ook geen winst meer maken, ik wil een zonnebril op en een middagdutje doen! Nou ja, om 12.00 uur komt het paardrijlaarzenmens en dan pas weer de volgende om 14.00 uur, dus in die tijd kan ik mooi rustig aan doen.

12.10 uur
Het paardrijlaarzenmens is er nog niet. Nou ja, 10 minuutjes te laat overkomt iedereen wel eens, dus geen paniek.

12.30 uur
Ik begin pissig te worden, maar misschien is ze verdwaald.

12.40 uur
Luister, ik had toch niet voor Jan met de korte achternaam mijn telefoonnummer gegeven? Als je niet kan of wil komen, bel dan even! Jeeeezus! Nou, niet te snel conclusies trekken, misschien is ze echt verdwaald.

13.00 uur
Oké, dit is niet meer grappig. Het paardrijlaarzenmens is gewoon niet komen opdagen! De zon schijnt, mijn schele ogen zijn weg maar nu kan ik nergens meer heen want misschien is magnetronman wel te vroeg. Krijg toch de hik. K*tmarktplaats!

13.24 uur
Ik schrijf een extreem pissige mail naar paardrijlaarzenmens. Het begint met “het was wel zo netjes geweest” en eindigt met “ik ben echt boos”. Ik neem mezelf heilig voor niets meer op Marktplaats te zetten en ga briesend maar weer eens wat opruimen.

14.10 uur
De bel gaat, het zal de magnetronman wel zijn. Ik doe de deur open en daar staat toch wel een extreem smoezelig exemplaar van het (waarschijnlijk, maar niet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast te stellen) menselijk ras. Zijn kleren zijn al maanden niet meer in de wasmachine geweest, en hij heeft duidelijk geen badkamer in huis. Overal vlekken op zijn kleren, hij stinkt, en hij is ook nog een geschilferd exemplaar, van zijn kruin tot zijn schoenen. Fijn dat die magnetron beneden staat en deze “man” mijn hele huis door moet om daar te komen. Oooooooooooooooooooooh……… Waarom oh waarom wil ik van alles verkopen? Nou ja, niets aan te doen, ik geef de man een hand (brrrrrrrr) en leid hem naar de kamer waar de magnetron staat. “Kun je er broodjes mee afbakken?” vraagt hij. “Ja hoor” lieg ik. Alles om dit figuur zo snel mogelijk weer op straat te krijgen!

14.15 uur
“Het” is weg, samen met de magnetron, ik heb 2 tientjes in mijn linkerhand en de stofzuiger in mijn rechterhand. Het moge algemeen bekend zijn dat ik stofzuigen haat tot in het diepst van mijn ziel (ik heb ooit zelfs op staande voet ontslag genomen om maar niet te hoeven stofzuigen), maar nood breekt wetten. Slurp… weer een schilfer weg, slurp… nog een schilfer weg. Brrrr en bah en brrrr en bah. Hij stonk ook nog vreselijk dus ik spuit een fles luchtverfrisser leeg en zet de ramen wagenwijd open.

14.35 uur
Het gaat niets meer worden vandaag, dat is wel duidelijk. Ik ben om onduidelijke redenen volledig uitgeput, heb een bui om op te schieten en kan alles en iedereen wel verbranden. Ik zet een dvd op die ik eigenlijk wil verkopen, maar nog nooit heb gezien en zak op de bank in elkaar tot een zielig hoopje ellende.

15.00 uur
Oké, na een klein half uur kan ik vaststellen dat Brideshead Revisited Marktplaats wel op mag. Het is niet zo gek dat ik die dvd nog nooit gekeken had, het is oorverdovend saai. Sterker nog, het is zoooo saai dat ik er niet eens bij in slaap kan vallen van saaiheid. Marktplaats op dus. Ik strompel naar de computer om de dvd er op te zetten en zie dat iemand de James Bond dvd’s wil kopen voor 80 euro. 80 euro!!! Jawel hoor, kom maar! Ik geef mijn telefoonnummer en zet toch nog maar wat meer dingen op Marktplaats, ik begin er weer een klein beetje zin in te krijgen want geld is geld.

15.50 uur
Mijn telefoon gaat. Het is de James Bondman. Hij is om de hoek, of hij nu langs mag komen. Yes! Dus dit is nou slapend rijk worden! Hier kan ik wel mee leven!

15.55 uur
James Bondman blijkt een vriend van de buurman te zijn. Hij gaat trouwen over 3 weken en het thema is James Bond. Waarom moet iedereen toch tegenwoordig een thema voor zijn bruiloft hebben? Kun je niet meer gewoon ouderwets in een hoelahoepjurk een taart aansnijden en met zijn allen dansen op “dans je de hele nacht met mij” en “een vrijgezel die gaat nooit slapen”? Kort en goed, ik neem de 80 euro aan, wens hem veel plezier en stop het geld in mijn nieuwe spaarvarken. Ja, een spaarvarken, want sinds de Fortis Bank heeft besloten de spaarvarkens in de ban te doen omdat moslims hebben geklaagd over de onreinheid van een varken, ben ik in de contramine en heb alleen om die reden een spaarvarken gekocht. De rebel in mij kon zich niet bedwingen. Ik aai mijn spaarvarken nog eens (“wat krijg je een lekkere dikke buik lekker varkentje van me!”) en kruip moe maar voldaan in de kussens van de bank.

19.00 uur
Wat een heerlijk slaapje was dat! Manlief is de hort op en ik draai een prik-en-pingmaaltijd in elkaar terwijl ik ondertussen de e-mail nog eens check. Maandagavond komt de cd-jongen, mooi zo. Verder niets bijzonders en ik hoor de ping dat mijn eten klaar is, dus ik verdwijn met bord op schoot voor de tv. Heerlijk, om 20.40 uur begint Midsomer Murders, ik ben er helemaal klaar voor!

20.41 uur
Deze heb ik dus al gezien. En ik weet ook nog wie het heeft gedaan. Nou ja, om 22.25 uur komt er nog een detective, dus ik ga wel voor de herkansing. Ondertussen zap ik van het ene naar het andere slechte programma en denk met weemoed aan de tijd dat je tv-keuze beperkt was tot de marmotten van Fred Oster of Van Gewest tot Gewest. Voor ieder wat wils en daar was je tevreden mee. Nu kan ik de Lion Queen zien blehren in Idols, Uri Geller een lepel om zien buigen en dan zijn er ook nog wat mensen die rondjes draaien om een plaats in een musical te winnen. Pffffff…

22.30 uur
Grote grote @F#^()&%! Was ik in vredesnaam vanmorgen maar in bed gebleven! Dit wordt echt niks meer vandaag! Deze detective heb ik ook al gezien en ik weet precies hoe of wat, dus kijken heeft geen enkele zin meer. En over zin gesproken: ik heb er ook geen zin meer in! Ik pak het poezenbeest en vertrek naar de slaapkamer. Op Discovery zijn ze weer eens een auto aan het verbouwen en ik eindig deze dag precies zoals ik hem begonnen ben: met een pootje van het poezenbeest op mijn gezicht en oninteressante mannen die auto’s verbouwen. Soms kun je dus maar beter gewoon in bed blijven liggen…

"JACQUES DE ZAK"

07.34 uur
Ik schrik wakker van een vijandig bombardement op onze tuin. Althans, zo klinkt het. In werkelijkheid blijkt het mijn debiele, gesjeesde, gefrustreerde, irritante, bekrompen en kinderachtige buurman te zijn die het de dag voor Oud & Nieuw nodig vindt om in alle vroegte wat rotjes af te steken. Ik haaaaat die man! En hij mij. En dat zal de reden zijn dat hij het nodig vindt op zondagochtend onze tuin te bombarderen. Of het feit dat ik al zijn (bij mij bezorgde) kerstkaarten heb weggemieterd. Dat kan ook, maar dat weet hij natuurlijk niet. De engerd in kwestie heet Jacques, door mij genaamd “Jacques de Zak”. Voordat hij hier kwam wonen eerder dit jaar heeft hij er eerst persoonlijk zorg voor gedragen dat onze stadsbank (die eerlijk was gepikt van de Gemeente door onze voormalige buurman en al jaar en dag met liefde door mij en de andere buren werd verzorgd) gepikt werd door zijn (ongetwijfeld illegale) Poolse aannemer. Daarna presteerde de Zak het om zijn bouwafval voor ONZE deur te dumpen en dat 1,5 week lang. Toen ik de Zak eindelijk ontmoette, sprak ik hem daar op aan en wat toen volgde was niet best. In het kort: ik mocht doodvallen en ik bemoeide me met zaken waar ik niets mee te maken had en hij ging wel weer verhuizen want hier had hij duidelijk niets te zoeken met zulke debielen als buren. Ik heb destijds gezegd dat dat een goed idee was, hoe eerder hoe beter, en onze relatie is deze clash nooit te boven gekomen. Manlief heeft de Zak hier nog op aangesproken, maar de Zak en zijn 3 -helaas eveneens debiele- kinderen (de mini-Zakken) haten mij voorgoed. Het probleem is dat de woede zo diep zit, dat ik dus ook op dit afschuwelijke vroege tijdstip op zondag de Zak niet uit mijn hoofd kan krijgen. Ik word opnieuw boos en kijk woest uit het raam en bespeur een probleem. De Zak staat met een vrachtwagenlading rotjes naast mijn scooter en kijkt me glimlachend aan. Kutterdekut.

07.45 uur
Ik zoek en zoek en zoek maar kan de verzekeringspolis van de scoot niet vinden. Ben ik verzekerd tegen vandalisme door debiele Zakken of niet? Waar is dat kreng en waarom heb ik dat niet netjes opgeborgen onder de V van Verzekeringen? Ik haat mezelf tijdelijk even meer dan de Zak en zoek verder.

07.50 uur
Ik heb het opgeborgen bij de S van Scooter. Logisch. Er staat niets in de polis over een dekking voor vandalisme door debiele Zakken en ik bedenk me dat ik als een speer onderdak moet zoeken voor de scoot voordat morgenavond de Zak en de mini-Zakken helemaal los gaan met hun vuurwerk.

08.00 uur
Ik ben veel te wakker om nog te gaan slapen. Wat moet een mens in vredesnaam doen op zondagochtend om 08.00 uur? Manlief wakker maken is geen winstpakker op dit tijdstip, dus ik kruip achter de computer en ga wat onnozel op marktplaats.nl rondhangen. Ik zie dat iemand 100 euro op mijn oude skikleren heeft geboden, dat moet een grap zijn, maar ik mail de bieder toch maar voor de zekerheid en reken me rijk. Ik heb eergisteren 477 van manliefs euro’s uitgegeven aan 2 nieuwe ski-outfits, maar als ik nou die 100 die ik met mijn oude kleren verdien er van af trek, valt het wel weer mee. Daarnaast weet manlief nog niet wat de schade is (ik heb het totaal generaal uiteraard verzwegen) dus ik kan er nog van maken wat ik wil.

08.10 uur
De bieder heeft nog niet gereageerd. Hij/zij heeft al 10 minuten de tijd gehad. Jeeeetje, dat het zo vroeg is op zondagochtend wil toch niet zeggen dat je niet gewoon kan reageren? Grumph. Ik moet toch eens bedenken wat ik ga zeggen als manlief het financieel resultaat van mijn tripje naar de skiwinkel ziet. Dat is het enige probleem van werkloos zijn tot nu toe: ik voel me verplicht iedere uitgave te verantwoorden richting manlief en dat is even wennen. Maar ja, het is voor hem toch ook belangrijk dat ik er leuk en sportief uit zie op de piste? Ik bedoel maar, een aantrekkelijke vrouw in mooie kleren is altijd leuker dan een slonzige vrouw in een oud kloffie dus theoretisch heeft hij er ook voordeel van als ik in mijn nieuwe outfit mijn kneuzige afdalingen maak. Overigens overweeg ik nog een helm te gaan kopen, nu er 4 wintersportdoden in 1 week zijn gevallen, maar wie weet kan ik ook gewoon mijn scooterhelm opzetten. Dat spaart toch weer geld uit en scooterhelm of skihelm: je haar zit toch raar dus het resultaat is hetzelfde.

08.20 uur
Het is duidelijk, mijn hersenen zijn compleet van slag nu ik zo vroeg wakker ben geworden en ik moet me tegen mezelf in bescherming nemen. Ik kraam alleen maar onzin uit en ben nog geen uur wakker. Ik kruip op de bank onder mijn fleecedekentje samen met het poezenbeest en zet The Travel Channel op. Terwijl het poezenbeest er lustig op los knort, droom ik heerlijk weg bij een reportage over de mooiste stranden van de wereld. In mijn dromen maak ik een reisplan voor de komende 12 maanden en ik zie mezelf van strand naar strand hoppen met skihandschoenen aan en een scooterhelm op.

11.10 uur
Weer een bombardement, nu in de achtertuin. Gevolgd door een lachsalvo en nog een paar knallen. Kunnen we nog verhuizen voordat het morgen Oud & Nieuw is? Ik ga me maar douchen, slaap is me toch niet gegund en ik moet echt wat zinnigs doen vandaag. Ik weet nog niet wat, maar ik moet iets doen en zinnig moet het zijn.

12.30 uur
Ik ben gedoucht, aangekleed, gefohnd en geschminkt en heb nog steeds niet bedacht wat ik vandaag ga doen. Ik zou natuurlijk nog wat kunnen opruimen, ik zou mijn administratie kunnen doen, ik zou kunnen genieten van het prachtige weer, ik zou mijn complete Suske & Wiske verzameling op Marktplaats kunnen zetten, maar ik zou ook een wintersportvakantie kunnen boeken! Dat ga ik doen. Ik ga zoeken en zoeken en zoeken en dan manlief de resultaten van de zoektocht laten zien en dan gaan we boeken! Ik kruip achter de computer en een wilde speurtocht begint.

14.45 uur
Jaaaaaaa! Joehoe!!! We hebben geboekt! Over 2 weken zal ik de pistes van Kaprun onveilig maken in mijn nieuwe outfits en de beste zijn van mijn beginnersklasje! Beginnersklasje? Ja. Beginnersklasje. Ik moet ieder jaar opnieuw in het beginnersklasje omdat ik het lange termijn geheugen van een goudvis heb en kennelijk iedere keer weer vergeet hoe je moet skiën. En nee, het is niet net als fietsen en ja, je verleert het wel degelijk. Dit jaar zal ik opnieuw na het test-skiën geselecteerd worden voor het beginnersklasje, en dit jaar zal ik me daar opnieuw een week vervelen omdat ik daar eigenlijk te goed voor ben maar ook weer niet goed genoeg ben voor het gevorderdenklasje. Het is iedere keer hetzelfde en toch vind ik het leuk. Het heeft wel wat om net te doen of je een natuurtalent bent omdat de andere beginners niet weten dat jij die bochtjes al voor de duizendste keer maakt en zij pas voor de eerste keer. In volle vaart scheur ik ze dan voorbij en raak overmoedig. Dan wil ik met manlief mee de rode en de zwarte pistes op waar (ook iedere keer hetzelfde liedje) ik dan niet afdurf en we er vervolgens 4 uur over doen 1 kilometer af te leggen. Wintersporten met mij is altijd een verrassing en manlief kijkt er al net zo naar uit als ik. Zo erg zelfs dat hij zijn vriend uit Engeland belt om te melden dat we tegelijk met hem in Kaprun zullen zijn. Ze maken samen enthousiast plannen om naar die en die piste toe te gaan en een dagje naar zus en zo gletsjer en ik voel me enigszins buitengesloten. Ik neem me stug voor dat ik ze zal dwingen toch minstens 2 dagen met mij door te brengen op de babyblauwe pistes. Dat zal ze leren!

15.00 uur
Vriendinnetje D. belt op. We hebben veel om bij te kletsen en ik moet natuurlijk alles vertellen over mijn nieuwe ski-outfits. We kletsen en kletsen en kletsen totdat haar manlief A. haar roept en ze op moet hangen. We besluiten van de week nog even bij te kletsen en wisselen knuffels uit en hangen op. Ik had nog wel uren kunnen kletsen, maar D. zegt dat ik even moet gaan boxen met de Wii om mijn frustraties kwijt te raken. Dat is een goed plan en ik zet de Wii aan en de verwarming lager (je krijgt het errug warm van Wii-boxen). Eigenlijk moet ik nog eens een foto maken van de Zak zodat ik zijn gezicht over dat van mijn Wii-tegenstander kan plakken. Dat is een goed idee!

16.20 uur
Het poezenbeest is volledig van de leg. De bombardementen op afwisselend onze voor- en achtertuin gaan maar door en haar zenuwgestel is hier niet tegen bestand. Ook de modeshow die ik al een half uur weggeef voor manlief (kijk, als ik dan dit jack aantrek, kan deze broek daar heel mooi bij! En als ik dan deze trui er onder aan trek, gaat dat ook heel goed met die bodywarmer! Is het niet fantastisch?) helpt niet mee. Ons poezenbeest wordt altijd onrustig van vakantieplannen en om aan te geven dat het genoeg is, gaat ze even lekker languit op mijn nieuwe zwarte skibroek liggen. Goed. Die moet ik dus ontharen voordat ik die met waterdicht-spray kan behandelen. En het poezenbeest moet uitkijken dat ik haar ook niet even onthaar, want als ik ergens gek van word, is het van poezenharen op mijn kleren.

17.00 uur
Met de nieuwe vakantieplannen in het vooruitzicht ben ik helemaal uitgelaten. Ik barst van de energie en mijn humeur kan niet meer kapot! Ik ben zo blij, zo blij en maak een lijstje van wat ik allemaal nog moet kopen en doen voordat we weggaan. Ik ben zo blij dat ik niet eens hoor dat de Zak een Chinese rol afsteekt vlak naast Ieniemienie.

18.30 uur
Ik moet nog veeeeeel te veel doen voordat we op vakantie kunnen! Ik heb veel te weinig tijd! En het hele huis ruikt naar zwavel.

18.31 uur
Het hele huis ruikt naar zwavel? Christemezielen! De Zak en de mini-Zakken steken om beurten nu vuurpijlen af en het lijkt wel Oudjaarsavond! Manlief geeft niet thuis en dus ben ik genoodzaakt zelf het heft in handen te nemen. Ik doe boos de voordeur open en werp woeste blikken op met name de mini-Zakken. De mini-Zakken negeren me en gooien voetzoekers rakelings langs de scoot en steken liggende vuurpijlen af richting Ieniemienie. Ik race naar binnen en ga kijken wat het nummer van M voor Misdaad Anoniem is. Ik zal ze krijgen, de griezels!

18.40 uur
Oké. Je mag M voor Misdaad Anoniem niet bellen voor dit soort toestanden. Wel de politie, maar dat durf ik niet. Manlief roept iets van “Joh, wij zijn toch ook jong geweest! Trek het je niet aan!” en dat schiet het compleet verkeerde keelgat in. JONG geweest?? Jong GEWEEST?!?! Ik ben nog steeds jong! En ik trek het me wel aan! En ik haat Jacques de Zak (die overigens zeker niet jong is en ik kan me niet voorstellen dat hij dat ooit wel is geweest) en de mini-Zakken en ik haat vuurwerk en ik haat Oud & Nieuw en ik ga wel emigreren naar een land waar het voor mij en het poezenbeest rustig toeven is rond de jaarwisseling! En kijk maar of je meegaat! Mij zal het niet boeien, want mij kan het allemaal toch niks schelen! En nog even voor de duidelijkheid: ik ben nog steeds JONG! En ik hoef geen botox of injectables of smokey eyes, ik ben nog een puppy en kom net kijken!

19.00 uur
Manlief heeft me een kopje thee gegeven en een koekje. Liever had ik cannoli maar die zijn niet ontdooid en ik mag de komende 2 weken eigenlijk sowieso niets eten want anders zitten mijn ski-outfits te strak. Het is duidelijk dat de abrupte verstoring van mijn slaap vanmorgen vroeg ervoor heeft gezorgd dat ik het allemaal niet zo helder zie vandaag. Ik doe de hele dag al raar en het ziet er niet naar uit dat het nog wat wordt vanavond. Ik stuur nog een boze mail naar de bieder van 100 euro die niet meer heeft gereageerd (“Doe dan geen bod als je toch niet serieus bent!”) en drink mijn kopje thee op. Ik lees op teletekst dat iemand van Groen Links een algeheel vuurwerkverbod wil instellen en ik neem me heilig voor bij de volgende verkiezingen hoe dan ook GL te gaan stemmen. Alles om de Zak en de mini-Zakken te zieken!

21.30 uur
Ik ga de terugblik van Expeditie Robinson kijken. Het is niet erg boeiend, maar er is niets anders en ik verveel me toch te pletter dus ik val in slaap. Ik droom dat ik samen met de winnaar van Expeditie Robinson, Vinnie, op een onbewoond eiland ben en hij plukt rode vruchten voor me en hakt een kokosnoot open. Ik heb een skipak aan en eet een papegaaivis op en ben erg gelukkig. Dan steekt Vinnie een Chinese rol aan en ik schrik wakker. Kut Jacques de Zak! Ik stop watten in mijn oren en ga boos naar bed. Morgen weer een dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen…