"ORKAAN IKE"

10.10 uur
Lekker langzaam ontwaak ik uit een heerlijke, diepe slaap en kom direct tot het blije besef dat het vandaag feestjesdag is! De alcohol van vorig weekend is nog maar nauwelijks uit mijn lijf en vandaag is alweer het volgende feest! I. viert haar verjaardag vanavond en manlief heeft een vrijgezellenfeest, waarvan de afterparty hier thuis zal zijn. Gezellig, gezellig, gezellig! Ik ga vandaag eens heerlijk rustig aan doen!

10.30 uur
Er is niets spannends gebeurd in de wereld terwijl ik sliep zegt teletekst en manlief en ik drinken rustig een kopje thee en eten een hele trommel koekjes op. We hoeven allebei pas om 17.00 uur acte de presence te geven, dus we luilakken lekker in de rondte.

11.00 uur
Stress en paniek begint zich te manifesteren in mijn net nog zo rustige hoofd. J. heeft aangekondigd dat hij om 15.00 uur landt op Schiphol voor het vrijgezellenfeest, ik moet nog hapjes maken voor het feestje van I. en manlief wil, zoals hij dat iedere dag wil en bijna ook iedere dag doet, eerst nog even sporten. En of ik dat overhemd even kan wassen. En of ik niet vergeet wijn en hapjes te kopen voor vanavond. En of ik er eigenlijk wel aan gedacht heb J.’s logeerbed op te maken. En of ik wel weet dat dat vrijgezellenfeest afschuwelijk wordt en of hij niet mee mag naar I.’s feestje. Pfff.. Al die vragen, het is nog vroeg, laat mij lekker met rust! Maar nee, manlief is onverbiddelijk, we moeten en zullen voortmaken nu, voor je het weet, is het zover en meer van dat soort termen en dus geef ik me maar over.

11.15 uur
Manlief en ik staan samen onder de douche en hoewel dat hopeloos romantisch is en het op tv altijd prima past en werkt, is het bij ons een gevecht om de waterstralen. Manlief is zo’n 20 cm langer dan ik en dus hangt de douchekop zo’n beetje in de stratosfeer en krijg ik alleen de uitwaaierende straaltjes afgekoeld water. Manlief daarentegen staat heerlijk zijn hoofd in te zepen en te genieten van keiharde stralen heet water. Ik probeer hem tegen de muur aan te duwen, zodat ik dichter bij het water kan komen, maar manlief geeft geen centimeter ruimte prijs. Dan krijgt manlief het ook nog te warm en zet de douchedeur eens even lekker op een kier. Enorme koude windvlagen, in mijn idee direct afkomstig van orkaan Ike, raken rechtstreeks mijn toch al niet zo warme lijf en dan vraagt manlief waarom ik toch zo’n zuur gezicht trek. Genoeg! Ik ga er uit en wacht wel tot ik fatsoenlijk kan douchen! Dan maar niet romantisch!

11.25 uur
Volledig onderkoeld kruip ik dan eindelijk in mijn eentje onder de douche. Het is heerlijk, warm en fijn en ik kan hier wel uren blijven staan, maar manlief blijft ook in de badkamer en verstoort daarmee mijn ochtendritueel. Ik kan het, zelfs na 17 jaar, niet opbrengen in zijn bijzijn mijn overtollige haargroei te lijf te gaan, en dus moet ik de boel vertragen totdat hij opgeeft en ik eindelijk alleen ben in de badkamer. Dus was ik 2 keer mijn haar, poets 4 minuten mijn tanden, laat de crèmespoeling 5 minuten zitten en dan eindelijk wordt hij het zat en gaat manlief naar boven. In 4 minuten tijd maak ik de rest van het ritueel af en ik neem mezelf voor straks op Aruba intensief gebruik te gaan maken van onze 2 badkamers daar. Eentje voor mij en eentje voor manlief.

12.00 uur
Mijn hele lijf staat in de bodylotion en mijn haar is geföhnd, ik loop goed op schema. En dan klinkt het van boven: “kun jij mij even afzetten bij de sportschool? Anders moet ik met de tram en dat duurt weer zo lang en jij hebt het toch niet zo druk, toch?”. Grote grumph! Ik moet me nog opmaken en al sinds de brugklas is er geen dag geweest dat ik naar buiten ben gegaan zonder mascara, en die dag gaat nu dus ook niet komen! “Ja, over 20 minuten, want ik moet me nog opmaken!” gil ik naar boven. “Uh nee, nu dus, anders kan ik net zo goed met de tram gaan snappie?” wordt er teruggegild. Krijg de hik man, laat me met rust, ik ben volledig stressvrij opgestaan, heb net I. gesmst dat ik om 13.00 uur haar hapjes kom brengen en nou gooi jij het hele schema weer in de war! Vastbesloten me niet om te laten praten, gil ik zo kalm en rustig mogelijk: “nee, nog 20 minuten, dan breng ik je!”.

12.10 uur
Tuurlijk zit ik in de auto. Met een “naakt” gezicht. Ik heb namelijk geen ruggengraat. Manlief heeft wel een ruggengraat en daarom wint hij deze discussies altijd. Hij begrijpt namelijk echt niet waarom iets onbenulligs als opmaken 20 minuten moet duren en bovendien is het een kleine moeite hem even weg te brengen en dus zit ik nu in de auto onderweg naar de stad om hem af te zetten. Andere mensen sporten om de hoek, manlief sport midden in het centrum en een retourtje sportschool kost je dus zomaar een half uur. Mijn humeur is aan het zakken en mijn schema gaat naar de maan zo. Manlief probeert het goed te maken door vriendelijk te lachen, maar ik trap er mooi niet in. Als je deze vrouw bij haar mascara vandaan houdt, lacht ze nooit terug. Wen er maar aan.

13.00 uur
Er was dikke file omdat de halve stad is afgezet en dus parkeer ik nu pas weer voor de deur. Tijdens alle vertragingen heb ik het toch maar weer goedgemaakt met manlief, het wordt een te leuke dag om ruzie te hebben, dus vooruit dan maar. Ik bel I. om te zeggen dat het allemaal later wordt en ga verder met mijn ochtendritueel.

13.30 uur
Ik race de Jumbo in om boodschappen te doen voor vanavond en stel in mijn hoofd een strak schema op:
14.00 uur: happen voor I. maken
14.30 uur: manlief ophalen en lunchen
15.45 uur: J. van station ophalen
16.00 uur: overige leden vrijgezellenfeest komen bij ons thuis voor pre-party
17.00 uur: ik breng mannen naar vrijgezellenfeest
17.20 uur: ik zet de auto thuis af, pak hapjes van I., bel taxi en ga naar I.
23.00 uur: mannen zijn klaar met vrijgezellenfeest, ik bel bij I. taxi en taai af naar huis
23.15 uur: wat de avond verder brengt.
Nou, dat ziet er strak uit en moet allemaal kunnen lukken.

14.00 uur
Omdat ik lekker druk bezig was een schema op te stellen, heb ik maar de helft van de boodschappen die ik moest halen meegenomen. Niet erg, geen ramp, ik flans vanavond nog wel wat in elkaar. Nu eerst I.’s hapjes.

14.30 uur
Ha! Klaar en gelukt! Ik bel manlief om te zeggen dat ik er aankom, maar hij is nog even bezig zegt hij en dus race ik naar I. om haar happen nu alvast te brengen. I. is blij, maar heeft ook dikke stress. Ze heeft gevulde eieren gemaakt, maar ik zeg dat ze op duivenpoep lijken en eigenlijk vindt I. dat ook, dus verprak ik de boel tot eiersalade. Dan maak ik nog knoflookboter (met 6 tenen knoflook, want anders proef je het bijna niet tenslotte) en ik keur de tonijnsalade. Ondertussen belt manlief 5 keer op om te vragen of J. al is geland en om te zeggen dat hij J. wel gaat halen en ik dan rustig naar huis kan gaan. Tenminste, dat zegt hij de eerste keer dat hij belt, de tweede keer wijzigt hij het plan, de derde keer wijzigt hij het opnieuw, de vierde keer wijzigt hij het weer terug en bij de vijfde keer ben ik de draad kwijt.

15.15 uur
Manlief belt weer op en vraagt of J. al is geland. Nee, zijn telefoon staat uit dus misschien heeft J. zich een uur vergist. Ik vraag of ik manlief nog moet ophalen, manlief zegt nee dus ik ga naar huis om de bende op te wachten.

15.30 uur
Ik parkeer Ieniemienie net voor de deur als manlief weer belt. Hij denkt inderdaad dat J. zich een uur vergist heeft en dus pas om 16.00 uur landt. Dus als ik dan nu manlief oppik in de stad, dan kunnen we samen J. oppikken straks. Ik start Ieniemienie weer en zet koers richting centrum.

15.35 uur
N. belt op. Hij gaat ook naar het vrijgezellenfeest en wil weten wat de planning is. Hij is in het centrum, dus ik spreek af dat ik eerst manlief oppik en dan hem, en dan gaan we met z’n allen J. oppikken op het station. N. stemt in en ik rij vrolijk door.

15.40 uur
N. belt weer op. Hij heeft zich bedacht, want waarom doen we geen drankje in de stad? Ik zeg dat dat niet de bedoeling was, maar dat alles kan en dat ik hem dan straks wel opbel als ik ter plaatse ben.

15.42 uur
Ik bel manlief om te vertellen wat N. heeft gezegd. Manlief vindt dat onzin en dus verandert het plan weer naar mijn idee van 15.35 uur.

15.43 uur
Ik bel N. op om door te geven dat we terug zijn bij het oorspronkelijke plan, maar N. zit bij de kapper en is geïrriteerd en zegt dat hij zo terugbelt.

15.47 uur
Dat was geen hele lange knipbeurt, want daar belt N. alweer op om te zeggen dat hij met een gordijn (gordijn is onze bijnaam voor iemand die net zo saai is als onze overgordijnen: nietszeggend beige) op het terras van Greve zit en dat we daar maar heen moeten komen.

15.50 uur
Ik heb manlief bij de hand en we zetten koers naar Ieniemienie. Ik vertel tegen manlief dat N. bij Greve zit en we hem daar ontmoeten. Manlief zegt dat hij de Greve haat, dat hij daar nog niet dood gevonden wil worden en belt N. op. N. neemt niet op en dus rijden we toch naar Greve.

16.00 uur
N. zit met het gordijn op het terras als we aankomen en J. belt dat hij geland is en over 20 minuten op Hollands Spoor is. Manlief en ik willen allebei niet bij het gordijn blijven, dus er breekt een klein gevecht uit wie J. van het station mag halen. Ik win en laat manlief achter bij N. en het gordijn. Ik krijg van N. nog wel heel lief een mooie bos bloemen voor mijn verjaardag eerder deze week en dus vergeef ik hem direct voor het snauwen en de aanwezigheid van het gordijn.

16.30 uur
Ik sta al 20 minuten muurvast op de Stationsweg. Het is er stervensdruk en aangezien dit nou niet direct de beste buurt van Den Haag is, zitten mijn ramen en deuren op slot. Ik zie J. al met zijn rode weekendtasje heen en weer lopen, maar ik durf niet te toeteren dus probeer ik hem te bellen. J. is manlief aan het bellen, want ze zijn allebei in gesprek en ondertussen probeert N. mij te bellen. De temperatuur in Ieniemienie is opgelopen tot tropische hoogte, ik zit nu dus al een uur in de auto, iedereen belt iedereen, ik bevind me in een achterbuurt en een paar 100 meter voor me zie ik een opgewonden homo met een rood tasje en 2 flessen champagne opgewonden heen en weer lopen op een beslist voor homo’s onvriendelijke plek. Ik besluit dat directe actie noodzakelijk is, rij de trambaan op, gooi de deur open, trek J. Ieniemienie in en race terug naar Greve. Tijdens het rijden waarschuw ik J. voor het gordijn en vertelt J. dat we eigenlijk nog B., die ook meegaat naar het vrijgezellenfeest, moeten ophalen. Nou, daar heb ik echt geen tijd meer voor, dus B. wordt gebeld en verteld dat hij een taxi moet pakken.

17.00 uur
Nu is het moment daar dat ik de mannen naar het feest had moeten brengen, maar in werkelijkheid zitten ze aan het bier en zijn ze nog lang niet klaar om te vertrekken. Het gordijn vertelt dat hij zo heerlijk met zijn kinderen heeft geroeid in het Westbroekpark. J. vraagt waar het over gaat. Ik vertel over het park en J. zegt tegen het gordijn: “Oh ja, dat weet ik wel, die plek met al die kutkinderen!”. De toon is gezet en het gordijn kijkt beteuterd.

17.30 uur
Ik zeg dat de heren een taxi moeten pakken omdat Ieniemienie niet groot genoeg is voor ons allemaal. De mannen bellen een taxi, ik zoen ze gedag, we spreken af dat ze direct bellen als het vrijgezellenfeest voorbij is, en ik race naar huis om daar Ieniemienie in te wisselen voor een taxi.

18.00 uur
Ik zit in de taxi bij een aardige buitenlandse meneer die niet zo goed Nederlands spreekt en ook niet weet waar I.’s straat is. Ik zeg hem dat ik dan wel Tom-Tom zal spelen onderweg en dan valt mijn oog op zijn notitieblok naast het stuur. Daar staan vreemde tekens op en daaronder in vloeiend Nederlands: “de wil om te doden”. Waaat? Help! Terreuralarm! Sluit ramen en deuren, zorg voor batterijen en water en luister naar uw regionale omroep! De wil om te doden??!! En zoals Murphy’s law het graag wil, kan ik het dus alleen nog maar over dood-gerelateerde zaken hebben. Tsja, de nieuwe taxitarieven zijn dodelijk. Ja, het wordt tijd voor mooi weer, iedereen ziet lijkbleek. Sommige mensen rijden zo hard, daar word je doodsbang van. En zo gaat het maar door. We zijn nog 5 straten verwijderd van I.’s huis, maar ik moet bij deze man weg voor mijn eigen veiligheid en dus laat ik hem stoppen, reken af en vlucht de taxi uit.

18.10 uur
Ik kom aan op het feestje van I. en de sfeer is nog een beetje tam. Er zijn gelukkig weinig gordijnen en ik ga lekker buiten zitten bij S. en B., oud-collega’s van mij en I., en R., de buurvrouw van I.. Nu ik met de taxi ben, mag de wijn rijkelijk vloeien en dus houd ik een hoog tempo aan.

18.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

19.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

20.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

21.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

22.00 uur
Er is iets raars aan de hand, want ik word maar niet dronken. Tenminste, dat denk ik. Andere mensen denken dat niet, maar zijn lief en zeggen ook dat ik niet dronken ben. Ondertussen is het feestje aangevuld met nog wat andere mensen en de stemming zit er goed in. We verhuizen naar binnen, want het wordt buiten erg koud en R. zet de cd van Günther op. Wij zijn de enige 2 die dat leuk vinden, dus wordt Günther vervangen door Rick Astley. Dat gaat al beter.

22.30 uur
Te laat. Ik heb niet opgelet en ineens ligt I. er vanaf zoals alleen I. dat kan. Op haar eigen, onnavolgbare wijze slaat ze wartaal uit en rollen haar ogen wild in de rondte. R. en ik besluiten haar wijn te vermengen met water, maar het is al te laat.

23.00 uur
I. krijgt inmiddels puur water, maar is in de vaste veronderstelling dat het nog steeds wijn is en krijgt een draaihoofd. Dat houdt in dat ze haar hoofd laat zakken en dat tolt dan roekeloos heen en weer. R. taait af en D., de ex van I. wil dat eigenlijk ook, net als F., de buurman van I., maar zolang ik niet weg kan, mogen zij ook niet weg, dus vette pech. Iedereen blijft zolang ik dat wil! Het feestje is allang afgelopen, maar F. en D. en ik zitten nog aan tafel, samen met een draaiende I. en eigenlijk hebben we nog best wel lol.

23.30 uur
Ik kondig nog maar weer eens aan dat ik maar niet dronken wordt. D. moet er hartelijk lachen en F. trekt een begripvol gezicht. Ik check voor de zekerheid mijn hoofd, maar dat staat nog vast op mijn romp, dus ik kan gewoon nog niet dronken zijn. We kletsen wat, we drinken nog wat en ik geef I. maar weer wat water.

0.10 uur
Manlief belt! Ze zijn thuis. Tot grote opluchting van D., F. en mijzelf komt er een abrupt einde aan het feestje. Ik bel een taxi, F. zegt dat hij I. zal helpen opruimen en D. is blij dat hij nu ook weg mag.

0.15 uur
Daar is de taxi! Ik zoen iedereen gedag en stap enthousiast in. Ik klets honderduit tegen de beste man, die allemaal dubbelzinnige opmerkingen maakt, maar ik blijf maar zeggen dat zijn collega de wil om te doden heeft en dat dat errug gevaarlijk is en dat het zo raar is dat ik maar niet dronken word! Het is een enerverend ritje.

0.25 uur
N., J. en manlief staan in de keuken met lange gezichten. Het vrijgezellenfeest was afschuwelijk, veel te duur en het eten was zum kotsen. Vriend B. had er zo’n slechte bui van gekregen dat hij direct na afloop naar huis is gegaan en de mannen hebben de bruidegom in wording en zijn 2 andere vrienden achtergelaten op het feest. Om de pijn te verzachten, trekken we een fles wijn open, ik zet wat happen klaar en het is hartstikke gezellig, totdat manlief de vergissing van de eeuw maakt. Manlief heeft wroeging gekregen en dus belt hij de bruidegom op en zegt dat hij en zijn vrienden ook maar moeten komen. Voor de duidelijkheid: de bruidegom, T., is een geval apart en altijd een niet in te schatten risico op een feestje, maar zijn 2 vrienden zijn het stadium van apart al jaren voorbij! Vooral L. is een vreselijk type, zwaar aan de drugs, altijd dronken en zonder uitzondering altijd stomvervelend. Dan is er ook nog JW, die door iedereen Kwak genoemd wordt (ik wil niet weten waarom maar heb wel een idee). Kortom: niemand is blij met deze actie van manlief en ik vrees wat komen gaat.

03.45 uur
Ik heb 3 afschuwelijke uren achter de rug. Er zijn 8 flessen wijn doorheen gegaan, L. is als orkaan Ike in de woonkamer tekeer gegaan, Kwak’s groene trui zit onder de rode wijn, ik heb een huilbui gehad en manlief heeft boos een taxi voor iedereen gebeld. N. is allang stiekem verdwenen en ik vraag voor wie de taxi is, nu de rest van de mannen met de fiets is gekomen. Juist. Niemand wil met de taxi, ik poeier met mijn dronken hoofd (want ja, inmiddels ben ik dan toch ook dronken) de taxichauffeur af en manlief stormt de keuken in en zegt dat iedereen moet “optieften”. Als manlief dat zegt, gaat het meestal niet zo best met hem en hij dirigeert iedereen naar buiten en vertrekt zelf naar bed. Kwak en T. gaan tegen het Dixie-toilet van de gevelreparateurs aan staan plassen en L. en J. staan te zoenen. Ja. Te zoenen dus. Jakkiebah! L. is bi en J. is homo en voorbij dronken en dus maakt het allemaal schijnbaar niet meer uit. Kwak en T. verdwijnen in de duisternis en J. en L. staan tegen het Dixie-toilet aan speeksel uit te wisselen. Ik zet de voordeur op een kier en ga de schade binnen opnemen.

04.30 uur
In de afgelopen drie kwartier heb ik genoteerd: kaarsvet op de spiegel boven de open haard, rode wijnvlekken op het tapijt, rode wijn op de witte bank, brandplek in het tapijt en 4 gebroken kristallen glazen. Dank u L., hier is Ike niets bij! Verder heb ik rode wijn van het keukenraam gepoetst, een stuk zalm uit de Nespresso geplukt en minstens 20 peuken met een stukje ijzerdraad uit het gootsteenputje gewurmd. Ik wil echt naar bed en dus loop ik naar buiten om te zien of J. nog leeft. De tong van L. lijkt wel een slang en J. ligt half op de stoep, dus ik pak J. bij de lurven, zeg tegen L. dat hij op moet rotten en knal de voordeur dicht.

04.35 uur
J. zegt dat hij zich erg schaamt, maar what the fuck en wil nog meer rode wijn. Ik geef hem cola, hij proeft het verschil niet. Ik ben behoorlijk ontnuchterd en wil alleen nog maar naar bed, maar manlief heeft een kwade dronk en ik voel er weinig voor naast hem te gaan liggen met zo’n bui, dus ik laat J. maar even dronken doorkletsen.

05.15 uur
Het is mooi geweest. Ik breng J. naar bed, zet de wekker op 08.00 uur (dan moet ik J. wakker maken en naar het station brengen, altijd lekker) en stap naast manlief in bed. Manlief is vergeten dat hij een kwade dronk had, kruipt lekker tegen me aan en daar is dan toch dat dronken moment: de hele wereld gaat heen en weer.

08.00 uur
Hel en verdoemenis. Kutwekker. Ik strompel naar J., die met kleren en schoenen aan op bed ligt en ik maak hem wakker. Hij doet net of hij niet dronken is, ik zeg dat ik een taxi ga bellen omdat ik niet kan rijden en manlief komt de kamer in en zegt dat hij J. wel gaat brengen. Manlief trilt en rilt en heeft een hele paarse tong van de rode wijn. Terwijl manlief naar het toilet gaat, stop ik J. in de taxi die ik toch stiekem gebeld had, ik neem een groot glas jus d’orange, ga direct over mijn nek, poets mijn tanden, stop manlief terug in bed en kruip er zelf naast. Ik weiger vandaag nog uit bed te komen, morgen weer een dag en oh ja, vanaf vandaag drink ik noooooooit meer! Als in echt nooit meer! Echt nooit meer!

"KERSTSTRESS"

07.00 uur
De wekker gaat, het poezenbeest ligt nog in coma en daar wil ik eigenlijk ook nog zijn. Waarom in vredesnaam gaat mijn wekker op 24 december om deze onchristelijke en dus geheel niet Kerstige tijd af? Omdat I. heeft gebeld dat er onverwacht 2 extra eters bijkomen op 2e Kerstdag. Dat houdt in dat ik als de wiedeweerga nog extra haricots verts en ontbijtspek moet inslaan en graag een beetje snel, want er zijn vast meer mensen op het idee gekomen last minute boodschappen te gaan doen. Met grote tegenzin zet ik mijn luie lijf in beweging en kruip onder de douche. Ik bedenk me of er nog een weg terug is, maar behalve de hele Kerst gewoon afzeggen, kan ik niets verzinnen dus ik geef me over.

08.10 uur
Ik sta in AH. Samen met nog 1.000 andere idioten en 2 bejaarden die het, net als ik, voorzien lijken te hebben op de haricots verts. Het is duidelijk dat hier een gevecht zal ontstaan tussen mij en de 2 bejaarden, maar die zijn natuurlijk al sinds vannacht 03.00 uur op (als bejaarde slaap je kennelijk nog maar 2 uur per nacht) en ik ben uitgerust en net vers uit de douche, dus ik ben er klaar voor. Ik sis wat verwensingen naar de ouwe heksen en zoals verwacht trekken ze het bekende zure gezicht zoals alleen bejaarden dat kunnen doen. Ze zetten die smoel trouwens ook op als je iets positiefs doet, zoals ze voorrang geven op het zebrapad, dus ik trek me daar al jaren niets meer van aan. Ik ram en duw en wrik me een weg naar de laatste 2 pakjes haricots verts en ja hoor: ik heb ze te pakken! Terwijl de bejaarden met stomheid geslagen zijn en Opsporing Verzocht al willen bellen om mij op bewakingsbeelden in de uitzending te krijgen, ren ik hard weg richting ontbijtspek. Daar is het gelukkig iets rustiger en ik gris wat ik nodig heb uit de koeling en spurt het eerste het beste pad richting kassa in. En daar gebeurt het. Het is tenslotte inmiddels 08.15 uur en dus schijnbaar de hoogste tijd om je vreselijk op te winden. In mijn ooghoek zie ik 2 dames aankomen met allebei een overvolle kar. Ik loop op de enige kassa met minder dan 10 wachtenden af, maar de dames zijn niet van plan mij met 2 pakjes haricots verts en 3 pakjes ontbijtspek voor te laten gaan. Ze geven gas en racen als idioten op mijn kassa af. Ik loop stug door en: pats boem! De 2 karren knallen op elkaar en 1 van de dames valt met haar hele bovenlijf bovenop de overvolle kar van de andere! Het is een bizar gezicht en ik moet eigenlijk lachen, maar ik hou mijn hoofd erbij en zet door richting kassa. Gelukt! Ik reken af, ontsnap uit AH en bedenk me dat ik dit nooit, nooit, maar dan ook nooit meer ga doen.

09.15 uur
Eenmaal rustig thuis bijkomend van de gekte bij AH, doet zich een ander, nijpend probleem voor. Het probleem van mijn mascara. Die is namelijk op. En als ik zeg op, dan bedoel ik ook echt op. Niet een beetje op, maar zodanig op dat ik de Kerst niet door kom. Er zit dus niets anders op dan me opnieuw in de gekte te begeven en naar de parfumerie te gaan. Ach en wee… Maar niet getreurd, er zit hier een Ici Paris om de hoek en die hebben vast mijn geliefde mascara wel.

09.40 uur
Ik sta al 20 minuten in de rij en dan zegt het veel te erg geschminkte Ici Paris meisje: “uh nee, die is volgens mij uit het assortiment van Lancôme! Sorry. We hebben wel een zwarte?”. Nee! Ik wil geen zwarte! Ik wil een donkerblauwe! Die heb ik al sinds 1998 en ik ben niet van plan nu, zo vlak voor Kerst, over te stappen op een zwarte! Pffff. Stomme trut. Iedereen ziet toch dat zwart te hard is voor mijn poezelig gezichtje? Dan maar naar de stad, er zit niets anders op.

10.00 uur
Ik parkeer Ieniemienie in de parkeergarage en vol vertrouwen zet ik koers naar de volgende Ici Paris. Weer zo’n geschminkte. En weer het “uh nee sorry” en “ik heb wel een zwarte”-verhaal. Ik zeg “nee dankjewel” en steek de weg over naar de Bijenkorf. Daar hebben de Lancôme-dames het duidelijk veel te druk met doosjes verplaatsen om mij te helpen. Ik kan het gevoel dat ik opzettelijk genegeerd word niet onderdrukken en blèr daarom door de Bijenkorf dat ik graag die en die mascara wil. Ik krijg hetzelfde antwoord als bij Ici Paris en ik begin wanhopig te worden. Ik wil geen zwarte!! Ik wil gewoon, heel normaal, een donkerblauwe, alstublieft dankuwel.

10.05
Hyperventilerend zet ik koers richting Douglas. Daar staat een man bij de mascara’s. Dat is op zich al vreemd, maar deze man heeft mascara op! Zwarte mascara welteverstaan, de sukkel. Na het aanhoren van mijn lijdensweg en mijn nederig verzoek om een donkerblauwe mascara, geeft hij mij het advies toch maar eens een zwarte te proberen. Niet alleen omdat “ik geen blauwe heb schat, maar het zit echt alleen in je hoofd hoor, dat zwart te hard is voor jouw gezicht! Echt, je bent de enige die dat denkt hoor kind!”. Nare homo. Wat weet hij er nou van? Hij lijkt op die griezel van RTL4 die het altijd over smokey eyes heeft terwijl hij zelf de uitstraling van een bak yoghurt heeft. Hoe het ook zij, na deze pogingen van yoghurt-face mij in een mindfuck te krijgen ben ik niet van zins hier ook maar 1 euro uit te geven, dus met de staart tussen de benen kruip ik terug naar de Ici Paris en vraag aan het meisje een zwarte mascara. Ze lacht, zegt “Toch maar wel? Niet kunnen vinden zeker hè?” en kijkt er erg zelfvoldaan bij. Er zit niets anders op. Ik knik, reken af, krijg er geen proefjes bij in het tasje en ik blaas de aftocht.

10.30 uur
Ik ben vernederd door een homo en een opmaakpop. Ik moet voortaan door het leven met smokey eyes en ik moet nog 1,5 kilo haricots verts met ontbijtspek maken. Ik heb wel eens een betere bui gehad, maar ik ga toch onderweg naar Amore, dat had ik hem beloofd zodat hij mij een kerstcadeautje kon geven. Onderweg pik ik nog 2 flessen vino op voor Amore, ik moet tenslotte wel wat teruggeven.

11.00 uur
Ik kom bij Amore binnen en daar zit een bejaarde in de stoel. Amore kijkt blij verrast en daar word ik ook altijd blij van en dus trek ik mijn jas uit en hobbel richting garderobe. Amore maakt vreemde geluiden en mompelt iets van “Doe je dat expres?”. Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft, en ook geen zin om er over na te denken dus ik zeg “ja natuurlijk!” en vraag of ik koffie mag pakken. Dat mag en terwijl ik naar de keuken hobbel maakt de bijna-gewatergolfde-bejaarde afkeurende geluiden. Nog steeds me van geen kwaad bewust, loop ik op mijn gemak nog even door de kapsalon om Ieniemienie op slot te klikken en loop weer terug naar de keuken. En dan zie ik een glimp van mezelf in de spiegel. Oh grote goden! Lager kan ik niet gaan, dieper kan ik niet zakken, dit moet het ultieme dieptepunt zijn… Toen ik vanmorgen om 8 uur zo enthousiast de deur uit ben gelopen, heb ik mijn jurk schijnbaar niet fatsoenlijk naar beneden getrokken. De rok van mijn jurk is doorschijnend, daaronder hoort een onderrok te zitten. Alleen zit die kennelijk vast aan mijn beha ofzo, want ik sta hier in een volledig doorschijnend gevalletje waardoor helaas niet alleen mijn contouren zichtbaar zijn, maar ook mijn string, mijn kousen (geen panty, maar stay-ups) en mijn immense dijen! Nu pas begrijp ik de kreetjes van Amore en het afkeurend gemompel van die verzuurde ouwe watergolf-idioot. Met het schaamrood op de kaken (en dijen) ren ik naar de keuken, trek mijn jurk half uit en weer aan en terwijl ik doe alsof er niets gebeurd is, loop ik terug de kapsalon in. Tegen Amore zeg ik “Zo, jij hebt je kerstcadeautje al gekregen nu!” en aan de bejaarde watergolfer vraag ik of ze ook koffie wil. Dat wil ze en met melk alsjeblieft.

11.10 uur
Nauwelijks bekomen van de schrik wacht ik tot Amore klaar is om mij mijn kerstcadeautje te overhandigen. Ondertussen gaat de deur open en tot mijn grote “vreugde” komt er nog een bejaarde binnen. Watergolven is weer helemaal hip schijnbaar. Ik probeer vriendelijk te doen en Amore te helpen en vraag of ze een kopje koffie wil. Dat wil ze en of ik haar jas ook even op wil hangen. Ik zeg dat ik hier niet werk (al hoor ik misschien wel bij het interieur zo langzamerhand), maar ze duwt toch haar ietwat smoezelige jas in mijn handen en pakt een roddelblad. Ik geef het op en maak koffie voor haar als goede daad voor de feestdagen. De koffiemelk blijkt op te zijn en ik vraag haar of ze haar koffie ook zonder melk wil drinken. Dat wil ze niet en of ik niet even kan gaan halen. Nee. Dat kan ik dus niet. Oh nou, dan hoeft ze niet. Goed, dan niet. Verdroog maar voor mijn part, er is niemand die mij nog een supermarkt in krijgt vandaag. Ik kondig aan dat ik de koffie weg ga gooien en dan ineens wil ze toch wel. Ze trekt het bekende verzuurde gezicht en neemt een slok. Amore ziet dat het me allemaal teveel wordt en rent naar achter en komt terug met zijn kerstcadeau voor mij: een hele nieuwe doos cannoli! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Mijn dag is direct goed, ik voel me herboren en zoen Amore gedag en nog eens en nog eens en stap dolblij in Ieniemienie.

12.30 uur
Ik ben redelijk uitgeput van deze ochtend. Rust is me niet gegund want de telefoon gaat. Het is de garage om te zeggen dat er een nieuwe band voor Ieniemienie klaarligt en of ik maar even snel wil komen. Grumph. Daar had ik nou net geen zin meer in.

13.00 uur
Ik maak stampij bij de garage. Ze hebben een lampje vervangen en ik verkeer in de veronderstelling dat het een koplamp is. Ik gil en schreeuw dat ik nog herstellende ben van het vorige kapotte koplampje (kosten: euro 145!) en dat ze dat zomaar niet hadden mogen vervangen zonder mijn toestemming. De monteur zegt dat ik niet zo’n stampij moet maken, want zo duur is zo’n lamp niet. Uiteindelijk krijg ik de rekening gepresenteerd. Het lampje blijkt een ander lampje te zijn en maar 88 cent te kosten. Ik schaam me kapot. Een minuut later krijg ik alsnog een hartverzakking. Totale kosten van de nieuwe band: 349 euro! Ik voel me ineens Scrooge! Ze presenteren de rekening alsof het niets is! 349 euro voor een stuk rubber! Ik voel een scheur in mijn relatie met Ieniemienie. Als dit schattige, lieve, kleine, handige, snelle autootje zoooo duur is in onderhoud, dan mag Ieniemienie van mij vandaag nog de deur uit!

13.30 uur
Ik vertel manlief wat de band heeft gekost. Hij gromt en grumpht en kijkt boos en zegt dat “dat ding” de deur uit moet. Ik was er al bang voor. Ik ben inmiddels alweer hersteld en heb de barstjes in mijn relatie met Ieniemienie al weer gerepareerd, maar mijn lieveling loopt nu groot gevaar bij manlief. Ik sputter en begin over de vele voordelen van Ieniemienie maar ik zie dat manlief de site van Autotrader opent en begint te kijken voor hoeveel hij Ieniemienie weg kan doen. Ik kijk met een traan in mijn oog en een snik in mijn keel uit het raam naar Ieniemienie en neem me heilig voor tijdens de Kerst mijn lieveling een poetsbeurt te geven en eens flink uit te mesten. Ieniemienie zal weten wie de beste, liefste en knapste chauffeur van dit land is. Ik dus!

14.00 uur
Tijd om even te niksen besluit ik en ik kijk achter elkaar 2 blije films op de BBC. Waar zou een mens rond de Kerst zijn zonder de BBC? In ieder geval niet op de bank voor de buis, want er gaat niets boven de decemberprogrammering van onze westerburen. Manlief is half aan het werk, half aan het niksen en komt uiteindelijk fijn meekijken. We nestelen ons op de bank en poezenbeest kruipt er ook bij en zo zijn we net zo’n blij gezin als in de film.

18.00 uur
Ik ben nu wel klaar met de blije films en ga nerveus heen en weer lopen. Manlief ook, want nerveus heen en weer lopen is besmettelijk. Manlief moet nog even weg naar een afspraak en ik zet me ondertussen aan het uitzoeken van mijn skikleren, want er moet binnenkort een wintersport geboekt worden.

18.10 uur
Oké. Dat is vrij snel duidelijk. In die ouwe zooi kan ik me echt niet meer vertonen. Er moet duidelijk een nieuwe outfit worden aangeschaft. Nee, eigenlijk beter 2 nieuwe outfits. En nieuwe handschoenen. En zo’n handig ding voor om je hoofd dat manlief’s dochter ook heeft, want dat staat beter dan een muts. En nog een paar van die fijne skisokken met scheenbescherming want dan hoef ik geen maandverband op mijn schenen te plakken en zie ik er ook niet zo debiel uit als ik onverwachts mijn skischoenen uittrek. Ik bel manlief om te vertellen dat zijn creditcard het zwaar gaat krijgen na Kerst en begin met eten koken.

20.30 uur
Ik verklaar de dag voor gesloten. Ik ben echt bekaf van alle emoties en ik heb nog 2 zware dagen voor de boeg. Ik trek alvast mijn kloffie aan en kruip terug op de bank. Gedachten aan mascara, bejaarden, haricots verts en Ieniemienie houden me nog zeker 3 uur bezig, maar dan val ik toch eindelijk in een diepe Kerstslaap. Ondertussen gooit de Kerstman wat cadeautjes door de schoorsteen (in de open haard) en ik draai me nog eens rustig om. Vrolijk Kerstfeest!