"VRACHTWAGEN"

07.30 uur
Een beetje vreemd, maar hoe langer ik werkloos ben, hoe vroeger ik de wekker ga zetten. Ik neem mezelf voor vandaag uit te zoeken wat nu eigenlijk precies de gevolgen voor het brein zijn van langer dan 4 weken geen baan hebben en zet de tv aan. Jan de Hoop doet zoals praktisch elke dag in een trui zijn bekende journaal-riedel en ik ben blij met deze vertrouwde factor in het leven. Ik luister naar Jan, check zoals altijd de teletekst van NOS, RTL en TV West en constateer dat er niet veel bijzonders is gebeurd terwijl ik sliep. Goed zo. Vandaag is het tijd om de logeerkamer op te ruimen en dat is geen pretje dus ik stel het uit en draai me nog even om.

09.45 uur
Ik schrik me wezenloos van een afschuwelijk hard geluid en zit rechtop in bed. Ik besef me twee dingen: 1) dat vreselijke geluid was van een sms die ik heb gekregen en 2) ik was weer in slaap gevallen! Verdwaasd open ik de sms. Het is een bericht van manlief die klaar is met trainen en aankondigt dat ik thee moet zetten omdat hij onderweg is. Ik ben volledig in paniek. Waarom heeft het poezenbeest me niet wakker geklierd zoals iedere morgen? Waarom ben ik weer in slaap gevallen? Hoe krijg ik mijn drukke schema nou nog op orde nu ik al 2 uur achterloop? Zal manlief denken dat ik tot een lui varken verworden ben, nu hij al heeft getraind en ik nog steeds in bed lig? Ik spring het bed uit, glijd uit over de sokken die ik gisteravond heb uitgetrokken, val op mijn stuitje, zie sterretjes en strompel naar de douche. In een recordtijd van 15 minuten was ik mijn haar en poets mijn tanden. Al stressend vlieg ik de douche weer uit, zet mijn föhn op stand “vernietig” en trek wat kleren aan. Ik ren naar boven, smak mascara op mijn ogen en ja hoor: daar is manlief. Grumph. “Ben je net wakker??? Ouwe werkloze! Haha!” Ik zie er de humor niet van in, schaam me, maak boterhammen en baal. Ik wil niet als een ouwe werkloze te boek staan en loop driftig heen en weer door huis en doe net alsof of ik het heel druk heb. Op de vraag “wat heb jij voor plannen vandaag?” mompel ik “boodschappen, kleermaker, opruimen, administratie, retedruk” en weer zie ik manlief lachen. Oké, tijd om toe te geven. Behalve het opruimen van de logeerkamer heb ik feitelijk niets te doen vandaag. Hij ook niet en we besluiten samen niets te doen.

10.30 uur
We zijn niet zo goed in niets doen. En al helemaal niet in samen niets doen. Manlief besluit dat we nú een nieuwe scanner nodig hebben en we stappen in de auto. Onderweg naar de scannerwinkel wil manlief een omweg te maken en me nog even meenemen naar Kutterdam. Neeeeeeeeeeeee! Ik had mezelf voorgenomen daar nooooit meer heen te gaan en guess what? Ik zit gewoon wéér op de A13 richting dat vreselijke oord! Niets aan te doen, manlief rijdt, en zin om uit een rijdende auto te springen heb ik niet dus ik laat het maar over me heen komen.

11.15 uur
We zijn aangekomen. In een nog naarder stuk van Kutterdam dan iemand zich kan voorstellen. Er zijn havens en containers en onguur uitziende types. Er is ook nog een autohandel met Amerikaanse monsterauto’s en daar blijken we naar toe te gaan. Ik hobbel achter manlief de showroom in en zie de ene na de andere afschuwelijk grote auto. Nu had ik manlief al wel horen praten over een nieuwe auto, maar niets ter wereld had me kunnen voorbereiden op wat nu ging komen. Manlief troont me mee naar een soort monstertruck (de Coca-Cola vrachtwagen uit de Kerst-commercial is er klein bij) en deelt me mee dat hij er over denkt dit monster te kopen. Ik vraag of hij de gemeente al om toestemming heeft gevraagd de hele linkerkant van onze straat vrij te maken voor zijn toekomstige parkeerplek en krabbel achter mijn oren. Er komt een gladde autoverkoper op me af die graag wil weten wat ik van het monster vind. Ik zeg dat ik nog geen antwoord geef en eerst een stukje wil rijden. De gladjakker pakt de autosleutel, opent de schuifpui van de showroom om dat ding er uit te kunnen rijden en ik zeg nog voorzichtig “let op dat paaltje hè dat voor de pui staat!”. Hij snuift en doet net of ik iets extreem grappigs heb gezegd.

11.25 uur
De monstertruck zit vast op het paaltje voor de pui. Nu is het mijn beurt om te snuiven en ik zie het gezicht van manlief verstarren bij het idee van het moeten kopen van een schadebak. De gladjakker rijdt achteruit, doet of zijn neus bloedt, klapt het paaltje in en rijdt de monstertruck, die overigens 5,5 meter lang is, de showroom uit.

11.30 uur
De gladjakker beweert dat hij het paaltje niet geraakt heeft. De deuk in de bumper doet anders vermoeden, net als de zwarte lak op het witte paaltje, en ik slaag er niet in die zelfvoldane glimlach van mijn gezicht te halen.

11.35 uur
Manlief zit inmiddels achter het stuur, ik probeer nog steeds de monstertruck in te klauteren. Kijkend naar de enorme achterbak (afmeting voetbalveld) besef ik me dat mijn Ieniemienie daar makkelijk inpast en ik mompel wat over “compensatie” en “midlife-crisis”.

11.40 uur
We zitten nog steeds in monstertruck voor de showroom. Manlief stoeit wat met de Amerikaanse versnellingspook en ik ben volledig afgeleid door knipperende gadgets en het feit dat de passagiersstoel groter is dan de hele kofferbak van Ieniemienie. Het monster trekt op, er knippert, bliept en blinkt van alles en manlief is apetrots (hij vergeet dat het maar een proefrit is en hij doet me denken aan Sjakie in de chocoladefabriek van Willy Wonka.). We scheuren door de niet zo rustieke havenomgeving en ik opper dat wellicht moeilijk parkeren is met deze bak. Manlief beaamt dat en zegt dat we dat nu gaan uitproberen. Hij zet het monster in zijn achteruit en dan: een videoscherm! Er verschijnt een videoscherm met live footage van de parkeerplek waar manlief achteruit in probeert te parkeren! Ik heb nog nooit zoiets gezien, begin te gillen dat ik dat ook wil en ben niet meer te stoppen. Het liefst zou ik de hele dag willen achteruit willen inparkeren maar manlief vindt het minder spannend en rijdt terug naar de gladjakker.

12.00 uur
Ik vertel de gladjakker eerlijk dat ik het monster wel heel stoer maar ook vreselijk lelijk vindt. Manlief en gladjakker beginnen een gesprek (ter afstraffing, het kan niet anders) over het inruilen van MIJN Ieniemienie op dit monster en terwijl manlief naar het toilet gaat, bedenk ik een sluw plan en vertel ik de gladjakker dat hij er een beetje rot uitziet. “Slecht geslapen? U ziet zo bleek en dat hoestje klinkt niet best!” Zoals bij iedere man zodra daar aandacht wordt geschonken, beginnen bij hem direct de symptomen van een vreselijke ziekte op te doemen. “Echt? Ja hè? Ik voel me ook niet zo goed. Heb vreselijk geslapen vannacht! Ik zie er vast beroerd uit!”. Ik beaam zijn opmerking over zijn beroerde uiterlijk, manlief komt terug en de gladjakker (inmiddels heilig ervan overtuigd dat hij de vogelgriep heeft) verklaart zichzelf ziek en we moeten vertrekken. Ha. Dat zal ze leren mijn Ieniemienie in te willen ruilen.

13.00 uur
Een uur en een hoop gesteggel over de al dan niet toekomstige aanschaf van het monster later staan we bij de scannerwinkel. We zijn allebei vergeten waar we voor kwamen en dus kopen we een beeldscherm en geen scanner. Dat hadden we eigenlijk ook nog nodig, dus het is een verantwoorde uitgave.

13.45 uur
Ik rommel met snoeren, cd-roms en vooral een hoop verpakkingsmateriaal. B., goede vriend van manlief en door mij steevast bijgenaamd “de verschrikkelijke purschuimmoordenaar” maar dat is een ander verhaal voor een andere keer, komt langs.

14.30 uur
Het zweet druppelt in straaltjes van mijn voorhoofd af. Manlief en B. zitten aan tafel, eten roze koeken en kletsen en roddelen honderduit. Ze zijn vergeten dat ik er ook nog ben en negeren dat ik nog geen 2 meter verderop bezig ben met een taak waarvan ik vind dat die uitsluitend voorbehouden moet zijn aan het mannelijk deel van de bevolking.

15.00 uur
Ik heb de boel draaiend. Ha! Voor de tweede keer vandaag is daar die zelfvoldane glimlach. Wie zegt dat je hersenen inkakken als je werkloos bent? Ik ben trots, manlief ook en B. moet lachen. Ik wil een roze koek als beloning, maar die hebben de mannen allemaal opgegeten en van ellende eet ik een mandarijn. B. vindt het toekomstige monster van manlief ook errug moooooooi en om te vieren dat ze het eens zijn gaan ze een borrel doen. Ik blijf eenzaam achter met mijn nieuwe speeltje maar ga blij naar het nieuwe beeldscherm staren.

16.00 uur
Oké. Minder leuk is dat het beeldscherm BREEDBEELD is. Dat houdt in dat ik er op alle foto’s uit zie als een uitgerekte barbapapa. Hoe ik het ook instel, ik blijf mezelf met heupen van enorme afmetingen zien en zelfs mijn oren, waar tot vanmiddag 15.00 uur niets mis mee was, hebben de afmeting van satellietschotels. Gefrustreerd zet ik het beeldscherm uit en verdwijn naar de tv om daarop met mijn sims op een onbewoond eiland te spelen.

20.30 uur
Ik heb minstens 10 sigaretten gerookt, 5 nieuwe sim-vaardigheden geleerd en niet bemerkt dat het allang etenstijd is geweest en dat manlief er nog niet is. Ik zie dat ik een sms heb van manlief die meldt dat hij niet thuis komt eten en laat is en ik spoed me naar de koelkast. Ik pak er een bak uit, stop die in de prik-en-ping en met mijn bord op schoot bouw ik een kano en vaar naar een nieuw sim-eiland.

23.30 uur
Ik ben inmiddels aanbeland op weer een nieuw sim-eiland. Ineens gaat de voordeur open. Ik hoor een hoop gestommel en tref manlief in de gang aan. Hij heeft erg veel lol in zijn eentje en kondigt aan dat hij wat wil eten. Ik besluit lief te zijn en maak boterhammen met gebakken ei. Manlief gaat ondertussen wel even met mijn sims spelen zegt hij.

23.45 uur
Het ei is klaar, het ziet er allemaal heerlijk uit en ik loop trots (zie je wel, ik ben ècht een domestic goddess!) de woonkamer in. Geen manlief. Ook niet in de gang of op het toilet. Hij is spoorloos. Ik zet het door mij gemaakte overheerlijke maal in de keuken en daal af naar de slaapkamer. Daar tref ik een snurkende manlief. Ik maak hem wakker en verzoek hem dringend, zo nodig sommeer ik hem, om binnen drie minuten zijn luie dronken donder uit bed te bewegen en zijn ei te komen eten. Hij zegt “oké schat”, draait zich om en valt weer in een dronken slaap. Teleurgesteld dat manlief kennelijk meer geïnteresseerd is in dromenland dan in mijn kookkunsten, loop ik terug naar de keuken, gooi het ei en het brood weg en besluit ook maar te gaan slapen.

23.55 uur
Ik kruip naast manlief in bed, bedenk me dat het alweer een rare dag was en neem me heilig voor morgen om 08.00 uur op te staan en dan de rest van de dag de logeerkamer op te gaan ruimen. Als ik daar tijd voor heb tenminste….

"SIMS"

08.00 uur
Wat een bof, wat een mazzel! Poezenbeest denkt "het is zondag dus ik slaap vandaag lekker uit!". Ik dus ook! Ons dagelijks ritueel zet zich pas in tegen achten en ik ben een gelukkig mens.

09.30 uur
Na anderhalf uur obsessief het nieuws gecheckt te hebben en geconcludeerd te hebben dat er geen nieuw nieuws is (wat is dat toch op zondag, dat iedereen maar aanneemt dat ik wel wat langer op vers nieuws kan wachten? Kom op, aan de slag en zet dat nieuws op teletekst en internet, luie varkens!), ga ik me maar douchen. Ik doe eens gek gooi het geplande schema helemaal om.

10.00 uur
Mijn hoofd besluit pijn te hebben. Oké. Ook goed. Wat jij wil. Ik neem een Ibuprofen, sla het föhnen maar over en onder het mom van "Posh heeft vast ook wel eens een slechte dag" trek ik mijn trainingsbroek aan met een supergrote trui. Ik smeer voor de vorm toch wat schmink op mijn gezicht en bedenk dat het eindresultaat niet eens zo slecht is. Hmmmm.. Zou ik dan toch meer Sporty Spice zijn? Ik besluit dat ik vandaag behalve erg sporty looking ook een domestic goddess zal zijn. Manlief wrijft zich verlekkerd in de handen bij het idee en ik begin het vermoeden te krijgen dat hij en ik ieder een héél ander beeld hebben van een domestic goddess. Ik negeer het gevoel en pak het kookboek van Nigella L. erbij en maak een boodschappenlijstje. Niks bruine boterhammen bij het diner vanavond! Vanavond zullen wij een door mij samengesteld gezond en evenwichtig diner eten van rode kool, draadjesvlees en aardappelpuree.

11.00 uur
Ik stap in Ieniemienie, gewapend met een boodschappenlijstje en race naar Jumbo. Ik raak mijn handige winkelwagenmuntje kwijt en zoek nog verwoed zo'n 5 minuten op de parkeerplaats, maar geef het op. Dan maar een domestic goddess zonder handige accessoires. Ik vlieg door de Jumbo heen, pak drie pakken geraspte rode kool (wie zegt dat een goede huisvrouw ook persé zelf de rode kool moet snijden?), een pak gesneden uien (met dit zware hoofd heb ik echt geen zin in tranen) en nog wat zeer gezonde en voor mij zeer ongebruikelijke ingrediënten.

11.30 uur
Ik heb erg rustig aan gedaan, 13,27 euro afgerekend voor een grote tas vol met voor mij buitenaards uitziende producten (ze hebben vreemde, door andere mensen ook wel “gezond” genoemde kleuren en ze moeten bereid worden in pannen in plaats van in het door mij zo frequent gebruikte en geliefde prik-en-ping-apparaat) en spoed me naar AH. Jumbo had geen runderlappen meer ("Nee mevrouw, het is zondag en bovendien waren ze in de aanbieding!" Mevrouw????????? Het komt vast door mijn keuze voor die vreselijk ouderwetse producten zoals rode kool dat deze snottebel mij mevrouw noemt! Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en morgen nieuwe antirimpelcrème te kopen.). Nu moet ik ook nog naar AH om die stomme runderlappen daar te halen anders komt mijn nieuwe zorgvuldig opgestelde schema in de war.

11.55 uur
Ik rij een kwartier in de rondte voor een parkeerplek en sta nu braaf wachtend in de rij bij AH. Het is zondag, 11.55 uur en dus schijnbaar logisch dat je bij AH in de rij staat. Ik voel mijn hoofd zwaarder worden en mijn humeur zakken, dus ik moet hier snel weg. Ik reken af (24 euro voor 2 kleine plastic zakjes. Afzetters.) en wil snel weg want ik word opgeduwd door een homo met een slechte bui die kennelijk om 11.56 uur nieuwe plannen heeft, want hij heeft nogal haast. Ik gris mijn 2 kleine plastic zakjes van de band en dan gebeurt het: 1 zakje verliest zijn onderkant en daar vliegt door de AH mijn zorgvuldig verstopte ongezonde product: de satésaus. De caissière gilt, de homo steunt en kreunt en overal zit bruine smurrie. Op de grond, op de band, op de mandjes en er loopt een spoor richting klantenservice. Niet van zins het op te gaan ruimen (luister, ik ben wel werkloos maar het is en blijft voor mij ook zondag!) opper ik dat het meisje maar even iemand moet bellen om het op te dweilen. Ondertussen vind ik tussen de bruine smurrie het doosje satésaus, ik pak het met nog zo'n naar plastic tasje op en bind het tasje dicht. Ik besluit thuis maar te kijken wat er nog van te redden valt zodat ik het toch nog kan gebruiken op dat andere zorgvuldig verstopte ongezonde product: de bami. Het meisje pakt niet, zoals ze wel moet doen, de telefoon om hulp in te schakelen, maar nee, ze besluit dat het handiger is om door de overvolle AH te gillen: "Doekje! Doekje!!! Er heeft hier iemand HEEL ERG GEKNOEID! Het lijkt wel POEP!!! Kom nou met een doekje!". Dat is de druppel. Ik heb hoofdpijn, ik ben werkloos, ik wilde stiekem bami eten in plaats van gezonde zooi en er staat een homo die zijn lachen niet kan onderdrukken me aan te gapen of ik volkomen debiel en niet te redden ben. Ik loop in Oprah Winfrey's powerwalk de AH uit, spoed me naar Ieniemienie en besluit dat ik de rest van de dag binnen blijf.

12.15 uur
Ik kan me na dit debacle niet zetten tot het bereiden van de oh zo gezonde rode kool, laat staan dat ik me kan zetten tot het eindeloos sudderen van draadjesvlees. Ik ben vernederd, er zit satésaus op mijn broek, ik heb genoeg doorgestaan. Ik mag NU op de computer met mijn sims spelen, net zo lang als ik wil.

13.30 uur
Ik voel me toch schuldig vanwege het nutteloos doorbrengen van de tijd en besluit dat de rode kool makkelijker te bereiden is dan het draadjesvlees en trek mezelf over de streep. Als ik daar nou mee begin, dan doe ik daarna effe snel dat vlees! Onderin in de kast vind ik een braadpan in doos (Wow! Ik wist wel dat dat ding ooit van pas zou komen! Hij was reteduur maar god, wat ziet dat er professioneel uit!) en ben trots op mezelf. Ik doe precies wat Nigella schrijft en zet de kookwekker op 1 uur. Ik ga snel terug naar mijn sims en laat ze "koken" leren, zij willen vast ook zo'n pan en hoe sneller ze leren koken, hoe sneller ze op mij gaan lijken. Althans, vandaag dan, vanwege die pan.

14.30 uur
De kookwekker gaat af, ik roer door de rode kool en zet de kookwekker op nog een uur. Mijn sims leren inmiddels al aardig koken en als beloning geef ik ze een nieuw gasfornuis. Wel vreemd is dat mijn mannelijke sim (Alec Eenling), nadat hij was ontvoerd door een ufo tijdens het "sterren staren", een hele dikke buik gekregen heeft. Er gaat nog geen lampje branden en ik sim vrolijk verder en neem nog een Ibuprofen.

15.30 uur
De kookwekker gaat weer af, ik roer door de rode kool en zet de kookwekker nog maar eens op een uur. Tenslotte zegt Nigella dat deze kool nooit TE gaar kan worden, dus wat kan mij het schelen. Mijn sim Alec Eenling is inmiddels chefkok, maar moet iedere 3 minuten naar het toilet en loopt rond in een soort positiejurk. Ik bedenk me dat positiekleding voor mijn huidige postuur misschien ook wel een goede oplossing is en sim vrolijk verder.

16.30 uur
De kookwekker gaat weer af, ik roer door de rode kool en krijg een hartverzakking. Het is al half 5 en ik heb nog niets gedaan behalve boodschappen, rode kool in een pan gemieterd en met mijn sims gespeeld! Is dit een voorbode van mijn toekomstig dagelijks leven? Ik haal de pan van het vuur (Nigella zei 2 uur, ik heb 3 uur gedaan, het moet goed zijn nu toch?), zeg dag tegen sim Alec en zijn dikke buik en zet snel een wasmachine aan, ruim wat post op en haal de vaatwasser leeg.

17.00 uur
Het is toch wel raar dat die sim zo'n dikke buik heeft. Zal ik toch nog even..? Nee, ik doe het niet, je kan als werkloze niet de hele dag achter de computer zitten zeg!

17.05 uur
Oké, ik heb geen ruggengraat en ben liever lui dan moe en bovendien heb ik hoofdpijn, dus hoef je geen huishoudelijk verantwoorde dingen te doen vind ik. Manlief beaamt dit en ik ben al mijn principes direct vergeten. Daar verschijnt sim Alec weer op mijn beeldscherm en ik stop 'm in de douche.

17.25 uur
Aahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh! Mijn sim is ontploft!!! Er is een groene beebie uit zijn buik gekropen! Ja, een GROENE! Geen idee wat ik hier mee aan moet, noem ik het onderkruipsel Pebbles (poezenbeest met dezelfde naam is het hier niet mee eens, maar ik negeer het gemiauw en zet door). Pebbles produceert groene luiers (jak!) en mijn sim is trotse vader van een half alien-half sim geworden. Het feit dat deze Alec samenwoont met de verschrikkelijke sneeuwman die ik mee heb genomen uit de bergen (genaamd: Grootpoot, maar dat was niet mijn eigen inbreng) maakt dit een raar gezin. Ik krijg er geen genoeg van en speel nog een uurtje door.

18.35 uur
Ik maak bami met het restje satésaus dat ik uit het doosje heb kunnen redden. Het smaakt, behalve naar satésaus, nergens naar en op de vraag waarom ik geen rode kool heb gegeten, kan ik antwoorden dat ik het draadjesvlees nog moet maken! Daar had ik toch geen tijd voor vandaag! Jeeeezus, dat snapt toch iedereen?

19.00 uur
Ik ben klaar met mijn sims. Het is een stom gezin en ik wil er niets meer mee te maken hebben. Slecht voor mijn image. Ik neem een nieuw gezin, geef ze een nieuw huis en heel veel geld (lang leve de cheats) en sluit de computer af. Zin om een verslag van mijn zoveelste dag als werkloze te schrijven heb ik niet meer en ik besluit een boekje te gaan lezen.

21.25 uur
Kut. Ik ben vergeten oom H. te bellen en tante nummer 4, W.. Dat had ik aan allebei nog wel zo beloofd. Nou ja, ik had het veel te druk hoor vandaag. H. is nu bij W. aan het eten en het is te laat om ze nog te storen bedenk ik me, dus helaas moet ik dan maar Expeditie Robinson gaan kijken. Ik bel morgen wel.

21.55 uur
Expeditie Robinson is saai. Iedereen maakt ruzie om niks en ik ben blij dat ik niet op zo'n nare expeditie ben en bedenk me dat ik morgen "Sims op een onbewoond eiland" ga kopen. Kan ik mijn eigen Expeditie Robinson spelen en kijken of ik er geschikt voor zou zijn. Ben benieuwd. Hoewel Expeditie Robinson saai genoeg is om er bij in slaap te vallen, maak ik toch warme choco want ik wil snel slapen en morgen vroeg op. Ik moet een hoop doen dus een goeie nachtrust kan geen kwaad.

22.00 uur
Ik brand mijn tong aan hete choco, en maak plannen voor morgen. Het belooft een drukke dag te worden:

08.00 uur - 09.00 uur
Opstaan, nieuws checken, douchen, aankleden, opmaken
09.00 uur - 10.00 uur
Ontbijten, verslagje schrijven, bij D. polsen voor lunch
10.00 uur - 11.00 uur
Naar bank, schoenmaker en Free Record Shop (ja sorry hoor, ik moet en zal de "Sims op een onbewoond eiland" hebben!)
11.00 uur - 12.15 uur
Administratie doen, abonnementen van tante opzeggen, tandarts bellen
12.30 uur - 13.30 uur
Lunchen met D. (hoop ik), volstrekt onverantwoorde vette maaltijd naar binnen werken en spijt krijgen
13.45 uur - 17.00 uur
Schoenen opruimen uit de woonkamer, draadjesvlees strikt volgens recept Blue Band kookboek bereiden en in hippe plan pleuren, eettafel opruimen, gezellig maken in huis, oom bellen, tante mailen, ondertussen staat draadjesvlees dan hopelijk te pruttelen
17.30 uur - 18.00 uur
Bedenken waarom ik de enige ben die niet fatsoenlijk draadjesvlees kan maken, manlief dwingen het toch lekker te vinden en stug door eten
18.00 uur - onbekend
Ter vrije besteding, misschien wel met mijn nieuwe sims spelen (jaaa!) en knuffelen met manlief (ook jaaa!)

Moe van het maken van al deze plannen, zak ik weg in diepe slaap waarin ik droom dat ik een rog vang op een onbewoond eiland en die niet op durf te eten vanwege zijn lief gezichtje. Ik sterf van de honger en heb geen bereik met mijn mobiele telefoon dus niemand vindt me ooit en mijn overblijfselen worden opgeknaagd door heremietkreeftjes.

Pffff.... Ik en mijn hersenen draaien overuren.