"ORKAAN IKE"

10.10 uur
Lekker langzaam ontwaak ik uit een heerlijke, diepe slaap en kom direct tot het blije besef dat het vandaag feestjesdag is! De alcohol van vorig weekend is nog maar nauwelijks uit mijn lijf en vandaag is alweer het volgende feest! I. viert haar verjaardag vanavond en manlief heeft een vrijgezellenfeest, waarvan de afterparty hier thuis zal zijn. Gezellig, gezellig, gezellig! Ik ga vandaag eens heerlijk rustig aan doen!

10.30 uur
Er is niets spannends gebeurd in de wereld terwijl ik sliep zegt teletekst en manlief en ik drinken rustig een kopje thee en eten een hele trommel koekjes op. We hoeven allebei pas om 17.00 uur acte de presence te geven, dus we luilakken lekker in de rondte.

11.00 uur
Stress en paniek begint zich te manifesteren in mijn net nog zo rustige hoofd. J. heeft aangekondigd dat hij om 15.00 uur landt op Schiphol voor het vrijgezellenfeest, ik moet nog hapjes maken voor het feestje van I. en manlief wil, zoals hij dat iedere dag wil en bijna ook iedere dag doet, eerst nog even sporten. En of ik dat overhemd even kan wassen. En of ik niet vergeet wijn en hapjes te kopen voor vanavond. En of ik er eigenlijk wel aan gedacht heb J.’s logeerbed op te maken. En of ik wel weet dat dat vrijgezellenfeest afschuwelijk wordt en of hij niet mee mag naar I.’s feestje. Pfff.. Al die vragen, het is nog vroeg, laat mij lekker met rust! Maar nee, manlief is onverbiddelijk, we moeten en zullen voortmaken nu, voor je het weet, is het zover en meer van dat soort termen en dus geef ik me maar over.

11.15 uur
Manlief en ik staan samen onder de douche en hoewel dat hopeloos romantisch is en het op tv altijd prima past en werkt, is het bij ons een gevecht om de waterstralen. Manlief is zo’n 20 cm langer dan ik en dus hangt de douchekop zo’n beetje in de stratosfeer en krijg ik alleen de uitwaaierende straaltjes afgekoeld water. Manlief daarentegen staat heerlijk zijn hoofd in te zepen en te genieten van keiharde stralen heet water. Ik probeer hem tegen de muur aan te duwen, zodat ik dichter bij het water kan komen, maar manlief geeft geen centimeter ruimte prijs. Dan krijgt manlief het ook nog te warm en zet de douchedeur eens even lekker op een kier. Enorme koude windvlagen, in mijn idee direct afkomstig van orkaan Ike, raken rechtstreeks mijn toch al niet zo warme lijf en dan vraagt manlief waarom ik toch zo’n zuur gezicht trek. Genoeg! Ik ga er uit en wacht wel tot ik fatsoenlijk kan douchen! Dan maar niet romantisch!

11.25 uur
Volledig onderkoeld kruip ik dan eindelijk in mijn eentje onder de douche. Het is heerlijk, warm en fijn en ik kan hier wel uren blijven staan, maar manlief blijft ook in de badkamer en verstoort daarmee mijn ochtendritueel. Ik kan het, zelfs na 17 jaar, niet opbrengen in zijn bijzijn mijn overtollige haargroei te lijf te gaan, en dus moet ik de boel vertragen totdat hij opgeeft en ik eindelijk alleen ben in de badkamer. Dus was ik 2 keer mijn haar, poets 4 minuten mijn tanden, laat de crèmespoeling 5 minuten zitten en dan eindelijk wordt hij het zat en gaat manlief naar boven. In 4 minuten tijd maak ik de rest van het ritueel af en ik neem mezelf voor straks op Aruba intensief gebruik te gaan maken van onze 2 badkamers daar. Eentje voor mij en eentje voor manlief.

12.00 uur
Mijn hele lijf staat in de bodylotion en mijn haar is geföhnd, ik loop goed op schema. En dan klinkt het van boven: “kun jij mij even afzetten bij de sportschool? Anders moet ik met de tram en dat duurt weer zo lang en jij hebt het toch niet zo druk, toch?”. Grote grumph! Ik moet me nog opmaken en al sinds de brugklas is er geen dag geweest dat ik naar buiten ben gegaan zonder mascara, en die dag gaat nu dus ook niet komen! “Ja, over 20 minuten, want ik moet me nog opmaken!” gil ik naar boven. “Uh nee, nu dus, anders kan ik net zo goed met de tram gaan snappie?” wordt er teruggegild. Krijg de hik man, laat me met rust, ik ben volledig stressvrij opgestaan, heb net I. gesmst dat ik om 13.00 uur haar hapjes kom brengen en nou gooi jij het hele schema weer in de war! Vastbesloten me niet om te laten praten, gil ik zo kalm en rustig mogelijk: “nee, nog 20 minuten, dan breng ik je!”.

12.10 uur
Tuurlijk zit ik in de auto. Met een “naakt” gezicht. Ik heb namelijk geen ruggengraat. Manlief heeft wel een ruggengraat en daarom wint hij deze discussies altijd. Hij begrijpt namelijk echt niet waarom iets onbenulligs als opmaken 20 minuten moet duren en bovendien is het een kleine moeite hem even weg te brengen en dus zit ik nu in de auto onderweg naar de stad om hem af te zetten. Andere mensen sporten om de hoek, manlief sport midden in het centrum en een retourtje sportschool kost je dus zomaar een half uur. Mijn humeur is aan het zakken en mijn schema gaat naar de maan zo. Manlief probeert het goed te maken door vriendelijk te lachen, maar ik trap er mooi niet in. Als je deze vrouw bij haar mascara vandaan houdt, lacht ze nooit terug. Wen er maar aan.

13.00 uur
Er was dikke file omdat de halve stad is afgezet en dus parkeer ik nu pas weer voor de deur. Tijdens alle vertragingen heb ik het toch maar weer goedgemaakt met manlief, het wordt een te leuke dag om ruzie te hebben, dus vooruit dan maar. Ik bel I. om te zeggen dat het allemaal later wordt en ga verder met mijn ochtendritueel.

13.30 uur
Ik race de Jumbo in om boodschappen te doen voor vanavond en stel in mijn hoofd een strak schema op:
14.00 uur: happen voor I. maken
14.30 uur: manlief ophalen en lunchen
15.45 uur: J. van station ophalen
16.00 uur: overige leden vrijgezellenfeest komen bij ons thuis voor pre-party
17.00 uur: ik breng mannen naar vrijgezellenfeest
17.20 uur: ik zet de auto thuis af, pak hapjes van I., bel taxi en ga naar I.
23.00 uur: mannen zijn klaar met vrijgezellenfeest, ik bel bij I. taxi en taai af naar huis
23.15 uur: wat de avond verder brengt.
Nou, dat ziet er strak uit en moet allemaal kunnen lukken.

14.00 uur
Omdat ik lekker druk bezig was een schema op te stellen, heb ik maar de helft van de boodschappen die ik moest halen meegenomen. Niet erg, geen ramp, ik flans vanavond nog wel wat in elkaar. Nu eerst I.’s hapjes.

14.30 uur
Ha! Klaar en gelukt! Ik bel manlief om te zeggen dat ik er aankom, maar hij is nog even bezig zegt hij en dus race ik naar I. om haar happen nu alvast te brengen. I. is blij, maar heeft ook dikke stress. Ze heeft gevulde eieren gemaakt, maar ik zeg dat ze op duivenpoep lijken en eigenlijk vindt I. dat ook, dus verprak ik de boel tot eiersalade. Dan maak ik nog knoflookboter (met 6 tenen knoflook, want anders proef je het bijna niet tenslotte) en ik keur de tonijnsalade. Ondertussen belt manlief 5 keer op om te vragen of J. al is geland en om te zeggen dat hij J. wel gaat halen en ik dan rustig naar huis kan gaan. Tenminste, dat zegt hij de eerste keer dat hij belt, de tweede keer wijzigt hij het plan, de derde keer wijzigt hij het opnieuw, de vierde keer wijzigt hij het weer terug en bij de vijfde keer ben ik de draad kwijt.

15.15 uur
Manlief belt weer op en vraagt of J. al is geland. Nee, zijn telefoon staat uit dus misschien heeft J. zich een uur vergist. Ik vraag of ik manlief nog moet ophalen, manlief zegt nee dus ik ga naar huis om de bende op te wachten.

15.30 uur
Ik parkeer Ieniemienie net voor de deur als manlief weer belt. Hij denkt inderdaad dat J. zich een uur vergist heeft en dus pas om 16.00 uur landt. Dus als ik dan nu manlief oppik in de stad, dan kunnen we samen J. oppikken straks. Ik start Ieniemienie weer en zet koers richting centrum.

15.35 uur
N. belt op. Hij gaat ook naar het vrijgezellenfeest en wil weten wat de planning is. Hij is in het centrum, dus ik spreek af dat ik eerst manlief oppik en dan hem, en dan gaan we met z’n allen J. oppikken op het station. N. stemt in en ik rij vrolijk door.

15.40 uur
N. belt weer op. Hij heeft zich bedacht, want waarom doen we geen drankje in de stad? Ik zeg dat dat niet de bedoeling was, maar dat alles kan en dat ik hem dan straks wel opbel als ik ter plaatse ben.

15.42 uur
Ik bel manlief om te vertellen wat N. heeft gezegd. Manlief vindt dat onzin en dus verandert het plan weer naar mijn idee van 15.35 uur.

15.43 uur
Ik bel N. op om door te geven dat we terug zijn bij het oorspronkelijke plan, maar N. zit bij de kapper en is geïrriteerd en zegt dat hij zo terugbelt.

15.47 uur
Dat was geen hele lange knipbeurt, want daar belt N. alweer op om te zeggen dat hij met een gordijn (gordijn is onze bijnaam voor iemand die net zo saai is als onze overgordijnen: nietszeggend beige) op het terras van Greve zit en dat we daar maar heen moeten komen.

15.50 uur
Ik heb manlief bij de hand en we zetten koers naar Ieniemienie. Ik vertel tegen manlief dat N. bij Greve zit en we hem daar ontmoeten. Manlief zegt dat hij de Greve haat, dat hij daar nog niet dood gevonden wil worden en belt N. op. N. neemt niet op en dus rijden we toch naar Greve.

16.00 uur
N. zit met het gordijn op het terras als we aankomen en J. belt dat hij geland is en over 20 minuten op Hollands Spoor is. Manlief en ik willen allebei niet bij het gordijn blijven, dus er breekt een klein gevecht uit wie J. van het station mag halen. Ik win en laat manlief achter bij N. en het gordijn. Ik krijg van N. nog wel heel lief een mooie bos bloemen voor mijn verjaardag eerder deze week en dus vergeef ik hem direct voor het snauwen en de aanwezigheid van het gordijn.

16.30 uur
Ik sta al 20 minuten muurvast op de Stationsweg. Het is er stervensdruk en aangezien dit nou niet direct de beste buurt van Den Haag is, zitten mijn ramen en deuren op slot. Ik zie J. al met zijn rode weekendtasje heen en weer lopen, maar ik durf niet te toeteren dus probeer ik hem te bellen. J. is manlief aan het bellen, want ze zijn allebei in gesprek en ondertussen probeert N. mij te bellen. De temperatuur in Ieniemienie is opgelopen tot tropische hoogte, ik zit nu dus al een uur in de auto, iedereen belt iedereen, ik bevind me in een achterbuurt en een paar 100 meter voor me zie ik een opgewonden homo met een rood tasje en 2 flessen champagne opgewonden heen en weer lopen op een beslist voor homo’s onvriendelijke plek. Ik besluit dat directe actie noodzakelijk is, rij de trambaan op, gooi de deur open, trek J. Ieniemienie in en race terug naar Greve. Tijdens het rijden waarschuw ik J. voor het gordijn en vertelt J. dat we eigenlijk nog B., die ook meegaat naar het vrijgezellenfeest, moeten ophalen. Nou, daar heb ik echt geen tijd meer voor, dus B. wordt gebeld en verteld dat hij een taxi moet pakken.

17.00 uur
Nu is het moment daar dat ik de mannen naar het feest had moeten brengen, maar in werkelijkheid zitten ze aan het bier en zijn ze nog lang niet klaar om te vertrekken. Het gordijn vertelt dat hij zo heerlijk met zijn kinderen heeft geroeid in het Westbroekpark. J. vraagt waar het over gaat. Ik vertel over het park en J. zegt tegen het gordijn: “Oh ja, dat weet ik wel, die plek met al die kutkinderen!”. De toon is gezet en het gordijn kijkt beteuterd.

17.30 uur
Ik zeg dat de heren een taxi moeten pakken omdat Ieniemienie niet groot genoeg is voor ons allemaal. De mannen bellen een taxi, ik zoen ze gedag, we spreken af dat ze direct bellen als het vrijgezellenfeest voorbij is, en ik race naar huis om daar Ieniemienie in te wisselen voor een taxi.

18.00 uur
Ik zit in de taxi bij een aardige buitenlandse meneer die niet zo goed Nederlands spreekt en ook niet weet waar I.’s straat is. Ik zeg hem dat ik dan wel Tom-Tom zal spelen onderweg en dan valt mijn oog op zijn notitieblok naast het stuur. Daar staan vreemde tekens op en daaronder in vloeiend Nederlands: “de wil om te doden”. Waaat? Help! Terreuralarm! Sluit ramen en deuren, zorg voor batterijen en water en luister naar uw regionale omroep! De wil om te doden??!! En zoals Murphy’s law het graag wil, kan ik het dus alleen nog maar over dood-gerelateerde zaken hebben. Tsja, de nieuwe taxitarieven zijn dodelijk. Ja, het wordt tijd voor mooi weer, iedereen ziet lijkbleek. Sommige mensen rijden zo hard, daar word je doodsbang van. En zo gaat het maar door. We zijn nog 5 straten verwijderd van I.’s huis, maar ik moet bij deze man weg voor mijn eigen veiligheid en dus laat ik hem stoppen, reken af en vlucht de taxi uit.

18.10 uur
Ik kom aan op het feestje van I. en de sfeer is nog een beetje tam. Er zijn gelukkig weinig gordijnen en ik ga lekker buiten zitten bij S. en B., oud-collega’s van mij en I., en R., de buurvrouw van I.. Nu ik met de taxi ben, mag de wijn rijkelijk vloeien en dus houd ik een hoog tempo aan.

18.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

19.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

20.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

21.30 uur
Klets, klets, klets, slok, slurp, klets, klets, slurp.

22.00 uur
Er is iets raars aan de hand, want ik word maar niet dronken. Tenminste, dat denk ik. Andere mensen denken dat niet, maar zijn lief en zeggen ook dat ik niet dronken ben. Ondertussen is het feestje aangevuld met nog wat andere mensen en de stemming zit er goed in. We verhuizen naar binnen, want het wordt buiten erg koud en R. zet de cd van Günther op. Wij zijn de enige 2 die dat leuk vinden, dus wordt Günther vervangen door Rick Astley. Dat gaat al beter.

22.30 uur
Te laat. Ik heb niet opgelet en ineens ligt I. er vanaf zoals alleen I. dat kan. Op haar eigen, onnavolgbare wijze slaat ze wartaal uit en rollen haar ogen wild in de rondte. R. en ik besluiten haar wijn te vermengen met water, maar het is al te laat.

23.00 uur
I. krijgt inmiddels puur water, maar is in de vaste veronderstelling dat het nog steeds wijn is en krijgt een draaihoofd. Dat houdt in dat ze haar hoofd laat zakken en dat tolt dan roekeloos heen en weer. R. taait af en D., de ex van I. wil dat eigenlijk ook, net als F., de buurman van I., maar zolang ik niet weg kan, mogen zij ook niet weg, dus vette pech. Iedereen blijft zolang ik dat wil! Het feestje is allang afgelopen, maar F. en D. en ik zitten nog aan tafel, samen met een draaiende I. en eigenlijk hebben we nog best wel lol.

23.30 uur
Ik kondig nog maar weer eens aan dat ik maar niet dronken wordt. D. moet er hartelijk lachen en F. trekt een begripvol gezicht. Ik check voor de zekerheid mijn hoofd, maar dat staat nog vast op mijn romp, dus ik kan gewoon nog niet dronken zijn. We kletsen wat, we drinken nog wat en ik geef I. maar weer wat water.

0.10 uur
Manlief belt! Ze zijn thuis. Tot grote opluchting van D., F. en mijzelf komt er een abrupt einde aan het feestje. Ik bel een taxi, F. zegt dat hij I. zal helpen opruimen en D. is blij dat hij nu ook weg mag.

0.15 uur
Daar is de taxi! Ik zoen iedereen gedag en stap enthousiast in. Ik klets honderduit tegen de beste man, die allemaal dubbelzinnige opmerkingen maakt, maar ik blijf maar zeggen dat zijn collega de wil om te doden heeft en dat dat errug gevaarlijk is en dat het zo raar is dat ik maar niet dronken word! Het is een enerverend ritje.

0.25 uur
N., J. en manlief staan in de keuken met lange gezichten. Het vrijgezellenfeest was afschuwelijk, veel te duur en het eten was zum kotsen. Vriend B. had er zo’n slechte bui van gekregen dat hij direct na afloop naar huis is gegaan en de mannen hebben de bruidegom in wording en zijn 2 andere vrienden achtergelaten op het feest. Om de pijn te verzachten, trekken we een fles wijn open, ik zet wat happen klaar en het is hartstikke gezellig, totdat manlief de vergissing van de eeuw maakt. Manlief heeft wroeging gekregen en dus belt hij de bruidegom op en zegt dat hij en zijn vrienden ook maar moeten komen. Voor de duidelijkheid: de bruidegom, T., is een geval apart en altijd een niet in te schatten risico op een feestje, maar zijn 2 vrienden zijn het stadium van apart al jaren voorbij! Vooral L. is een vreselijk type, zwaar aan de drugs, altijd dronken en zonder uitzondering altijd stomvervelend. Dan is er ook nog JW, die door iedereen Kwak genoemd wordt (ik wil niet weten waarom maar heb wel een idee). Kortom: niemand is blij met deze actie van manlief en ik vrees wat komen gaat.

03.45 uur
Ik heb 3 afschuwelijke uren achter de rug. Er zijn 8 flessen wijn doorheen gegaan, L. is als orkaan Ike in de woonkamer tekeer gegaan, Kwak’s groene trui zit onder de rode wijn, ik heb een huilbui gehad en manlief heeft boos een taxi voor iedereen gebeld. N. is allang stiekem verdwenen en ik vraag voor wie de taxi is, nu de rest van de mannen met de fiets is gekomen. Juist. Niemand wil met de taxi, ik poeier met mijn dronken hoofd (want ja, inmiddels ben ik dan toch ook dronken) de taxichauffeur af en manlief stormt de keuken in en zegt dat iedereen moet “optieften”. Als manlief dat zegt, gaat het meestal niet zo best met hem en hij dirigeert iedereen naar buiten en vertrekt zelf naar bed. Kwak en T. gaan tegen het Dixie-toilet van de gevelreparateurs aan staan plassen en L. en J. staan te zoenen. Ja. Te zoenen dus. Jakkiebah! L. is bi en J. is homo en voorbij dronken en dus maakt het allemaal schijnbaar niet meer uit. Kwak en T. verdwijnen in de duisternis en J. en L. staan tegen het Dixie-toilet aan speeksel uit te wisselen. Ik zet de voordeur op een kier en ga de schade binnen opnemen.

04.30 uur
In de afgelopen drie kwartier heb ik genoteerd: kaarsvet op de spiegel boven de open haard, rode wijnvlekken op het tapijt, rode wijn op de witte bank, brandplek in het tapijt en 4 gebroken kristallen glazen. Dank u L., hier is Ike niets bij! Verder heb ik rode wijn van het keukenraam gepoetst, een stuk zalm uit de Nespresso geplukt en minstens 20 peuken met een stukje ijzerdraad uit het gootsteenputje gewurmd. Ik wil echt naar bed en dus loop ik naar buiten om te zien of J. nog leeft. De tong van L. lijkt wel een slang en J. ligt half op de stoep, dus ik pak J. bij de lurven, zeg tegen L. dat hij op moet rotten en knal de voordeur dicht.

04.35 uur
J. zegt dat hij zich erg schaamt, maar what the fuck en wil nog meer rode wijn. Ik geef hem cola, hij proeft het verschil niet. Ik ben behoorlijk ontnuchterd en wil alleen nog maar naar bed, maar manlief heeft een kwade dronk en ik voel er weinig voor naast hem te gaan liggen met zo’n bui, dus ik laat J. maar even dronken doorkletsen.

05.15 uur
Het is mooi geweest. Ik breng J. naar bed, zet de wekker op 08.00 uur (dan moet ik J. wakker maken en naar het station brengen, altijd lekker) en stap naast manlief in bed. Manlief is vergeten dat hij een kwade dronk had, kruipt lekker tegen me aan en daar is dan toch dat dronken moment: de hele wereld gaat heen en weer.

08.00 uur
Hel en verdoemenis. Kutwekker. Ik strompel naar J., die met kleren en schoenen aan op bed ligt en ik maak hem wakker. Hij doet net of hij niet dronken is, ik zeg dat ik een taxi ga bellen omdat ik niet kan rijden en manlief komt de kamer in en zegt dat hij J. wel gaat brengen. Manlief trilt en rilt en heeft een hele paarse tong van de rode wijn. Terwijl manlief naar het toilet gaat, stop ik J. in de taxi die ik toch stiekem gebeld had, ik neem een groot glas jus d’orange, ga direct over mijn nek, poets mijn tanden, stop manlief terug in bed en kruip er zelf naast. Ik weiger vandaag nog uit bed te komen, morgen weer een dag en oh ja, vanaf vandaag drink ik noooooooit meer! Als in echt nooit meer! Echt nooit meer!

"LONDON IS THE PLACE TO BE, DAG 2 & 3"

04.00 uur
Ah, de blaffende krengen zijn wakker. Dus ik ook. Ik hoor dat J. na wat gevloek en gescheld de honden gaat uitlaten en ik draai me nog een keertje om.

06.10 uur
De zon komt op en dus ben ik weer wakker want overgordijnen zijn een J. onbekend verschijnsel. Ik verstop mezelf onder het bloedhete dekbed in de bijzonder warme kamer en wonder boven wonder zak ik nog even weg.

07.15 uur
De monsters zijn weer wakker. Ik geef het op. We moeten toch over een kwartier weg dus kan ik net zo goed alvast gaan douchen.

08.00 uur
Hmmm. J. is nog niet wakker. Nou ja, dan kan ik me net zo goed gaan opmaken.

08.30 uur
J. is nog steeds niet wakker, ik heb inmiddels de honden maar weer uitgelaten en ben helemaal klaar voor de start. J. is al een uur over tijd. Misschien ga ik hem straks toch maar gewoon wakker maken, want eerlijk gezegd begin ik me te vervelen.

09.00 uur
Ik maak expres veel herrie en daar wordt J. wakker van. Hij voelt zich niet zo best, maar gelukkig ziet zijn gezicht er al veel minder rood uit dan gisteren en we gaan met de hondenkoppen richting Hyde Park.

10.30 uur
Nou deden mijn voeten nog wat pijn van gisteravond maar na anderhalf uur stiefelen met de honden beginnen ze een beetje op te zwellen. Ik zeg tegen J. dat het genoeg is, dat ik thee en ontbijt wil en wel nu meteen. J. stemt direct in en met ieder een hond aan de lijn vleien we ons dodelijk vermoeid neer op een terras.

11.15 uur
Na wat voedingsstoffen en belangrijker: vloeistoffen, voelen we ons veel beter en stellen het schema voor de dag op. J. gaat zo eerst in de douche, ik ga me dan ondertussen even vervelen. Dan gaan we de winkels onveilig maken en daarna een borrel drinken. Daarna gaan we weer een borrel drinken, met een collega van J., daarna gaan we eten en daarna? Jawel, weer een borrel drinken. Het belooft een zware dag te worden, ik heb nu al zin!

13.00 uur
We zijn in Regent Street en we hebben een belangrijke missie. Ik moet schoenen en kleren kopen en J. moet ze keuren. Winkel in, winkel uit, winkel in, winkel uit. Het is een bloedverziekend hete dag en mijn voeten zwellen steeds verder op. J. zegt dat ik op een ballon begin te lijken, ik trek zure gezichten en zeg dat hij op een tomaat lijkt. We zijn een raar setje zo samen, een tomaat en een strompelende ballon, maar we zetten door.

13.45 uur
Saville Row, Abercrombie & Fitch. Wie dit nog nooit heeft meegemaakt, moet zeker eens gaan kijken, want de A&F store is een geheel nieuwe ervaring. Van meters afstand ruik je een zwaar parfum en zie je een enorme rij mensen staan. J. is al minutenlang nerveus en eist dat ook wij in de rij gaan staan. J. is hier iedere zaterdag ter ontspanning van zijn ogen zegt hij en ik ben nieuwsgierig en wil dat natuurlijk ook. Ik wil tenslotte alles wat J. ook wil, dus we sluiten rustig aan.

14.00 uur
Oh, maar dit wist ik niet! We zijn bij de ingang van A&F en daar staan 2 jongens zo mooi, zo mooi, ik word er acuut hebberig van. Ik ben manlief op slag vergeten en worstel me naar binnen tussen de 2 hapklare brokjes door. Eenmaal binnen wordt het alleen nog maar beter. Er staat een lekker hapje in ondergoed te dansen en ik word een beetje licht in mijn hoofd van de parfum die door de winkel heen geblazen wordt. Er wordt keiharde muziek gedraaid en overal, maar dan ook echt overal, staan fantastisch knappe mannen. Dit moet de hemel zijn! Er zijn ook mooie meiden, maar die negeer ik natuurlijk, ik ben hier voor de mannen, net als J.. Het pand is supermooi, er staan kasten van wel 5 meter hoog tot de top toe gevuld met kleding, en het is al snel duidelijk dat het personeel geselecteerd is op uiterlijk en niet op verkoopkwaliteiten. Ik wil hier nooit meer weg! J. ook niet, dus dat komt mooi uit.

14.30 uur
“Maar ik wil niet weg! Ik versta je niet! Het is hier super! Neehee!”

14.45 uur
Goed, J. heeft me bij mijn lurven gegrepen en me A&F uitgesleurd. Ik ben een beetje boos, het was er zo fijn en waarom moesten we er nou uit? J. belooft dat we straks nog even teruggaan, maar zegt dat we nu moeten eten. Ik zeg dat ik geen eten nodig heb en dat ik van de liefde kan leven, maar J. is onverbiddelijk.

15.00 uur
We zijn bij de Japanner en ik zit met lange tanden een Bento-box leeg te eten. We drinken Japans bier en hoewel dat de pijn van het moeten verlaten van de mooie mannen een beetje wegneemt, vind ik het nog steeds oneerlijk dat ik maar 3 kwartier in de A&F mocht blijven.

15.30 uur
J. geeft me nog meer bier en ik word alweer wat vrolijker.

16.00 uur
Oké, genoeg. Ik heb 3 flessen Japans bier op en ik wil terug naar A&F anders ga ik gillen. J. zegt dat we nog 1 keertje mogen, 10 minuutjes en dat we dan schoenen gaan kopen.

16.30 uur
Na nog eens 10 minuten heerlijkheid sta ik nu met J. schoenen te passen. Nou ja, dat probeer ik, maar mijn voeten zijn kapot en opgezwollen en wat ik ook probeer, er is geen enkele schoen die past. J. zegt dat ik varkenspoten heb gekregen, dat mijn schoonheid tanende is en dat er geen redden meer aan is. Ondertussen probeert hij me nog in een jasje te wurmen, dat ook al niet wil passen en ik word er echt droevig van. J. lacht zich rot, ik dreig hem te vermoorden en we krijgen allebei de slappe lach. Tijd voor een borrel zegt J. en dus verdwijnen we Soho in.

17.30 uur
Lang leve Pimms met lemonade! Ik heb er alweer 2 op en voel me fantastisch! Ik wil meer, meer, meer, maar we moeten naar huis om ons om te kleden voor de volgende borrel. Vooruit dan maar, alles voor het goeie doel.

19.00 uur
Ik heb 1 paar schoenen gevonden dat nog wel past en we staan buiten bij Audley, een pub in Mayfair. Terwijl de ene na de andere dure auto voorbij rijdt en de aandacht trekt, maak ik van de verwarring gebruik en pik ik een kruk van een mevrouw die even naar het toilet is. Daar zit ik dan, midden op straat in Mayfair, met een Pimms in de hand en J. aan mijn zij, het is prachtig weer en ik ben alle nare aannemers van thuis vergeten. Het leven kan soms zo mooi zijn!

19.30 uur
De collega van J., P. is gearriveerd, samen met zijn vrouw en een nare vriend. De nare vriend komt naast mij staan en drinkt een shandy. Hij vertelt dat hij net een feestje heeft gegeven in zijn landhuis en dat hij een Lamborghini heeft. Ik luister, maar geloof hem niet. Hij bralt en bralt er op los en ik ben hem nu al zat. Na zijn ene shandy kondigt hij aan dat hij behoorlijk dronken is (huh?) en terwijl J. en ik een nieuw rondje drankjes gaan halen, vertel ik J. dat ik de nare vriend niet geloof met al zijn gebral. J. bestelt een pitcher Pimms en zegt dat we de nare man echt dronken gaan voeren en dan wel eens zullen zien wat er wel en niet waar is.

20.30 uur
Het nare mannetje is nu inderdaad dronken. J. hoort hem uit en ja hoor, daar komt het. Nee, hij heeft geen landhuis, het is een bed & breakfast waar hij werkt en hij woont in een flat daarnaast. En nee, hij heeft ook geen Lamborghini maar een oude Mercedes. En oh ja, hij is ook nog heel christelijk en drinken is zondig. Goed, deze man verdient straf en dus geven we hem nog even een Pimms met extra gin erbij en dan taaien J. en ik af naar Scott’s voor een fijn avondmaal.

21.30 uur
J. en ik besluiten lekker decadent te doen en eten oesters en daarna een lekker visje. We drinken fijne wijn erbij, piepen ieder half uur even naar buiten om een sigaretje te roken en we worden vrolijker en vrolijker. Ik begin honderduit te kletsen tegen iedere willekeurige voorbijganger, altijd een teken dat openbare dronkenschap dichtbij is.

23.15 uur
Voldaan rollen we Scott’s uit en hoewel ik inmiddels mijn voeten niet meer kan voelen, gaan we toch lopen naar de pub. Nou ja, J. loopt en ik strompel er achteraan. Ondertussen houd ik me vast aan zijn arm en leg al strompelend contact met wat medestrompelaars, die dakloos blijken te zijn. Het zijn echt hele leuke daklozen en ik vraag me af waarom we in Nederland geen leuke daklozen hebben. Die van ons liggen meestal viezig te zijn in een voorportaal, maar in Engeland zijn ze heel gezellig, ze bedelen niet en ze proberen je ook geen krant te verkopen, kortom: perfecte daklozen! Ik overweeg nog even er eentje mee naar huis te nemen als souvenier, maar het mag weer niet van J.. Ik mag eigenlijk helemaal niets, behalve doorlopen op mijn varkenspootjes zegt hij en dus strompel ik maar door.

23.45 uur
J. en ik en ook de daklozen zijn aangeland bij Quebec, een pub die ook wel bekend staat als The Elephant’s Graveyard. Vreemde bijnaam denk ik nog, totdat ik binnen ben. Ik sta in een pub die van boven tot onder afgevuld is met oude homo’s en jonge Oosterse mannen. Sta ik een keer in een kroeg waar alleen maar mannen zijn, zijn het allemaal homo’s! J. is natuurlijk direct op zijn plek en wat glazen Pimms later zijn we enthousiast aan de babbel met jan en alleman. Dat bijna iedereen gehuld is in zwart leer en glanzend rubber zie ik allang niet meer, mijn verstandelijk vermogen is een beetje beneveld.

00.30 uur
Oké, dit is niet grappig. Ik word tot 4 x toe hardhandig in mijn kont geknepen door een heel vies, oud, naar mannetje en ik spoed mij naar de portier, die het mannetje met de grijpgrage vingertjes resoluut naar buiten brengt. Ha, dat zal hem leren! Ouwe viezerik! En bovendien: hij hoort toch homo te zijn?? Om er zeker van te zijn dat de viezerik ook echt buiten blijft, hobbel ik achter de portier aan en steek buiten nog maar eens een sigaretje op. Verontwaardigd over het hele voorval als ik ben, spreek ik een vriendelijk uitziende 65-plusser aan om hem het verhaal over de kontengrijper te vertellen. De man luistert aandachtig, lacht vriendelijk, zegt dat ik een prachtige vrouw ben en vraagt vervolgens of ik zijn kind wil baren! Nee! Ik bedank hem vriendelijk voor de eer en vervolgens doet hij er nog een schepje bovenop en zegt dat hij me er desnoods ook wel voor wil betalen! Nee! Jak jak bah! Ben ik dan nergens meer veilig? Ik haast me weer naar binnen om J. te zoeken en te zeggen dat het tijd wordt om naar huis te gaan, maar J. staat met een Rick Astley-kloon te kletsen en is in het geheel niet meer in mij geïnteresseerd. Eenzaam en alleen en aan mijn lot overgelaten daal ik af naar het discogedeelte in het souterrain van deze pub. Daar zijn vast wel normale mensen, toch?

00.45 uur
Ik word aangesproken door M., een homo uit Portugal, op zoek naar een fijne man, maar riekend naar knoflook. Het is wel duidelijk dat hij vanavond zijn fijne man niet gaat vinden en ook mij jaagt hij effectief binnen 10 minuten weg. Bovendien heeft M. een soort kuisheidsgordel van zwart lakleer aan over zijn spijkerbroek en begin ik me te voelen alsof ik vast zit in de videoclip van The Village People.

01.30 uur
Ik hang al een half uur buiten tegen de muur, luisterend naar een man die een Algerijnse vriend heeft en bang is dat dat stiekem een terrorist is in zijn vrije tijd. In staat om een fatsoenlijk gesprek te voeren ben ik allang niet meer, dus af en toe lach ik lief en zeg “hmmmm. Yes. Uhu. Yes definitely!” en daar is de man mee tevreden. Ik wil naar bed! Alleen! Zonder man en eigenlijk het liefst wel nu meteen!

02.15 uur
J. zit nog steeds aan Rick Astley vastgekleefd, die hetero blijkt te zijn, maar niet vies blijkt te zijn van een biseksueel uitstapje. Althans, dat is wat hij J. vertelt. Terwijl J. nog maar eens een drankje bestelt, vertelt dezelfde Rick Astley tegen mij dat hij wel bij mij wil slapen vannacht. Pardon? Dit is de derde oneerbare gebeurtenis van de avond en maatregelen zijn noodzakelijk. Ik zeg dat ik varkenspoten heb, best wel dronken ben en bovendien getrouwd ben met de kroonprins van Nederland en wijzend op mijn 2 nieuwe dakloze vrienden zeg ik dat die van de Nederlandse MI 5 zijn. Een volkomen lulverhaal (op mijn voeten en dronkenschap na), maar het werkt en Rick Astley verdwijnt in het niets. J. verschijnt ten tonele en zegt dat hij seks wil met Rick Astley maar dan moet ik Rick Astley’s vriendin (huh? Waar komt die dan opeens vandaan? Ik ben toch de enige vrouw binnen?) afleiden. Ik ben toch al dronken en de 2 daklozen leven zich perfect in in hun rol van geheime veiligheidsdienstagenten, dus ik stem toe.

02.40 uur
J. komt aanlopen met een molenpaard. Geen wonder dat ik haar niet had herkend als vrouw. Het molenpaard blijkt inderdaad de vriendin van Rick Astley te zijn en ze komt uit Ierland. Ze is nog veel dronkener dan ik en enorm gefascineerd dat ik de vrouw van Willem-Alexander ben. Ze vindt me reuze interessant en kletst de oren van mijn kop. Ik vraag liefjes of iedereen in Engeland biseksueel is en omdat ze die vraag niet begrijpt, verwijs ik haar door naar haar manlief.

03.00 uur
Drama! Yes! Eindelijk! Toen het molenpaard verhaal ging halen bij Rick Astley, zat J. daar net aan vastgekleefd! En toen heeft J. gezegd dat ze een oninteressant, egoïstisch, lelijk, naar mens was en is ze in huilen uitgebarsten! De aanloop naar het drama heb ik gemist doordat ik gecornerd was door mijn dakloze vrienden die uiteindelijk natuurlijk toch 5 pond voor de moeite wilden hebben, maar de afloop mag ik van dichtbij meemaken! Het molenpaard huilt, J. wisselt telefoonnummers uit met Rick Astley, ik kan alleen nog maar lachen, geef mijn dakloze vrienden geld en zeg dat we nu echt weg moeten omdat ons vervoer om de hoek op ons wacht. J. zoent Rick Astley vol op de mond, ik zeg de daklozen en de portier en al mijn nieuwe homo- en biseksuele vrienden gedag en ik sleur J. al strompelend mee naar de hoek. Daar spring ik de weg op, houd een taxi aan, stoot ongenadeloos hard mijn hoofd tegen het portier, mompel wat tegen de chauffeur en verlies het bewustzijn.

03.30 uur
Terwijl J. me uit de taxi probeert te sleuren, stoot ik weer keihard mijn hoofd, ben direct klaarwakker en vraag me af waarom we niet voor de deur bij J. staan. J. mompelt wat over dat dat moeilijk en ingewikkeld is en we beter kunnen lopen en ik word er nu een beetje moe van. Mijn voeten zijn afgestorven en ik moet echt heel nodig plassen! Er zit niets anders op: ik trek mijn schoenen uit en loop op blote voeten door Kensington richting J.'s huis. Waar is Hugh Grant om je te dragen als dat nodig is? Notting Hill ligt hier nota bene om de hoek! Van J. hoef ik in ieder geval niets meer te verwachten, die houdt de winkeletalages vast terwijl hij zich voortbeweegt.

03.40 uur
We zijn al 10 meter opgeschoten en ik hou het nu echt niet meer. Ik zie een rij scooters staan en zeg tegen J. dat hij de wacht moet houden terwijl ik dan stiekem een plasje doe tussen 2 scooters in. “Kind, dat kan je toch niet maken?!” Ja natuurlijk kan ik dat wel maken, want ik hou het niet meer! Dus zak ik erg onelegant door de knietjes en doe wat moet gebeuren. J. brult van het lachen en zwaait naar iets in de hoek. En lacht en zwaait en lacht en zwaait. Wat zit daar dan? Ik zwaai er ook maar naar en terwijl ik dat doe zie ik dat het CCTV is, de beveiligingscamera’s op straat. Hoe diep kun je zakken? Kwart voor 4 in de nacht, midden in een respectabele buurt in Londen, zit daar, gehurkt tussen 2 scooters, een verwilderde, stomdronken vrouw te piesen terwijl ze zwaait naar de camera’s. J. zegt dat hij de tape op gaat vragen als chantagemateriaal en helpt me omhoog. Ik krijg mijn onderbroek niet omhoog en mijn jurk niet meer omlaag, ik ben mijn schoenen kwijt en ik kan niet meer stoppen met lachen en J. trekt en rukt maar aan mijn armen, het zou zo een scene uit een ordinaire film kunnen zijn.

03.55 uur
We hebben weer wat meters afgelegd, ik met mijn jurk in mijn onderbroek en zonder schoenen, J. met mijn schoenen die aan zijn oren hangen en eindelijk staan we dan toch voor de deur van J.’s huis. De honden blaffen er lustig op los, J. maakt de deur open, ik glij uit in een hondenplas en J. stapt in een drol. J. vloekt en gaat de krengen uitlaten, ik klim op het aanrecht en stop mijn voeten in de gootsteen en pak ondertussen een fles gin uit de koelkast. Het gaat allemaal niet zo vloeiend meer en dan krijg ik zonder aanwijsbare reden de slappe lach.

04.15 uur
Ik heb nog steeds de slappe lach en J. en ik hebben nog even snel 2 glazen gin op. J. voelt een dramatische bui opkomen en zet een lied op dat hij op zijn begrafenis wil horen, Te Deum van componist Hoe Heet Hij Ook Alweer en ik moet luisteren. Ik kan niet eens meer uit mijn ogen kijken, laat staan luisteren, maar ik mag me niet meer bewegen terwijl J. door de muziek heen schreeuwt: “Kind! Luister nou! Luisterrrrr! Praaaachtig! Luisterrrrrr nouhou!”.

06.30 uur
Ik heb het koud en doe voorzichtig mijn ogen open. Ik blijk me als een schorpioen onder een steen te hebben ingegraven in de kussens van de bank en ik heb het koud omdat mijn kleren op mysterieuze wijze verdwenen zijn en ik daar in mijn ondergoed lig. Op tafel ligt een uitgebrande sigaret (het mag een wonder heten dat ik niet in vlammen op ben gegaan), er ligt overal gin en cola en op de achtergrond staat Te Deum op repeat. J. is nergens meer te bekennen en ik vlucht naar mijn slecht verduisterde kamer. Ik besluit net te doen of er niks gebeurd is en begraaf me snel onder het dekbed. Even een paar uurtjes slapen en dan ben ik weer als nieuw, let maar op!

07.45 uur
Woef woef, blaf blaf! Rothonden! Kutbeesten! J.’s vriend V. blijkt eerder te zijn thuisgekomen van zijn tripje New York en de honden zijn erg blij hem te zien. V. weet natuurlijk niet dat ik pas een uurtje op bed lig, dus het lijkt wel een kermis beneden. Ik voel me vreselijk en begraaf me nog dieper in het dekbed.

08.30 uur
Wonder boven wonder ben ik weer in slaap gevallen om nu gewekt te worden door een vreselijk onweer. Christemezielen zeg, wat is dit voor een drama? Ik wil slapen!!!!! En om de pret compleet te maken blijken de honden ook niet van onweer te houden, dus het blaffen begint ook weer.

10.00 uur
Ding dong, ding dong! Krijg de hik, de pest en andere vreselijke dingen, wat nu weer?? De kerkklokken luiden, zij die nuchter zijn moeten naar de mis, zij die zich misdragen hebben moeten naar de biecht. Ik heb geblaf, onweer en nog meer geblaf doorstaan, maar tegen de kerkklokken kan ik niet op. Ik heb gewoon de kracht niet meer. Ik geef het op, ik ga wel douchen.

11.30 uur
Ik heb een uur als verdoofd tegen de muur in de douche aangehangen, maar ben nu dan toch aangekleed. Ik zie er uit als een drugsverslaafde in een cold turkey periode en zelfs Amy Winehouse ziet er op een slechte dag nog beter uit dan ik nu. Mijn voeten zijn vuurrood en nu echt kapot, ik kan alleen nog slippers aan en het regent nog steeds. Er is niets meer te eten in huis en ik moet ook cola, nu! V. zit in de woonkamer en zegt hallo. Ik zeg hallo terug, zeg dat J. en ik ons keurig hebben gedragen, maar dat ik nu ga ontbijten. V. wil niet mee ontbijten en J. ligt nog te slapen (die man moet wel gehoorgestoord zijn. Hoe kun je anders in vredesnaam door al dat kabaal heen slapen?) dus ga ik maar alleen op zoek naar ontbijt.

11.45 uur
Ik ben op het eerste het beste terras onder een afdakje neergeploft en het regent nog steeds terwijl ik in razend tempo een broodje warme brie, pot thee en een halve liter jus d’orange naar binnen werk. Ik voel me echt belabberd en begin te vermoeden dat ik stiekem nog dronken ben.

12.15 uur
Ik koop een spijkerbroek bij Gap en een paar slippers bij een dumpstore omdat ik vind dat ik iets moet kopen en loop 3 keer langs McDonalds. Ik moet cola!

12.30 uur
Oké, dus dat was een Big Mac en een grote cola light. En nog voel ik me als een uitgelubberd elastiekje.

13.00 uur
Al trillend kom ik weer bij J. en V. aan. J. zit stralend in de woonkamer, zegt dat ik vannacht een baard kreeg terwijl ik sliep en dat hij daarom maar naar bed is gegaan. Een baard. Oké. Logisch. J. was er duidelijk nog erger toe dan ik vannacht.

13.04 uur
Ik kijk voor de zekerheid toch even in de spiegel, maar er zit echt geen baard op mijn kin. Gelukkig maar.

13.06 uur
J. zegt dat het misschien mijn haar was wat over mijn kin was gezakt omdat ik buiten bewustzijn was neergevallen. Hij zegt ook dat je in Engeland gearresteerd kan worden voor wildplassen, zeker als daar bewijsmateriaal van is en dat ze me nu zullen aanhouden vanmiddag op het vliegveld. V. zegt dat we onzin uitkramen en stelt voor dat hij McDonalds gaat halen. Ik durf geen nee te zeggen.

13.45 uur
Goed, dat was dus weer een Big Mac en nog een grote cola light. Ik ben nu echt misselijk en moet over een half uur de metro in richting vliegveld.

14.00 uur
Eigenlijk moet ik spugen, maar ’s avonds een vent, ’s morgens een vent en dus ook ’s middags een vent, dus schouders naar achter en rug recht, ik kan dit wel aan!

14.05 uur
Ik heb de trilleritus terwijl ik mijn koffertje inpak en J. zegt dat hij in tijden niet zo gelachen heeft. Ik eigenlijk ook niet en we zijn het erover eens dat dit weekend de kater wel waard is. J. blijkt vanmorgen vroeg nog door Rick Astley gebeld te zijn, maar wat er precies besproken is blijft nog even geheim omdat V. het niet mag weten. Mijn hoofd kan nu toch geen nieuwe informatie verwerken, dus we spreken af later deze week te bellen en terwijl we elkaar trillend gedag kussen, verlaat ik J., V. en de kuthonden.

15.20 uur
De hele metro-rit is aan me voorbijgegaan en ineens sta ik op London City. Ik probeer in te checken, dat mag nog niet, ik heb me een uur vergist in mijn vertrektijd. Ik koop 3 flesjes sap waarop staat dat het anti-kater-sap is en sla ze achter elkaar achterover.

16.30 uur
Ik mag inchecken en nog steeds trillend koop ik voor manlief een flesje aftershave en voor mezelf een grote fles water.

17.00 uur
Ik heb de fles water op, hoef nog steeds niet te plassen (het teken dat je echt teveel gedronken hebt, als je na ruim 2,5 liter vocht te hebben gedronken nog steeds niets kwijtraakt) en heb nog steeds dorst. Ik koop nog een flesje cola light en vecht tegen de slaap.

18.20 uur
Godzijdank, ik mag aan boord. Naast me zit iemand die overduidelijk vindt dat ik stink, want ze schuift zo ver bij me vandaan dat ze bijna buiten op de vleugel van de cityhopper zit en achter me zit iemand enthousiast in mijn rug te schoppen.

19.00 uur
Dit moet de eerste vlucht van deze piloot zijn. We gaan op en neer en heen en weer en ik schijn de enige te zijn die bang is, want ik zie buiten mezelf om verder niemand gesprekken met God voeren. Ik beloof de hemelse vader beterschap, beloof dat ik nooit meer zal drinken, dat ik nooit meer met homo’s zal praten en beloof nog 1000 andere dingen, als ik in vredesnaam maar straks veilig in de armen van manlief mag springen.

19.30 uur
“Dames en heren, we zijn geland!”. De piloot klinkt nog blijer dan dat ik ben en het mag echt een godswonder heten dat ik met beide voeten op de grond sta! Een uur lang ben ik door elkaar geschud en gehobbeld en de enige reden dat die Big Macs niet naar boven zijn gekomen, is omdat ik de kracht niet had het kotszakje te pakken. We zijn alleen wel in Friesland in plaats van op Schiphol geland, want terwijl manlief al 2 keer heeft gebeld waar ik toch blijf, zit ik nog steeds in de bus onderweg van de gate naar de bagageband.

20.25 uur
Eindelijk! Trillend en bevend en stinkend werp ik mij in de armen van manlief, die niet meer bijkomt van het lachen en zegt dat ik er in tijden niet zo rot heb uitgezien. Hij is jaloers en wou dat hij ook mee was geweest, maar ik zeg dat dit weekend een hele gevaarlijke onderneming was en dat hij hier beter af was. Ik hoest (nog zo’n teken dat het een gezellige avond was, zo’n “ik heb heel veel drank en 5000 sigaretten op-hoest”) en zeg dat ik graag naar huis wil, maar manlief wil nog even langs Burger King want dat is lekker voor hem en goed voor mijn kater. Tuurlijk, geen probleem.

21.30 uur
Ik werk een Whopper met plastic kaas naar binnen en nog maar eens een grote cola light. Dat brengt de stand dan op 3 hamburgers vandaag! Manlief lacht en zegt dat het allemaal erg ontroerend is om te zien. Kennelijk denkt hij dat ik uitgehongerd ben, maar ik kan echt geen eten meer zien. Ik wil alleen nog maar slapen!

22.30 uur
Hè hè, ik mag naar bed. Manlief maakt duidelijk dat hij blij is me weer te zien, maar hij heeft pech. Ik wil namelijk niets meer. Ik wil niet praten, ik wil geen tv kijken, ik wil niet gezellig tegen hem aan liggen, ik wil niet toegeven aan zijn blije gedrag, ik wil helemaal niets meer behalve slapen!

22.31 uur
Pffff. Slapen, eindelijk! Het was me het weekend wel. Snurk.

"HOOFDPIJN"

07.00 uur
Op dit voor werklozen vreselijk onchristelijke tijdstip gaat de wekker af want over een half uur zal de loodgieter voor de deur staan, samen met zijn hak- en breekvrienden om het toilet op de parterre onder handen te nemen. Manlief is al vertrokken naar de sportschool en ik wil natuurlijk niet het risico nemen deze mannen van koffie te moeten bedienen in mijn pyjama, maar volgens mijn berekeningen heb ik maar een half uur om mijn ochtendritueel uit te voeren en dat is voor mijn doen errug krap…

07.35 uur
Het is gelukt! In een half uur heb ik gedoucht, mijn haar gefohnd, me aangekleed en opgemaakt en zelfs de nespresso staat al op te warmen in afwachting van stoere loodgietermannen.

08.00 uur
Uh, ze zijn wel een beetje laat…

08.30 uur
Hmmm. Ik had dus nog een uur kunnen blijven liggen als ik geweten had dat ze zo erg te laat zouden zijn. De stand van mijn humeur begint een beetje te dalen.

08.45 uur
Oké, er is niets wat ik op deze ochtend te doen heb op dit tijdstip. Er is überhaupt niets dat een werkloze op dit tijdstip te doen zou kunnen hebben. Ik zet de computer aan, check de email en lees het nieuws.

09.00 uur
Ik lees nog een keer het nieuws. Er is niet zoveel in de wereld gebeurd sinds een kwartier geleden. Waar blijven die mannen nou toch?

09.20 uur
Telefoon! De loodgieter: “Uh ja, hoi. Lek ut nog? Nee? Oh nah das mooi, dan wetûh we waar het aan ken leggûh. Dan is het de stogtbak. Das mooi. Dan kennûh we die bestellû. Maar luistert, de aannemer is op vakantie ennûh die komp over 3 weken pas terug, dus als we nah beginnûh met brekûh dan zit jij dussûh 3 wekûh in de teringzooi, dus dat is geen winstpakkert. Maar je hep toch die wc benedûh, dus je ken gewoon naar het toolet en dan over 3 wekûh kommûh we brekûh ja? Mooi. Massel!”.

09.30 uur
Arrgghh! Er heeft zich een implosie voorgedaan in mijn hoofd. Gedurende de monoloog van de loodgieter heeft mijn bijdrage aan het gesprek zich beperkt tot “Oh hoi! Uh oh. Oh ja. Jeetje. Oh. Dag!”. Erg indrukwekkend, als ik een spraakstoornis zou hebben of volledig doof zou zijn. Wat bezielt me toch? Waarom trek ik niet gelijk van leer? Ik moet toch echt eens op zoek naar een cursus ‘Converseren met Werklui en Mannen in het Algemeen’. Zoiets moet bestaan.

09.40 uur
De bel gaat. Het is Ph., onze Franse bovenbuurman. Hij is net terug van een vakantie, ziet er erg gebruind uit en begint ons gesprek zoals altijd tegenwoordig met “Goodmeurning, I’m zo zorrie!”. En ja hoor, daar is het. Hij komt vertellen dat hij een nieuwe lekkage heeft door het dak en of ik al wat van de man heb gehoord die het dak komt renoveren in september. Ja, dat heb ik, en ik spreek met Ph. af dat we een afspraak met de beste man maken voor volgende week. Ph. is blij en bij het vertrekken laat hij tussen neus en lippen door de bom vallen. Ph. heeft, terwijl hij op vakantie was, de nare aannemer die hij onze gezamenlijke gevel wil laten restaureren, akkoord gegeven op zijn offerte, ook namens ons. Laten wij daar Ph. nou net geen toestemming voor hebben gegeven! Maar ja, Ph. heeft al getekend en hij dacht dat wij vast wel akkoord waren, en wat nu, en oh en ach en wee! Ik voel de tweede implosie van de dag, zeg dat ik het wel oplos, zeg so long, farewell, auf wiedersehen en ook nog adieu tegen Ph., doe de voordeur dicht en sla mijn hoofd een keer of 10 tegen de muur. Welkom hoofdpijn!

10.00 uur
Manlief, die 2 maanden geleden heeft besloten het contact rondom de renovatie van het dak en de gevel via mij te laten lopen (“Lieverd, daar ben jij heel goed in en bovendien heb je nu de tijd, dus leef je uit!”), zegt dat ik ook dit kan oplossen en dat ik direct moet bellen met de aannemer om het misverstand uit de wereld te helpen. Wij zijn tenslotte al met iemand anders in zee gegaan voor ons deel van de gevel, dus we hebben nu wel degelijk een probleem. Ik beloof dat ik het zal oplossen en bedenk sluwe plannen.

10.30 uur
Goed, ik durf dus niet te bellen. In plaats daarvan houd ik me bezig met andere, belangrijkere zaken zoals het zorgvuldig verpakken en opsturen naar Londen van de manchetknoop van vriend J., die hij bij zijn laatste bezoek vergeten is. Dat moet grondig gebeuren, met veel plakband, dus dat duurt wel even. Ik schrijf een kaartje aan D., die haar baan heeft opgezegd omdat ze een nieuwe heeft en daar eigenlijk erg van is geschrokken. Ik drentel wat in de rondte. Ik besluit maar boodschappen te gaan doen, dit gedrentel slaat nergens op en bovendien wil ik chili con carne a la Jamie Oliver maken!

11.00 uur
Ik sta te bekvechten met een nare, vervelende geitenwollensok bij het weegapparaat van Jumbo. Ik stond al bij de kassa en was vergeten 1 ui af te wegen, dus moest ik dat alsnog gaan doen en nu wacht daar een hele rij op mij en mijn ui en van de nare geitenwollensok mag ik niet even tussendoor. Ik probeer nog uit te leggen dat er 5 mensen op mij staan te wachten, maar hij zegt dat hij ook heel lang moest wachten en trekt een zuur gezicht. Ik word een beetje pissig en probeer een gevatte opmerking te bedenken, maar dat lukt niet en ondertussen word ik nerveus omdat al die mensen nog steeds wachten op mij en mijn ui. Grote grumph! Lul! Gelukkig is er een aardige mevrouw die mij snel even mijn ui laat wegen en ik kan terug naar de kassa. Ik reken af en ben nog steeds boos op de geitenwollensok.

11.04 uur
Oké. Het is nooit verstandig om 1) boos te worden om een ui op een geitenwollensok en 2) om daarna boos in de auto te stappen. Ik scheur met Ieniemienie van de parkeerplaats af en vergeet voor het gemak even dat Ieniemienie een verlaagd exemplaar is. Ik schraap dus keurig de bovenkanten van 2 verkeersdrempels af met de onderkant van Ieniemienie en omdat ik daar nog bozer van word, geef ik even extra gas. En knal dus bijna op een tegenligster, die mij niet ziet aankomen en met een slakkengang linksaf probeert te gaan, maar kennelijk niet goed het verschil weet tussen links en rechts. Ik probeer te passeren, maar ze komt steeds verder mijn kant op en terwijl ik naar haar toeter, steekt ze haar middelvinger naar me op. Het kan liggen aan de afgelopen weken die niet al te best waren, het kan liggen aan het idioot vroege opstaan, het kan liggen aan mijn soms niet te temmen driftbuien, maar ik ontplof! Midden op de kruising zet ik Ieniemienie stop, ik stap uit en sla (niet te hard, maar toch net hard genoeg dat ze er van schrikt) op de ruit van de schildpadtegenligster. Ze schrikt zich, op zijn zachtst gezegd, 4 slagen in de rondte, doet de deur op slot en weert haar gezicht af met haar handen. Daar sta ik dan, in mijn respectabele buurt, te briesen als een leeuw, ’s morgens net na elven en deze vrouw denkt dat ik haar probeer te vermoorden… Ik kom tot inkeer, gil voor de zekerheid toch nog wat scheldwoorden naar de schildpad, en stap weer in Ieniemienie en scheur naar huis.

11.10 uur
Oké, het is duidelijk. Dit wordt niet mijn dag. Tijd om mezelf af te leiden en te voorkomen dat ik nog meer rare dingen doe vandaag. Eerst maar even die aannemer van Ph. bellen.

11.12 uur
“Wegens vakantie zijn wij drie weken onbereikbaar. Spreek een bericht in en wij bellen u na de vakantie terug.”. Ja, dat schiet dus niet op. Stiekem ben ik een beetje blij dat ik geen gehoor krijg, nu kan ik een email sturen en dat bevalt me een stuk beter dan een telefoongesprek!

12.00 uur
Ik heb een email gefabriceerd waar al mijn voormalige bazen trots op zouden zijn! Juridisch is hij volledig dichtgetimmerd, ik heb overal rekening meegehouden en er is geen speld tussen te krijgen. Ik lees ‘m nog een paar keer door, ben erg trots op mezelf en druk op verzenden.

12.01 uur
“De inbox van de ontvanger is vol.” Krijg toch de hik! Nou kost die vent me nog een postzegel ook, want nu moet ik mijn email als brief versturen en belangrijker: ik moet weer naar buiten met gevaar voor andermans leven.

12.15 uur
Zo, dat zit er op. Ik ben heel snel naar de brievenbus gelopen en weer terug, ben niemand tegengekomen en dat is maar goed ook, want er liggen allemaal oude wandtegels voor de deur. Kennelijk had 1 van mijn buren (ik noem geen namen), vast Jacques de Zak (ach, nou heb ik toch zijn naam genoemd) die illegaal in een vuilniszak verstopt en daar trapt de vuilnisman natuurlijk niet in. Nu liggen ze dus voor de deur op straat, het is ineens net of de Tokkies hiernaast wonen. Ik denk “Eikel!” en besluit nu maar die chili con carne alvast te gaan maken. Een beetje inhakken op wat ingrediënten zal me goed doen.

13.00 uur
Tip. Als je rode pepers snijdt, was daarna je handen en wat je ook doet: ga vooral niet in je oog wrijven.

13.15 uur
Oké, zo langzamerhand kan ik weer wat zien.

13.20 uur
De chili con carne pruttelt er vrolijk op los en ik bedenk me dat ik eigenlijk helemaal niet van chili con carne houd, maar ik ben wel lekker bezig dus wat zou het. Ik word overmoedig en zoek ook nog een recept op voor zoetzure komkommer, dat lijkt me lekker bij de chili con carne. Daarvoor moet ik een mengseltje koken met azijn en suiker en ineens ruikt het hele huis zuur. Geen succes. Ik kijk naar het pak broodmix dat ik heb gekocht. Zal ik? Neuu. Vandaag maar niet. Ik heb vandaag wel genoeg gekookt.

13.40 uur
Een zware hoofdpijn heeft zich aangediend, de zoveelste van de afgelopen weken. Lekker hoor. En het regent buiten. Ook zo fijn. Kutweer, kutland. Als troost mag ik van mezelf lekker op de bank kruipen met een filmpje. Ik zoek Hellboy uit, daar kan ik mezelf vast wel goed in vinden vandaag.

13.43 uur
Argh! Ik lig net lekker geïnstalleerd op de bank met het poezenbeest, Ibuprofennetje en Hellboy en daar gaat verdomme de bel! Ik sleep mezelf naar de deur, doe open en kijk in het stralende gezicht van Ph.. Pfffffffff. Dit begint vervelend te worden. “Goodefternoen, I’m zo zorrie, I have vorgottun to zee sumfing zies meurning”. Of ik maar effe met spoed de dakman wil bellen, want Ph. wil hem nog wat vragen en het is al bijna september en en en en.. Kortom: Ph. heeft stress en paniek, ik een slechte bui en ik zeg tegen Ph. dat ik morgen zal bellen, want ik heb vandaag al gebeld en 2 x op 1 dag is een beetje overdreven. Ph. heeft geen andere keus dan mijn geleuter te accepteren, ik zeg weer gedag en sla de deur dicht. En nu, nu ga ik op de bank en bekijk het allemaal maar!

14.15 uur
Hellboy is leuk! Hellboy is een groot vuurrood monster met afgevijlde hoorntjes op zijn hoofd en eigenlijk is hij de zoon van Raspoetin, maar hij strijdt voor het goede. Het is best een grappige film en ik kan me helemaal identificeren met Hellboy. Raspoetin was een gemene, nare tovenaar en mijn moeder lijkt in die zin behoorlijk veel op Raspoetin, dus de link is snel gelegd. Ik voel steeds of er bij mij ook hoorntjes op mijn hoofd groeien, maar wat er ook op mijn hoofd zit, geen hoorntjes natuurlijk. Wel nog steeds hoofdpijn, dus ik zak wat verder onderuit en mijn ogen worden zwaar.

16.10 uur
Trrrrrringgggggggggg! Wat is dat voor geluid? Waar ben ik? Hoe laat is het? Waarom lig ik op de bank? Ik ben vast te laat voor iets! Waarom regent het? Ben ik niet op Aruba? Oh nee. Ik ben gewoon in Nederland. Grumph. Ik had hoofdpijn dus was ik op de bank gaan liggen. En dat geluid is de telefoon. Ik strompel van de bank, pak de telefoon op en zeg hallo. Een aardige stem aan de andere kant van de lijn vertelt me dat de juniorentraining van Jordy morgen niet doorgaat. Huh? Oké. Ben ik wakker geworden in een andere dimensie? Heb ik een kind gekregen dat ik Jordy (argh!) heb genoemd? Zit dat kind op een juniorentraining? Ik zeg dat dat heel jammer is, maar dat ik Jordy niet ken. Oh. Ben ik dan niet mevrouw De Bruin? En dan gaat er een lichtje branden. Meneer en mevrouw De Bruin hadden namelijk 4 jaar geleden “ons” telefoonnummer, voordat wij een nieuw nummer wilden en ik zo slim was deze combinatie uit te kiezen bij KPN omdat ik het zo’n mooi nummer vond. Sindsdien worden we te pas en te onpas gebeld over trainingen bij SV Duindorp, want meneer Sjaak de Bruin is trainer daar. Ik heb al 600 keer doorgegeven dat meneer De Bruin dit nummer niet meer heeft, maar ze zijn hardleers en volhardend bij SV Duindorp, dat blijkt vandaag maar weer eens (en afgelopen zondag, toen er ook al iemand om half acht ’s morgens belde voor meneer De Bruin). Ik zucht en steun en kreun, degene aan de andere kant verontschuldigt zich en zegt dat hij ons nummer uit het voetbalkrantje gaat halen (uh huh, dat heb ik ook al 600 keer gehoord) en sorry voor het storen. Als Duindorp wat veiliger zou zijn, ging ik er nu nog heen om een rel te schoppen daar, maar gezond verstand en wat recente krantenberichten over vechtpartijen daar weerhouden me daarvan.

16.15 uur
Mijn hoofdpijn is wat gezakt en ik heb nog een uur Hellboy over om te kijken omdat ik in slaap gevallen was. Ik installeer me weer fijn en bedenk nog even dat werkloos zijn soms wel lekker is. Stel je voor dat ik met dit hoofd en deze bui had moeten werken vandaag, dat zou geen succes zijn geweest. Ik had vast iemand wat aangedaan. Nee, dan is het op de bank veel veiliger.

17.30 uur
De chili con carne staat weer te pruttelen en ik verheug me er nu al op. Het ruikt heerlijk, manlief is er niet, dus ik kan heerlijk met mijn bordje op schoot voor de tv gaan hangen. Het wordt toch nog een beetje een fijne dag zo, ondanks dat bonkende hoofd.

17.40 uur
Smak, jammie jammie, smikkel. Deze chili con carne is best lekker, zelfs als je er eigenlijk niet zo van houdt. En zelfs die vieze komkommer is stiekem best wel lekker. De tune van de Godfather gaat af. Da’s mijn mobiel. Net nu ik zit te eten! En dan ook nog iets dat ik helemaal zelf, van begin tot eind, heb klaargemaakt! Een uniek moment en dan wordt er gebeld! Grumph! Ik neem op, het is E.. Het is altijd leuk om E. te spreken, maar nu even niet. Ik ben net zo trots op wat ik heb gefabriceerd en ik geniet er ook een soort van, dus ik zeg tegen E. dat ik zit te eten. Zijn reactie? “Eten!?!?” Ik weet nou eigenlijk niet waar hij verbaasd over is; over het feit dat ik zit te eten (ja, dat doe ik ook hoor, net als andere mensen. En veel ook eigenlijk als je er over nadenkt..) of over het feit dat ik net na half 6 al zit te eten (toegegeven, het is rijkelijk vroeg, maar het is nou ook weer niet zo alsof het 4 uur ’s middags is toch?). Hij is echt met stomheid geslagen en schaamte maakt zich van mij meester. E. is een goeie kok, ik ben alleen maar erg goed met prik-en-ping-maaltijden en zijn reactie maakt toch een raar gevoel in me los. Vanaf morgen ga ik iedere dag koken neem ik me voor. En dat wat ik heb gemaakt ga ik dan ook opeten (in plaats van weggooien, wat vaker gebeurt). En manlief moet dan ook verplicht mee-eten en het ook verplicht lekker vinden. Alleen staat er dan morgen wel weer chili con carne op het menu, want ik heb veel te veel gemaakt. Das dan jammer. Een echte keukenprinses is ook economisch ingesteld tenslotte.

18.00 uur
Als toetje staan er aardbeitjes op het menu. Die heb ik in warme chocolade gedoopt en ze zien er nu uit als kleine Hellboys, maar dan zonder afgevijlde hoorntjes en met bruine hoedjes op. Chocola zit vol goeie dingen zeggen ze en de aardbeien zelf zijn ook heel gezond, dus dit toetje is voor herhaling vatbaar. Ik ben echt ontzettend trots op mezelf. Wie had dat vanmorgen kunnen denken?

19.10 uur
Onze werkster Gina Filippina staat voor de deur. Ze komt wat ophalen en informeert hoe het met Piebels (a.k.a. het poezenbeest) gaat. Na 3 jaar kan Gina nog steeds “Pebbles” niet uitspreken, op de Filippijnen zijn de Flintstones schijnbaar nooit uitgezonden. Het poezenbeest draait wat om haar heen en slooft zich uit. Gina vindt dat Piebels er al wat beter uitziet en dat de chili con carne lekker ruikt en ik geef haar spontaan de overgebleven prut mee in het kader van ontwikkelingshulp. Dat levert me wel een probleem op voor morgenavond, maar daar verzin ik wel wat op. Een goede keukenprinses laat zich daardoor niet uit het veld slaan.

19.30 uur
Ik google me suf, maar kan niets lekkers om morgen te koken vinden en besluit me daar ook pas morgen over te buigen. Je moet het ook niet overdrijven natuurlijk. Maar ik kan eigenlijk wel even in mijn Nigella-boek kijken. Zij heeft vast wel een goed idee.

20.00 uur
Oké. Ik heb teveel in mijn Nigella-boek gekeken. Eten en koken komt me nu mijn neus uit. Ik stop ermee. Morgen weer een dag. Ik bel met M. in Hazendorp. Die heb ik al een tijd niet gesproken en we kletsen lekker bij. Het is gezellig en fijn haar stem te horen en ze geeft me een complimentje over mijn blog en ik moet blozen. Dan spreken we af dat ik snel langskom met manlief en we hangen op.

21.20 uur
W. belt op. W. is de zoon van oom H. en hij heeft net oom H. gesproken voor het eerst in een maand. W. is licht geschokt (understatement of the year). Ik praat hem een beetje bij, maar de schok wordt niet minder, wel groter. W. is met stomheid geslagen en zegt dat zijn vrouw door de komst van het kind van de Queen of Ghana nu een zwager van 4 jaar oud heeft. Ik rol van het lachen over de vloer, want moest ik even wennen aan een “tante” die 3 jonger is dan ik, een zwager van 4 jaar oud is natuurlijk helemaal te gek voor woorden! Mijn god, hoe ben ik toch in vredesnaam in deze familie terechtgekomen? Dat moet toch een foutje van moeder natuur zijn geweest? Of een verwisseling in de kraamkliniek? Of dan toch op zijn minst een adoptie waar ik niks vanaf weet! Laat het alsjeblieft genetisch onmogelijk zijn dat ik tot deze familie behoor! Owwww…

22.00 uur
De leuke buren (ja, die heb ik ook!) zijn aan het borrelen in de voortuin. Op slinkse wijze verzin ik een list waardoor ik toevallig in de voortuin moet zijn en ik sluit me aan bij de partij. Ik kan wel een drankje gebruiken na deze dag. Tenslotte waren de buren een maand op vakantie en dus hebben we een hoop bij te praten en dat gaat beter onder het genot van een drankje.

23.10 uur
“Nog 1 wijntje dan. Eentje kan geen kwaad. Het is ook zo gezellig! Had ik jullie al verteld over mijn gekke oom H. en de Queen of Ghana? Nou vooruit dan, maar daarna ga ik naar bed hoor!”.

00.30 uur
“Oh brandy lust ik vast ook wel hoor. Gooi maar in mijn glas, das toch leeg. Huppetee, weg ermee! Hebben jullie trouwens ook zo’n last van muizen?”.

01.34 uur
Waarom gaat die computer niet uit als ik dat wil? Stom apparaat! En wat valt daar zo hard op de grond? Oh, mijn mobiel. En waar zijn mijn sigaretten? Grumph. Die zijn op. “Hey schatje, wanneer ben jij nou thuisgekomen? En waarom lig je al in bed? Pfffff, ben jij ook zo moe? Ja hè? En de hele wereld draait, heb jij dat ook? Hmm. Was best een fijne dag vandaag eigenlijk. En ik heb iets lekkers gekookt! En mijn hoofdpijn is ook weg. Maar dat draaien is wel een beetje vervelend. Soort draaimolengevoel. Godzijdank ben ik niet dronken!”.

01.36 uur
“Tralalie, tralalaaa, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk was ik nooit! Ik was wel vaker vrolijk, ja vrolijk, ja vrolijk… Waaaaat? Ja, oké. Ongezellig hoor. Pfff. Ouwe chagrijn. Slaap lekker.”.