"STRESS EN PANIEK"

02.33 uur
Ja hoor, het is weer zo ver. Het is godgloeiende half drie ’s nachts en ik ben klaarwakker. Ik verkeer nu al precies 8 weken in een dip en sinds een week of wat wordt die feestvreugde ook nog verhoogd door midden in de nacht wakker worden. Wat ik ook doe, lavendel op mijn kussen, “slaap-zacht-tabletjes”, warme drab drinken voor het slapen gaan, het mag allemaal niet baten. De nachtrust zoals ik die ooit kende, is met de noorderzon vertrokken en god mag weten hoe lang dat gaat duren. Ik zet de tv aan, zonder geluid, maar toch wordt manlief wakker. Hij maakt een grumph-geluid, gromt iets in de trant van “jeeeezus! Das toch niet normaal! Tis iedere nacht prijs!”, draait zich en valt weer als een blok in slaap. God, wat ben ik jaloers!

04.00 uur
Ik kan maar niet stoppen met denken. Duizenden gedachten passeren de revue en het liefst met z’n tienen tegelijk. Ik zap naar Animal Planet en daar begint een documentaire over Siamang aapjes. Het heet “Raising Baby Iwani” en gaat over een aapjestweeling. Ik bedenk me dat dat me vast afleidt, ik schud mijn kussen op en ga er eens goed voor liggen.

04.30 uur
Tranen met tuiten! Niet te stoppen! Boehoe, snik, ach en wee! De helft van de aapjestweeling is doodgegaan. Dat zat er natuurlijk in. Ik had het van tevoren kunnen weten. In ieder programma van Animal Planet gaat het leukste beestje dood. Altijd. Anders is het namelijk geen drama en denderen de kijkcijfers naar beneden. Omdat ik niet meer helder kan nadenken na weken van onderbroken nachtrust, vind ik het overleden aapje ineens heel erg op wijlen mijn liefste poezenbeest lijken en dus maak ik manlief wakker.

04.40 uur
Manlief vond mijn wakker-maak-actie op zijn zachtst gezegd niet zo leuk. Ik mag geen Animal Planet meer kijken en ik lig dus nu verplicht naar een of ander stom autoprogramma op Discovery te kijken.

06.00 uur
Ja, nu is er dus behalve “Dora” de tekenfilm en Tell Sell reclames niets meer te zien. En de dvd-recorder is weg voor reparatie en dus word ik gek. En bovendien ben ik heus dat dooie aapje nog niet vergeten als iemand dat soms dacht!

06.10 uur
Als ik nu in slaap val, dan kan ik nog bijna anderhalf uur slapen tot de wekker gaat!

06.11 uur
Ach dat arme aapje. Zoooo zielig! Snik.. En het begint ook al licht te worden, arghhh!

06.40 uur
Krijg de hik en het heen en weer, ik ben hier zooooo klaar mee, ik wil slapen! En ik wil ook geen bubbels meer. Bubbels noem ik mijn ademhalingsstoornissen die ik al jaar heb. Ik bubbel me een ongeluk. Eerst dacht ik dat mijn hart steeds oversloeg, maar dat bleek niet zo te zijn, volgens de huisarts is het mijn ademhaling en moet ik me meer ontspannen. Nou, dat hele stomme ontspannen zou anders een stuk makkelijker gaan als ik kon slapen! Bubbeldebubbel!

06.45 uur
Yeah! Jan de Hoop op RTL 4 met het journaal! Afleiding! Eindelijk! Zachtjes zet ik het geluid van de tv aan, manlief merkt niets en Jan de Hoop doet waarvoor RTL hem in dienst heeft: hij leidt me af met flauwe grapjes en onbenullig nieuws.

07.00 uur
Nu het NOS-journaal. Even kijken of ze daar nog wat te melden hebben wat Jan me niet kon vertellen.

07.05 uur
Ik haat Laila Abid, ze stottert, struikelt over haar woorden en ze is nog saai ook. Stomme NOS. Ontsla dat mens toch een keer. Slaapverwekkend!

08.00 uur
Piep piep piep piep!!!!! Christemezielen, de wekker. Ben ik gvd eindelijk in slaap gevallen, gaat de wekker! Manlief springt uit bed en hij doet me denken aan die griezels uit de Wizzard of Oz “Can you feel a brand new day? Can you feel a brand new daaaaay?” met zijn uitgeruste, opgewekte gezicht. Bah. Hij huppelt als een jonge god richting badkamer en laat mij als een uitgebluste bejaarde achter in bed. Deze dag kan gewoon nooit wat worden.

08.30 uur
Manlief hupt vrolijk weer de slaapkamer in, zegt dat de aannemer over een half uur voor de deur staat en ik misschien even moet douchen. Dat zal vast helpen. Verder deelt hij nog mee dat hij nu gaat sporten en bla bla bla. En of ik even die en die een mail kan sturen bla bla bla. En of ik ook even zus en zo kan opzoeken bla bla bla. En of ik niet vergeet dat bla bla bla. Bla bla bla, bubbel de bubbel, alles gaat langs me heen. Ik sleur de restanten van wat ooit ik was naar de badkamer en stap onder de douche.

09.00 uur
Oké, het gaat iets beter gelukkig. Weliswaar kan mijn hoofd niet stoppen met denken, maar ik ben inmiddels aangekleed, heb mijn haar gefohnd, en ben halverwege mijn rechteroog met mijn mascara. Dan gaat de bel.

09.01 uur
Het is de aannemer. Hij komt de gevel doen aan de buitenkant van het huis en als hij daarmee klaar is, wordt de binnenkant aangepakt. En dit alles omdat manlief het huis wil verkopen. Ik niet. En daar komt alle onrust vandaan. En dus wil ik helemaal niet met de aannemer praten. Ik wil namelijk niet eens de deur opendoen, want als ik niet opendoe, kan hij niet verbouwen en als er niet verbouwd kan worden, dan kan het huis niet verkocht worden, simpel toch? Maar ja, ik ben een slappe zak en dus staat de aannemer, genaamd H., in het wildeweg tegen me aan te kletsen, terwijl ik 1 panda-oog en 1 “naakt” oog heb.

09.20 uur
H. is niet te stoppen. Hij ratelt maar door en ik sta nog steeds braaf met mijn mascara in mijn hand tegen de deurpost aangeleund zogenaamd te luisteren. Ratel de ratel, bla bla bla, “en dan moeten jullie even dit, en dan moet jij even dat, en als jullie dan zus en zo” en zo gaat het maar door.

09.35 uur
H. zegt dat ik misschien even lekker een kopje koffie moet nemen omdat ik maar blijf gapen en er volgens hem zo afwezig uitzie. En misschien moet ik ook even lekker douchen zegt ‘ie, even lekker wakker worden. Ik kom nota bene net uit de douche! Ik ben zogenaamd wakker! Ach, misschien is koffie geen slecht idee.

10.00 uur
Twee koffie verder heeft H. inmiddels alle ramen afgeplakt met groen plastic en lijkt de woonkamer wel een aquarium. “Blub, ik ben een vis, haha!” ratelt hij blij en vertrekt naar beneden om daar nog meer ramen af te plakken. Arme, arme ik. Ik zwelg in zelfmedelijden.

10.30 uur
C. belt. Ze vraagt of ik mee ga naar het strand, even lekker een kop koffie drinken op een terras. Nou, dat kan echt geen kwaad en bovendien hoef ik dan even niet te denken dus ik zeg ja.

11.00 uur
Het is heerlijk op het strand! De wind is koud, maar het zonnetje staat vol uit de hemel (voor de verandering vandaag eens even geen mist uit zee gelukkig!) en C. en ik kletsen, roddelen en genieten. Het doet me goed. C. vindt het minder leuk als ik haar van de plannen van manlief vertel en zij vindt mijn idee om mezelf aan de verwarming vast te ketenen zodat het huis niet verkocht kan worden een heel goed plan. Nu nog handboeien regelen.

12.45 uur
De tijd vliegt voorbij en ik ben iets vergeten. Vreselijk stom. Ik ben vergeten dat manlief en ik vandaag samen 18 zijn geworden. Een soort trouwdag dus of jubileum, hoe je het noemen wilt, noem je het, maar ik ben het vergeten. Manlief niet en hij belt me op om te vragen of we lekker gaan lunchen om het te vieren. We spreken thuis af en ik spring op mijn tweewieler en race naar huis.

13.00 uur
Oh oh oh oh oh oh… Wat schaam ik me! Al jaren gaat deze dag min of meer onopgemerkt voorbij, maar ieder jaar koop ik een cadeautje voor manlief, hij vindt dat dan vreselijk lief en schaamt zich dan dat hij niks heeft gekocht. Uitgerekend dit jaar, uitgerekend nu, nu ik het ben vergeten en het te druk heb met zwelgen in zelfmedelijden, uitgerekend nu komt manlief aan met een enorme bos bloemen, een cadeautje en het liefste kaartje in 18 jaar. Wat ben ik een enorm vervelend zeikerig rotwijf zeg, ik haat mezelf! Ik schiet weer in standje janken natuurlijk (als dit zo doorgaat, moet ik nog aan de Prozac) en manlief moet lachen. Lief, maar er is niks grappigs aan eigenlijk.

15.00 uur
Inmiddels zitten we al bijna 2 uur op een terras en hebben een heerlijk broodje gegeten. We proberen van het zonnetje te genieten en proberen ook heel lief te zijn, maar het gaat moeizaam want ik kan niet stoppen met denken over het huis. Manlief en ik staan wat het huis betreft lijnrecht tegenover elkaar en een compromis is nog lang niet in zicht. Manlief komt met de wildste plannen en met ieder plan krijg ik het benauwder. Bubbel de bubbel, laten we het in vredesnaam ergens anders over hebben want ik trek dit niet.

15.10 uur
Manlief geeft niet op. Hij probeert het rustig, hij probeert het vriendelijk, hij probeert het dwingend, maar wat hij ook probeert, ik geef ook niet op. Voor ieder argument heb ik een tegenargument en voor ieder woord een weerwoord. Het wordt er zo niet gezelliger op en we besluiten ons jubileum morgen verder te vieren. Dit gaat ‘m gewoon niet worden vandaag.

15.30 uur
We zijn weer thuis, met roodverbrande wangen die de door de discussies verhitte gezichten mooi verhullen. Manlief heeft nog een aantal afspraken staan die hij nog even wil doen en ik wil, heel verheffend, de Linda lezen.

16.00 uur
In de Linda lees ik iets over pubers die aan niet-zo-stiekeme seks doen op Fris-feestjes (Fris-feestjes! Welke geestelijk achtergeblevene heeft die naam bedacht? Noem het gewoon “Puber-Valley” of “Hormoon-Land”, maar “fris-feestje”?) en ik lees ook nog een reportage over een getrouwde vrouw die stiekem een minnaar heeft waar ze het mee doet op parkeerplaatsen. Er zijn een hoop dingen in deze wereld waar ik liever niets vanaf weet en deze twee dingen horen daar ook bij. Ik prijs me gelukkig dat ik geen kinderen heb en ook geen parkeerplaatsminnaar en besluit de Linda weg te leggen en tv te gaan kijken.

16.10 uur
De bel. H. komt aankondigen dat hij zo weggaat. Fijn. En hij vertelt ook dat hij morgen weer terug komt. Nog fijner. Verder stort hij nog een waslijst over me uit met vragen en opdrachten, maar ik zit in een mentale quarantaine, dus ik hoor hem lekker toch niet. Ik knik ja en schud nee en wens hem uiteindelijk een fijne avond en smijt de deur dicht. Rust, ik wil rust!

16.15 uur
Ik ga nu tv kijken, lekker ontspannen en heel relaxed aan doen. Vanavond ben ik alleen thuis en dus maak ik er een relax-avond van die ’s middags al begint. Kan mij het schelen, ik heb er recht op.

17.45 uur
Wat is dit? Ik ga dood! Godallemachtig! Een minuut geleden leek het er op of ik me verslikte, maar ik verslikte me niet. Dat is het rare. Ik moet vreselijk hoesten, ik kan bijna niet ademhalen en mijn gezicht wordt vuurrood. Ik probeer het hoesten te stoppen en normaal te ademen, maar het lukt gewoon niet en ik raak volledig in paniek.

17.50 uur
Wat is dit nou toch? Ik krijg nog steeds geen lucht en ben inmiddels onderweg naar buiten in elkaar gezakt in de gang omdat mijn benen heel zwaar zijn geworden. Ademen gaat steeds moeilijker en ik ben ook vreselijk duizelig. In gedachten beloof ik God dat als hij me laat leven, ik zal stoppen met roken. Echt!

17.55 uur
Ik heb me naar de bank gesleept en lig nu voor pampus. Ik ben aan het hijgen en piepen en iedere snak naar lucht doet echt pijn. Dit is het dan. Nu ga ik dood. Zo voelt dat dus. Niks rustige dood, gewoon complete paniek en doodsangst. Met het laatste beetje kracht stuur ik een sms naar manlief dat ik ontzettend veel van hem hou en gelijk daarna zak ik een beetje weg.

18.00 uur
Ik ben er weer. Ik kan weer een heel klein beetje ademhalen en de duizeligheid is veel minder. Kennelijk is het toch mijn tijd nog niet! Jippie! Ik mag blijven! Ik zal echt stoppen met roken (want beloofd is beloofd) en ik zal gaan sporten en ik zal heel gezond gaan eten, heus!

19.30 uur
In de laatste anderhalf uur ben ik aardig opgeknapt en heb ik gebeld met manlief en I. en mijn tante om ze te vertellen dat ze me bijna kwijt waren. Manlief is zich kapot geschrokken en wil dat ik alsnog naar het ziekenhuis ga. I. houdt het op verslikken en mijn tante zegt dat zij dat ook zo vaak heeft gehad. Ik vertrouw het niet, maar ga niet naar de EHBO en besluit morgen direct de huisarts te bellen.

19.45 uur
Volledig uitgeput lig ik op bed. Omdat ik nog steeds bang ben dat ik alsnog zal stikken zet ik de wekker voor over een uur. Als ik namelijk over een uur de wekker uit kan zetten, dan ben ik duidelijk niet dood, dus dat idee stelt me gerust.

21.00 uur
Aha! De wekker. Ik ben dus nog niet dood! God zij geprezen, de goden zij gedankt en hieperdepiep hoera. Ik stuur manlief een opgewekte sms en zeg dat het al veel beter gaat en verzet de wekker weer een uurtje.

0.15 uur
In de laatste drie uur ben ik dus drie keer wakker geworden door de wekker, ik leef nog steeds en manlief is lekker naast me gekropen. Hij is heel boos dat ik niet naar het ziekenhuis ben geweest en ik moet beloven dat ik morgenochtend direct de huisarts bel. Dat beloof ik plechtig en eindelijk vind ik de rust om gewoon in slaap te vallen. Het is nu echt tijd om te ontspannen, weg met de stress en paniek, zorgen voor morgen.

"KERSTSTRESS"

07.00 uur
De wekker gaat, het poezenbeest ligt nog in coma en daar wil ik eigenlijk ook nog zijn. Waarom in vredesnaam gaat mijn wekker op 24 december om deze onchristelijke en dus geheel niet Kerstige tijd af? Omdat I. heeft gebeld dat er onverwacht 2 extra eters bijkomen op 2e Kerstdag. Dat houdt in dat ik als de wiedeweerga nog extra haricots verts en ontbijtspek moet inslaan en graag een beetje snel, want er zijn vast meer mensen op het idee gekomen last minute boodschappen te gaan doen. Met grote tegenzin zet ik mijn luie lijf in beweging en kruip onder de douche. Ik bedenk me of er nog een weg terug is, maar behalve de hele Kerst gewoon afzeggen, kan ik niets verzinnen dus ik geef me over.

08.10 uur
Ik sta in AH. Samen met nog 1.000 andere idioten en 2 bejaarden die het, net als ik, voorzien lijken te hebben op de haricots verts. Het is duidelijk dat hier een gevecht zal ontstaan tussen mij en de 2 bejaarden, maar die zijn natuurlijk al sinds vannacht 03.00 uur op (als bejaarde slaap je kennelijk nog maar 2 uur per nacht) en ik ben uitgerust en net vers uit de douche, dus ik ben er klaar voor. Ik sis wat verwensingen naar de ouwe heksen en zoals verwacht trekken ze het bekende zure gezicht zoals alleen bejaarden dat kunnen doen. Ze zetten die smoel trouwens ook op als je iets positiefs doet, zoals ze voorrang geven op het zebrapad, dus ik trek me daar al jaren niets meer van aan. Ik ram en duw en wrik me een weg naar de laatste 2 pakjes haricots verts en ja hoor: ik heb ze te pakken! Terwijl de bejaarden met stomheid geslagen zijn en Opsporing Verzocht al willen bellen om mij op bewakingsbeelden in de uitzending te krijgen, ren ik hard weg richting ontbijtspek. Daar is het gelukkig iets rustiger en ik gris wat ik nodig heb uit de koeling en spurt het eerste het beste pad richting kassa in. En daar gebeurt het. Het is tenslotte inmiddels 08.15 uur en dus schijnbaar de hoogste tijd om je vreselijk op te winden. In mijn ooghoek zie ik 2 dames aankomen met allebei een overvolle kar. Ik loop op de enige kassa met minder dan 10 wachtenden af, maar de dames zijn niet van plan mij met 2 pakjes haricots verts en 3 pakjes ontbijtspek voor te laten gaan. Ze geven gas en racen als idioten op mijn kassa af. Ik loop stug door en: pats boem! De 2 karren knallen op elkaar en 1 van de dames valt met haar hele bovenlijf bovenop de overvolle kar van de andere! Het is een bizar gezicht en ik moet eigenlijk lachen, maar ik hou mijn hoofd erbij en zet door richting kassa. Gelukt! Ik reken af, ontsnap uit AH en bedenk me dat ik dit nooit, nooit, maar dan ook nooit meer ga doen.

09.15 uur
Eenmaal rustig thuis bijkomend van de gekte bij AH, doet zich een ander, nijpend probleem voor. Het probleem van mijn mascara. Die is namelijk op. En als ik zeg op, dan bedoel ik ook echt op. Niet een beetje op, maar zodanig op dat ik de Kerst niet door kom. Er zit dus niets anders op dan me opnieuw in de gekte te begeven en naar de parfumerie te gaan. Ach en wee… Maar niet getreurd, er zit hier een Ici Paris om de hoek en die hebben vast mijn geliefde mascara wel.

09.40 uur
Ik sta al 20 minuten in de rij en dan zegt het veel te erg geschminkte Ici Paris meisje: “uh nee, die is volgens mij uit het assortiment van Lancôme! Sorry. We hebben wel een zwarte?”. Nee! Ik wil geen zwarte! Ik wil een donkerblauwe! Die heb ik al sinds 1998 en ik ben niet van plan nu, zo vlak voor Kerst, over te stappen op een zwarte! Pffff. Stomme trut. Iedereen ziet toch dat zwart te hard is voor mijn poezelig gezichtje? Dan maar naar de stad, er zit niets anders op.

10.00 uur
Ik parkeer Ieniemienie in de parkeergarage en vol vertrouwen zet ik koers naar de volgende Ici Paris. Weer zo’n geschminkte. En weer het “uh nee sorry” en “ik heb wel een zwarte”-verhaal. Ik zeg “nee dankjewel” en steek de weg over naar de Bijenkorf. Daar hebben de Lancôme-dames het duidelijk veel te druk met doosjes verplaatsen om mij te helpen. Ik kan het gevoel dat ik opzettelijk genegeerd word niet onderdrukken en blèr daarom door de Bijenkorf dat ik graag die en die mascara wil. Ik krijg hetzelfde antwoord als bij Ici Paris en ik begin wanhopig te worden. Ik wil geen zwarte!! Ik wil gewoon, heel normaal, een donkerblauwe, alstublieft dankuwel.

10.05
Hyperventilerend zet ik koers richting Douglas. Daar staat een man bij de mascara’s. Dat is op zich al vreemd, maar deze man heeft mascara op! Zwarte mascara welteverstaan, de sukkel. Na het aanhoren van mijn lijdensweg en mijn nederig verzoek om een donkerblauwe mascara, geeft hij mij het advies toch maar eens een zwarte te proberen. Niet alleen omdat “ik geen blauwe heb schat, maar het zit echt alleen in je hoofd hoor, dat zwart te hard is voor jouw gezicht! Echt, je bent de enige die dat denkt hoor kind!”. Nare homo. Wat weet hij er nou van? Hij lijkt op die griezel van RTL4 die het altijd over smokey eyes heeft terwijl hij zelf de uitstraling van een bak yoghurt heeft. Hoe het ook zij, na deze pogingen van yoghurt-face mij in een mindfuck te krijgen ben ik niet van zins hier ook maar 1 euro uit te geven, dus met de staart tussen de benen kruip ik terug naar de Ici Paris en vraag aan het meisje een zwarte mascara. Ze lacht, zegt “Toch maar wel? Niet kunnen vinden zeker hè?” en kijkt er erg zelfvoldaan bij. Er zit niets anders op. Ik knik, reken af, krijg er geen proefjes bij in het tasje en ik blaas de aftocht.

10.30 uur
Ik ben vernederd door een homo en een opmaakpop. Ik moet voortaan door het leven met smokey eyes en ik moet nog 1,5 kilo haricots verts met ontbijtspek maken. Ik heb wel eens een betere bui gehad, maar ik ga toch onderweg naar Amore, dat had ik hem beloofd zodat hij mij een kerstcadeautje kon geven. Onderweg pik ik nog 2 flessen vino op voor Amore, ik moet tenslotte wel wat teruggeven.

11.00 uur
Ik kom bij Amore binnen en daar zit een bejaarde in de stoel. Amore kijkt blij verrast en daar word ik ook altijd blij van en dus trek ik mijn jas uit en hobbel richting garderobe. Amore maakt vreemde geluiden en mompelt iets van “Doe je dat expres?”. Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft, en ook geen zin om er over na te denken dus ik zeg “ja natuurlijk!” en vraag of ik koffie mag pakken. Dat mag en terwijl ik naar de keuken hobbel maakt de bijna-gewatergolfde-bejaarde afkeurende geluiden. Nog steeds me van geen kwaad bewust, loop ik op mijn gemak nog even door de kapsalon om Ieniemienie op slot te klikken en loop weer terug naar de keuken. En dan zie ik een glimp van mezelf in de spiegel. Oh grote goden! Lager kan ik niet gaan, dieper kan ik niet zakken, dit moet het ultieme dieptepunt zijn… Toen ik vanmorgen om 8 uur zo enthousiast de deur uit ben gelopen, heb ik mijn jurk schijnbaar niet fatsoenlijk naar beneden getrokken. De rok van mijn jurk is doorschijnend, daaronder hoort een onderrok te zitten. Alleen zit die kennelijk vast aan mijn beha ofzo, want ik sta hier in een volledig doorschijnend gevalletje waardoor helaas niet alleen mijn contouren zichtbaar zijn, maar ook mijn string, mijn kousen (geen panty, maar stay-ups) en mijn immense dijen! Nu pas begrijp ik de kreetjes van Amore en het afkeurend gemompel van die verzuurde ouwe watergolf-idioot. Met het schaamrood op de kaken (en dijen) ren ik naar de keuken, trek mijn jurk half uit en weer aan en terwijl ik doe alsof er niets gebeurd is, loop ik terug de kapsalon in. Tegen Amore zeg ik “Zo, jij hebt je kerstcadeautje al gekregen nu!” en aan de bejaarde watergolfer vraag ik of ze ook koffie wil. Dat wil ze en met melk alsjeblieft.

11.10 uur
Nauwelijks bekomen van de schrik wacht ik tot Amore klaar is om mij mijn kerstcadeautje te overhandigen. Ondertussen gaat de deur open en tot mijn grote “vreugde” komt er nog een bejaarde binnen. Watergolven is weer helemaal hip schijnbaar. Ik probeer vriendelijk te doen en Amore te helpen en vraag of ze een kopje koffie wil. Dat wil ze en of ik haar jas ook even op wil hangen. Ik zeg dat ik hier niet werk (al hoor ik misschien wel bij het interieur zo langzamerhand), maar ze duwt toch haar ietwat smoezelige jas in mijn handen en pakt een roddelblad. Ik geef het op en maak koffie voor haar als goede daad voor de feestdagen. De koffiemelk blijkt op te zijn en ik vraag haar of ze haar koffie ook zonder melk wil drinken. Dat wil ze niet en of ik niet even kan gaan halen. Nee. Dat kan ik dus niet. Oh nou, dan hoeft ze niet. Goed, dan niet. Verdroog maar voor mijn part, er is niemand die mij nog een supermarkt in krijgt vandaag. Ik kondig aan dat ik de koffie weg ga gooien en dan ineens wil ze toch wel. Ze trekt het bekende verzuurde gezicht en neemt een slok. Amore ziet dat het me allemaal teveel wordt en rent naar achter en komt terug met zijn kerstcadeau voor mij: een hele nieuwe doos cannoli! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Mijn dag is direct goed, ik voel me herboren en zoen Amore gedag en nog eens en nog eens en stap dolblij in Ieniemienie.

12.30 uur
Ik ben redelijk uitgeput van deze ochtend. Rust is me niet gegund want de telefoon gaat. Het is de garage om te zeggen dat er een nieuwe band voor Ieniemienie klaarligt en of ik maar even snel wil komen. Grumph. Daar had ik nou net geen zin meer in.

13.00 uur
Ik maak stampij bij de garage. Ze hebben een lampje vervangen en ik verkeer in de veronderstelling dat het een koplamp is. Ik gil en schreeuw dat ik nog herstellende ben van het vorige kapotte koplampje (kosten: euro 145!) en dat ze dat zomaar niet hadden mogen vervangen zonder mijn toestemming. De monteur zegt dat ik niet zo’n stampij moet maken, want zo duur is zo’n lamp niet. Uiteindelijk krijg ik de rekening gepresenteerd. Het lampje blijkt een ander lampje te zijn en maar 88 cent te kosten. Ik schaam me kapot. Een minuut later krijg ik alsnog een hartverzakking. Totale kosten van de nieuwe band: 349 euro! Ik voel me ineens Scrooge! Ze presenteren de rekening alsof het niets is! 349 euro voor een stuk rubber! Ik voel een scheur in mijn relatie met Ieniemienie. Als dit schattige, lieve, kleine, handige, snelle autootje zoooo duur is in onderhoud, dan mag Ieniemienie van mij vandaag nog de deur uit!

13.30 uur
Ik vertel manlief wat de band heeft gekost. Hij gromt en grumpht en kijkt boos en zegt dat “dat ding” de deur uit moet. Ik was er al bang voor. Ik ben inmiddels alweer hersteld en heb de barstjes in mijn relatie met Ieniemienie al weer gerepareerd, maar mijn lieveling loopt nu groot gevaar bij manlief. Ik sputter en begin over de vele voordelen van Ieniemienie maar ik zie dat manlief de site van Autotrader opent en begint te kijken voor hoeveel hij Ieniemienie weg kan doen. Ik kijk met een traan in mijn oog en een snik in mijn keel uit het raam naar Ieniemienie en neem me heilig voor tijdens de Kerst mijn lieveling een poetsbeurt te geven en eens flink uit te mesten. Ieniemienie zal weten wie de beste, liefste en knapste chauffeur van dit land is. Ik dus!

14.00 uur
Tijd om even te niksen besluit ik en ik kijk achter elkaar 2 blije films op de BBC. Waar zou een mens rond de Kerst zijn zonder de BBC? In ieder geval niet op de bank voor de buis, want er gaat niets boven de decemberprogrammering van onze westerburen. Manlief is half aan het werk, half aan het niksen en komt uiteindelijk fijn meekijken. We nestelen ons op de bank en poezenbeest kruipt er ook bij en zo zijn we net zo’n blij gezin als in de film.

18.00 uur
Ik ben nu wel klaar met de blije films en ga nerveus heen en weer lopen. Manlief ook, want nerveus heen en weer lopen is besmettelijk. Manlief moet nog even weg naar een afspraak en ik zet me ondertussen aan het uitzoeken van mijn skikleren, want er moet binnenkort een wintersport geboekt worden.

18.10 uur
Oké. Dat is vrij snel duidelijk. In die ouwe zooi kan ik me echt niet meer vertonen. Er moet duidelijk een nieuwe outfit worden aangeschaft. Nee, eigenlijk beter 2 nieuwe outfits. En nieuwe handschoenen. En zo’n handig ding voor om je hoofd dat manlief’s dochter ook heeft, want dat staat beter dan een muts. En nog een paar van die fijne skisokken met scheenbescherming want dan hoef ik geen maandverband op mijn schenen te plakken en zie ik er ook niet zo debiel uit als ik onverwachts mijn skischoenen uittrek. Ik bel manlief om te vertellen dat zijn creditcard het zwaar gaat krijgen na Kerst en begin met eten koken.

20.30 uur
Ik verklaar de dag voor gesloten. Ik ben echt bekaf van alle emoties en ik heb nog 2 zware dagen voor de boeg. Ik trek alvast mijn kloffie aan en kruip terug op de bank. Gedachten aan mascara, bejaarden, haricots verts en Ieniemienie houden me nog zeker 3 uur bezig, maar dan val ik toch eindelijk in een diepe Kerstslaap. Ondertussen gooit de Kerstman wat cadeautjes door de schoorsteen (in de open haard) en ik draai me nog eens rustig om. Vrolijk Kerstfeest!