"ARUBA"

Tsja. Dus dan ben je heerlijk 5 weken op een tropisch eiland geweest, vervolgens heb je maaaaaaandenlang als een wezenloze door het huis gestrompeld, je afgevraagd waarom je bevoedoed bent en dan kan het zomaar gebeuren dat je ondanks alle verzoeken daartoe tijdenlang geen letter op het spreekwoordelijke papier dat je computer tegenwoordig is hebt gezet. Dat roept om een samenvatting! Deze keer dus geen dagverslag, maar een gebeurtenissenverslag, opgedeeld in stukken, beginnend met de eerste Aruba-avonturen. Lees en huiver!

Aruba - Vlucht
Manlief en ik reisden in maart 2008 af naar het heerlijke, tropische, fijne Aruba om te genieten van een lange lange vakantie met een belangrijk doel: de aanschaf van een huis aldaar! Uiteraard ging het aanstaande vertrek gepaard met de nodige stress (manlief begon met inpakken 20 minuten voor vertrek naar Schiphol, om een klein voorbeeld te noemen), maar 18 maart 2008 zaten wij dan toch moe maar voldaan opeengepakt als sardientjes in een blik in de economy class van KLM richting Aruba. Ik hoef niemand uit te leggen dat de economy class op vluchten langer dan 4 uur dramaaaatisch is. Ik hoef ook niemand uit te leggen dat jij altijd degene bent die het geluk heeft om aan de zijde waar je niet je geliefde zit geflankeerd te worden door óf een gestresste moeder met gillende en al dan niet kotsende baby, óf een persoon met ondragelijk stinkende voeten, óf iemand die 400 kilo weegt en daardoor jou uit je toch al te krappe stoel duwt, óf (als je echt geluk hebt) iemand die tijdens het slapen langzaam met het hoofd op jouw schouder zakt en keihard doorsnurkt. Manlief heeft een grote voorkeur voor de plek aan het gangpad, wat er automatisch toe leidt dat ik bij drie-stoel-rijen altijd in het midden zit. Dit keer opgevouwen tussen manlief en een veel te dikke man, met zweetvoeten en snurkprobleem, maar godzijdank zonder kotsende baby. Er zijn van die momenten dat ik echt blij ben dat mij dit allemaal ten deel valt voor de (“goedkoper kunt u echt niet vliegen hoor mevrouw”) 900 euro die je p.p. besteedt aan zo’n vlucht. Hoe het ook zij, je kan toch 11 uur geen kant op dus je maakt er maar het beste van. Je kijkt een filmpje (of 4), je stelt vast dat alle maaltijden aan boord doorspekt zijn met paprika (wat jij pertinent niet lust) en stelt je daarom tevreden met het dessert, een gortdroog cakeje, want ja, je moet toch wat en beter iets dan niets. Manlief is zo lief mijn paprika-maaltijd te ruilen voor zijn dessert, dus ik bof, 2 cakejes! Mijn eigen cakeje gaat er in als ketellapper. Het smaakt zoals een goed vliegtuigdessert behoort te smaken: naar niets. Ik smikkel het op en spoel het weg met het laatste beetje water dat ik nog in mijn armoedige plastic bekertje heb. Terwijl ik Bee Movie aan het kijken ben, open ik de verpakking van manliefs cakeje en neem een hap. En nog een hap. En nog een hap. Halverwege bevreemdt het me dat er aan dit cakeje zo’n sterke, ondefinieerbare smaak zit. Ik neem nog een hap en voel iets zachts op mijn tong, het voelt als haartjes. Haartjes??!! Ik kijk naar mijn cakeje en zie dan pas, ja dan pas, dat dit cakeje groen is! Het is beschimmeld en er zitten haartjes op en ik heb de helft al op! Waar is mijn water? Laat me er uit! Ik moet kotsen! KLM probeert me te vergiftigen omdat ik de goedkoopste plek in het vliegtuig heb geboekt! Help! Er komt een stewardess die me een glaasje water geeft. Ik moet nog steeds kokhalzen en vraag om cola. De stewardess (een ouwe tang met stomme platte schoenen en een ontevreden gezicht) hobbelt geïrriteerd weg, komt terug met een blikje cola en zegt “ach ja, dat gebeurt wel vaker. Dan is de verpakking niet goed gesloten geweest. Ach, u loopt er niets van op hoor!”. Te verbouwereerd en vergiftigd om te kunnen reageren, klok ik alle cola weg en manlief zit te grinniken. Terwijl ik hem nog eens vertel dat ik allergisch ben voor penicilline (je weet tenslotte maar nooit of ik straks wegzak in een diep coma) en waar mijn testament ligt (het is goed je voor te bereiden op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen), gaat hij steeds harder grinniken en ik voel me een enorme aansteller. Ik besluit mijn lot te ondergaan en richt mijn aandacht weer op Bee Movie, hopende dat ik geen blijvende schade overhoud aan dit culinaire avontuur.

Aruba – Vliegveld
Tijdens het verlaten van het vliegtuig vertelt de oude rol perkament die zich voordoet als purser me nog even dat zoiets als met mijn cakeje iedere vlucht wel gebeurt en biedt haar verontschuldigingen aan en zegt dat ze hoopt dat de cola heeft geholpen. Jammer dat ik niet uit Amerika kom, anders had ik ze een proces aangedaan en de komende 100 jaar gratis business class met KLM gevlogen, maar helaas.
Even later wachtend bij de bagageband zoekt manlief ondertussen naar bereik met zijn mobiel en ziet er uit als Captain Jean-Luc Picard uit Star Trek die met zijn communicator alien lifeforms opspoort. Ik blaat gewoon door, zoals ik dat altijd doe als manlief met zijn mobiel speelt, en ondertussen rollen er tientallen koffers de band op. Manlief zoekt nog steeds naar bereik en ik race nerveus heen en weer met een bagagekar van het begin van de band naar het eind van de band en weer terug. Ik denk altijd dat je bagage dan sneller komt, maar wetenschappelijk bewezen is dat nog nooit. Dan, eindelijk, na 10 minuten koffers staren is daar onze eerste koffer, de zwarte. Manlief zoekt nog steeds naar bereik en ik sleep de 29 kilo wegende koffer op de kar (ik kan nooit economisch inpakken en moet het hebben van mijn charmes om overgewichtboetes te voorkomen). Inmiddels staat iedereen al buiten en staan alleen manlief en ik nog bij de band. En wat er langskomt, komt er langs, maar niet mijn spuuglelijke roze koffer. Na een half uur is het kreng er nog niet en trillend en bevend begeven we ons naar de “lost luggage” counter. Daar staat een Arubaanse jongeman die ons een formulier overhandigt en na 5 minuten zegt: “oh, ik zie het al: uw koffer staat nog op Schiphol. Ach nou ja, dan is ie morgen op Curaçao en morgenavond hier!”. Ik zeg, heel meegaand, direct “oké, dan komen we morgenavond terug” en race naar buiten om een stress-sigaret op te steken. Manlief volgt verbaasd over het gebrek aan mijn kant aan paniek, stress en boosheid. Ha, hij weet niet wat ik wel weet en hij dus straks pas te horen krijgt! We stappen in een taxi en rijden naar het appartementencomplex alwaar ik voor ons een heerlijke grand-suite heb geregeld voor de komende 2 weken. Althans, dat was de bedoeling, maar die was overstroomd en nu krijgen we een appartement in hetzelfde complex. Ook goed, het is 22.30 uur, ik ben vergiftigd, we zijn doodmoe en willen slapen. Een uiterst vriendelijke man brengt ons naar ons appartement, dat tóch de door mij geboekte grand-suite blijkt te zijn want van een overstroming is hem niets bekend, en nadat hij ons de sleutels heeft gegeven, sluit ik de deur en rits de koffer open. Manlief is weer druk met zijn mobiel en ik richt de kast in. En dan gebeurt het: “schat? Uh, waar zijn mijn kleren? En mijn scheermes? Waarom hangen alleen jouw kleren in de kast? Wat zit er eigenlijk allemaal in die roze koffer?”. Ha! En nu wordt manlief ineens mijn gebrek aan paniek duidelijk. Want in de roze koffer zaten alle spullen van manlief! En al mijn toiletspullen, dat wel, maar ik kan morgenochtend gewoon in bikini en strandjurk to the beach en iemand anders niet! Want manlief ging, zoals gezegd, 20 minuten voor vertrek naar Schiphol zijn spulletjes verzamelen en dus zijn zijn spullen in de “toiletspullen en overige zooi-koffer” terechtgekomen! Boontje, loontje, enzovoort!

Aruba – De eerste dag
Ja. Logisch. Jetlag. Dus ben je om 05.30 uur wakker en kun je niet meer slapen. Tijd zat om prioriteiten te stellen. Dus laptop aan en reisverzekering bellen om te vragen of we mogen shoppen nu de koffer er niet is. Ik bel het nummer dat op het braaf door mij meegenomen SOS-kaartje staat en krijg een mevrouw aan de lijn die denkt dat bellen vanuit Aruba naar Nederland met je mobiel gratis is en me 4 minuten lang vertelt dat ik een verkeerd nummer heb gedraaid en dat zij van de ziektekosten is. Na nog eens 2 minuten en een veeg uit de pan krijg ik een ander nummer. Weer 3 minuten later vertelt een Hollandse koe mij dat niet-aangekomen bagage geen noodgeval is, dat je daar NIET voor hoeft te bellen en wenst me een prettige dag, tuut-tuut-tuut. Nadat ik briesend en brullend een half uur door de kamer heb gestampt van woede over deze behandeling, besluiten manlief en ik dan maar op goed geluk te gaan shoppen, hij houdt het tenslotte niet lang vol in 30 graden met lange broek en dichte schoenen. De kosten claimen we dan later wel. Op naar de winkels. Ik vind dat we mijn prioriteitenlijstje moeten volgen en dus gaan we eerst naar de parfumerie om mascara te kopen. Ja, daar gaan we weer, mijn mascara. Maar op Aruba doen ze niet aan mijn mascara, en dus moet ik settlen voor een andere variant en mijn dag is op voorhand al verziekt. Ik slenter ongeïnteresseerd en geïrriteerd de ene winkel na de andere in achter manlief aan, die werkelijk met de snelheid van het licht kleding aanschaft. Om mezelf te troosten koop ik ook wat en voel me direct een stukje beter. Dan nog een tandenborstel, borstel, tandpasta en zonnebrand en we kunnen er tegenaan. Dat wil zeggen, tot 12.00 uur, want dan vallen we half dood neer van vermoeidheid en gaan terug naar het appartement. Om 18.00 uur gaan we naar het vliegveld om te kijken of de roze koffer er al is. Die is er niet, want er wordt gestaakt op Curaçao (logisch!) en misschien dat we morgen meer geluk hebben. We gaan eten en vroeg naar bed, morgen weer een dag.

Aruba – Derde dag
Goed. Jetlag dus. Dus hebben we al 2 hele nachten wakker gelegen en slechte Amerikaanse tv gekeken en zijn tegen 04.00 uur eindelijk in slaap gevallen om vervolgens stipt om 05.30 uur weer wakker te worden. We besluiten maar naar het strand te gaan en de hele huizenjacht nog even uit te stellen, eerst moeten we acclimatiseren. Uiteraard verbrandt mijn poezelige, wit-blauwige huidje levend, ondanks de zorgvuldig gesmeerde factor 30, en taaien we af rond 16.00 uur. Op naar het vliegveld dan maar. Daar sta ik voor de KLM-balie en vraag de jonge Arubaanse schone aan de andere kant van het glas of zij weet of mijn koffer er al is. “Moment” zegt ze en ik wacht geduldig. Manlief heeft onze huurauto geparkeerd op de enige plek op het vliegveld waar heel groot staat aangegeven dat je daar niet mag parkeren en komt blij aangelopen onder aankondiging dat hij zo’n goeie parkeerplek heeft gevonden. Het meisje lacht vriendelijk naar me en pakt de telefoon. Het is zo’n systeem waarbij je alleen maar kan horen wat ze zegt als ze op het intercomknopje drukt, dus ik probeer te liplezen, maar spreek en liplees geen Papiamento dus ik snap er niets van. “Moment” zegt ze weer en legt de hoorn van de telefoon op haar bureau. Manlief zegt dat hij een ijsje gaat halen en verdwijnt in het niets. Het meisje pakt een papiertje en een pen. Ha! Ze gaat natuurlijk voor mij een briefje schrijven waarmee ik de koffer kan halen! Yeey! Al die mensen met vooroordelen over Antillianen en Arubanen altijd, dat zal ze leren! Hier is een levend voorbeeld van vriendelijkheid en efficiency! Ze kriebelt en krabbelt op het papiertje en het is onleesbaar wat ze schrijft, maar dat het niet erg veel is, is wel duidelijk. Vervolgens pakt ze een schaar. Ondertussen hoor ik een hoop rumoer achter me. Ik draai me om en zie manlief bezweet over het vliegveld rennen, onderweg naar de sleepwagen waar onze huurauto al aan vast zit. Weer zo’n voorbeeld van efficiency in het Caribisch gebied! En nou nog eens zeggen dat mensen in de tropen langzaam zijn! Ik draai me weer terug naar het meisje die inmiddels met haar tong uit haar mond in opperste concentratie zit te knippen in het papiertje. Spilzucht hebben ze hier niet, denk ik nog. Minuten gaan voorbij. Ondertussen zie ik de sleepwagen wegrijden en manlief in onze huurauto de andere kant uitrijden! Het is hem kennelijk gelukt zich er onderuit te praten en ik steek opgelucht en een beetje trots mijn duim naar hem op. Ik draai me weer terug naar het meisje dat inmiddels met een rol plakband in de weer is. Het zorgvuldig door haar beschreven en uitgeknipte stukje papier wordt op het stukje plakband geplakt. Ik vermoed dat ze dat op een coupon ofzo gaat plakken voor mij en lach nog eens vriendelijk. Ze lacht vriendelijk terug. De hoorn ligt nog steeds van de haak op haar bureau. Ze pakt het stukje papier met plakband en pakt haar pen en vervolgens plakt ze het stukje papier op haar pen. Ze drukt op het intercomknopje en zegt “Zo! Nu weeet iedereen dat dit mijn pen is! Moment!” en pakt de hoorn van de telefoon weer op en begint te praten. Kort en goed; ik sta hier dus al bijna 10 minuten ingespannen te kijken hoe deze Arubaanse schone haar pen van een naamsticker voorziet! Ik tel langzaam tot tienduizend en adem rustig in en uit en probeer te blijven lachen. Rechts van mij doemt de jongen van de “lost luggage counter” op en achter mij hoor ik manlief triomfantelijk roepen dat hij mooi geen bekeuring kreeg als hij maar beloofde het nooit meer te zullen doen! Ik probeer me nog in te houden, maar er is geen redden meer aan. Ik heb het warm, ik ben getuige geweest van een langdurig naamstickerproces, manlief heeft de auto nu zo ongeveer op Bonaire geparkeerd en ik heb verdomme nog steeds die kutkoffer niet. Terwijl de vriendelijke jongeman iets tegen me zegt, blèr ik er op zijn Oudhollands ordinair doorheen dat ik echt nu mijn koffer wil, dat het me niet kan schelen wat ze uitvoeren op Curaçao, dat mijn ticket 900 euro kostte en dat ik er helemaal, helemaal, helemaal klaar mee ben. Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat deze lieve, leuke, onschuldige Arubaan tegen mij zegt: “Mevrouw, ik heb uw koffer met de taxi naar uw appartement gebracht. Is dat niet goed?”. Schaamte. Diepe schaamte. Grote blijdschap en diepe schaamte tegelijk. Ik zeg sorry, geef hem een dikke zoen op zijn wang, de jongen schrikt zich rot, het pennenmeisje schiet in de lach en manlief zegt dat ik me niet altijd zo moet opwinden. We lopen een eindeloos lang stuk terug naar de huurauto, scheuren naar het appartement en daar binnen, in de keuken, staat de roze koffer trots te staan. Met grote stickers er op en labels er aan en de groeten van de jongen van het vliegveld. Alles komt goed, manlief heeft zijn kleren, ik mijn mascara, de vakantie en de huizenjacht kunnen beginnen!

Aruba – Een week later
De huizenjacht is in volle gang, met de gehuurde Vitara die van ellende uit elkaar valt (had ik kunnen weten voor 500 euro voor 4 weken natuurlijk) scheuren we het hele eiland over van Noord naar Zuid en West naar Oost (in beide gevallen een niet al te lang durende rit). We hebben al een flink aantal huizen gezien en de eerste afspraak met een makelaar staat gepland. Vol goede moed staan we op en zodra we willen vertrekken verschijnt daar bij het openen van de voordeur het blije gezicht van de eigenaar van onze grand-suite, A. Hij heeft goed nieuws zegt hij, want: ons appartement is klaar! Ons appartement is klaar? Huh? Hoezo? We zitten hier toch prinsheerlijk in de door ons geboekte suite en wat nou appartement? Klein misverstand blijkt, we moeten verhuizen en: “geen paniek hoor, maar wel voor vanmiddag 15.00 uur want dan komen er 3 Amerikanen in deze suite!”. Arrrrrghhhhhhh! Een kleine implosie vindt plaats in mijn hoofd, manlief zegt ja, nee, amen en oké, sluit de deur en kondigt aan dat hij dus ècht niet gaat verkassen. Ik bel met het reisbureau in Nederland. Daar vinden ze het allemaal heel sneu voor ons, maar niets aan te doen. Wat er de komende 2 uur gebeurt, zal ik jullie tere zieltjes besparen maar denk aan termen als smerig alternatief appartement, krachttermen, koffers inpakken, ruzie en bijbetalen… Uiteindelijk laden we onze koffers in in de Vitara en zetten koers naar ons nieuwe onderkomen, The Aruban Resort & Casino. Bij de eerste bocht vliegt de achterklep van de Vitara open en dendert de bagage op straat. Voor de beeldvorming: we hebben 2 uur ruzie en stress achter de rug, het is 30 graden, de zon is bloody heet en we hebben allebei een humeur om op te schieten. Ik probeer dus nog meer ellende te voorkomen, vlieg de auto uit, pak de koffers, zet ze terug in de achterbak en doe de klep weer dicht. Volgende bocht: koffers op straat. Bocht daarop: koffers op straat. Ieder ander weldenkend mens had de koffers natuurlijk inmiddels op de achterbank gezet in plaats van in de achterbank, maar niet manlief. Accepteren dat de achterklep niet meer dicht gaat, is voor hem kennelijk moeilijker dan de bagage verplaatsen dus in de eeuwigdurende rit naar ons nieuwe stekje vliegen de koffers er nog 10 keer uit onder het genot van het uitschreeuwen van zeker 3000 Oudhollandse scheldwoorden. Aangekomen bij The Aruban checken we in en besluiten de kern van het autoprobleem direct aan te pakken. We zetten koers naar het verhuurbedrijf en zullen ze wel eens vertellen hoe of wat! Rijden met een achterklep die inmiddels helemaal niet meer dicht wil, gaat natuurlijk niet, dus ik besluit me op te offeren en plaats te nemen in de krappe achterbak van de Vitara. Zodra manlief harder dan 10 km per uur gaat rijden of een bocht neemt, vliegt de klep open dus na een kwartier heb ik een uitschuifarm van de deur vasthouden en een uitlaatgasvergiftiging. Voor de mazzel rijdt manlief ook nog 5 keer verkeerd, dus tegen de tijd dat we aankomen, heb ik een hele zwarte neus, een lamme arm en is mijn humeur zo ver beneden het nulpunt gedaald dat ik tot praten niet meer in staat ben. Uit een smerige garage wordt een Venezolaan getoverd die met een schroevendraaier 12 klappen op de achterklep geeft en gebaart dat alles goed gaat zolang we de achterklep niet meer open doen. Over het terug naar binnen slaan van de uitlaatgassen naar binnen toe doet niemand moeilijk en aangezien ik halfdood in de berm lig, laat ik het ook maar zitten. Ik begin me stiekem af te vragen of verhuizen naar Aruba wel zo’n goed idee is en als mijn arm had gefunctioneerd zou ik me vast achter mijn oren hebben gekrabbeld.

Aruba – Het huis
Inmiddels hebben manlief en ik zo’n 50 huizen gezien variërend van “echt afschuwelijk” tot “nou misschien”. Vreemd op Aruba is dat de eigenaar van het huis aanwezig is als je komt kijken, dus je voelt je min of meer verplicht te zeggen dat ze zo’n mooi huis hebben, waardoor ze allemaal denken dat je het vandaag nog koopt. De aanschaf van een huis gaat dus gepaard met de nodige schuldgevoelens, want 9 van de 10 keer ben je glashard aan het liegen. Zo bezoeken we een huis met een heus altaar voor de overleden familieleden (“wat een lief gebaar!”), een huis met een zwembad van Olympische afmetingen met ook nog 3 koelkasten en 5 computers (“altijd handig als er eentje onverwachts mee ophoudt natuurlijk!”), een huis met genoeg medicijnen in de badkamer om heel Afrika een griepepidemie door te helpen (“je kunt het maar in huis hebben hè?”) en een huis waar zoveel wasgoed op het bed ligt dat het hele kingsize tweepersoonsbed niet meer zichtbaar is (“oh, u hoeft zich niet te verontschuldigen hoor, dat is bij ons thuis ook altijd zo!”). Manlief en ik hebben de tijd van ons leven met al dat gegluur in andermans huis en krijgen na 3 weken inmiddels een goed idee van wat we wel en niet willen. We kennen ondertussen ook al de nodige makelaars en maken dagelijks een bezichtigingsrondje. En dan ineens staat het daar, we zijn er al 100 keer langsgereden en nu zien we het pas: het huis dat ONS huis moet worden! Het is niet groot, maar ook niet klein. Het is niet roze, maar ook niet wit. Het is niet Arubaans, maar ook niet Europees. Het heeft een zwembad, niet te groot en niet te klein. Het is perfect! We bellen direct de makelaar en de volgende dag mogen we binnen kijken. We worden begroet door een gepensioneerde Canadees, met witte sokken in sandalen en een dikke buik. Zodra we binnenstappen, zijn we verliefd. Dit moet het worden! Manlief doet met de makelaar een rondje “buitenkant” terwijl ik met R., de Candadees, praat over koetjes en kalfjes. Binnen een kwartier weet ik alles over zijn ziektes, zijn familie, zijn huis in Canada, zijn ex-vrouw en meer intieme zaken. Hier moet ik mijn voordeel mee kunnen doen! Na de bezichtiging gaan we met de makelaar naar zijn kantoor en beginnen de onderhandelingen. Ons eerste bod wordt door de makelaar van tafel geveegd met de mededeling dat R. helemaal niet op hete kolen zit en het huis niet hoeft te verkopen, dus dit bod slaat nergens op. Ha! Hier kom ik! Uh, sorry maar R. moet wel verkopen want hij is ziek en moet van het huis af heeft hij me net verteld! Daar heeft de makelaar niet van terug en ineens is ons bod zo gek nog niet. Wat geheggel en gesteggel verder leggen we ons uiterste bod neer en vertrekken met lood in de schoenen naar ons appartement. Dat we het hier op het eiland heel prettig vinden is inmiddels wel duidelijk en dat we alleen nog maar dit huisje willen staat ook wel vast, dus van slapen komt niet veel, we zijn te nerveus. Pas de volgende ochtend komt het goede nieuws: de Canadees is akkoord want: hij vond ons zo aardig! Ha!!! Mijn eeuwige onaflatende geklets heeft eindelijk eens vruchten afgeworpen! Manlief en ik doen 50 rondedansjes en zijn de koning te rijk, het is gelukt!!! Ik krijg van manlief een vrijbrief om voortaan zo lang en zo onzinnig als ik maar wil te praten en dat maakt me nog gelukkiger! Aruba, here we come!

"BRUIN ZONDER ZON"

“Bruin zonder zon”

07.00 uur
De wekker gaat, ik doe mijn ogen open en schiet direct in de stress. Over niet al te lange tijd gaan manlief en ik voor een lange tijd naar het buitenland, een “extended holiday” of hoe je het ook wil noemen en voordat het zo ver is moet ik echt nog zesduizend dingen regelen. First things first, dus eerst maar in de douche.

07.20 uur
Eerst even e-mail checken. Met een “vol verwachting klopt ons hart”-gevoel zet ik de computer aan. Dat gevoel blijft en blijft en blijft, totdat de computer zegt: “c:\windows\config\system32 ontbreekt, zoek installatiecd en installeer windows opnieuw”. Wtf? Ik druk de computer aan en uit en blijf weer vol verwachting er voor zitten. En weer: “c:\windows bladiebla”. Stress en paniek. Grote stress en paniek. Ik zet het ding 8 x aan en uit, maar hij blijft hetzelfde zeggen en ik heb ogen als schoteltjes en een baksteen in mijn onderbuik. Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhh, waarom waarom waarom? Ik heb niets verkeerd gedaan, echt niet, en ik snap het niet en ik wil het niet en wie kan ik vredesnaam om half acht al bellen? Ohhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh..

07.45 uur
Ik kan wel janken. Waarom doet die stomme computer het niet en wat is er aan de hand en ohhhhh… Zo gaat het maar door, dus ik kan maar beter gaan douchen. Maar voordat ik in de douche stap, zal ik eerst vriend E., de wonderwizard of computerworld, een sms sturen met een schreeuw om hulp.

08.00 uur
Oké. Ik begrijp ook wel dat het nog errug vroeg is. Heus, dat snap ik. Maar ik moet belangrijke dingen doen en die stomme computer doet het niet, dus E.: word wakker en bel me!

08.30 uur
Ik bel vriend A., ook een computerwizard en vraag hem of hij alleen maar wil zeggen dat het wel weer goed komt met de computer. A. zegt “het komt vast goed haha!” en ik zou gerustgesteld moeten zijn.

08.40 uur
Aha, ik heb gelukkig ook nog de laptop en daar vandaan kan ik E. een mailtje sturen met mijn verontrustende berichten. Ik eindig mijn mail met “bel me” en druk iedere 20 seconden op F5 om te zien of er al antwoord is van E.. Ik moet toch eens leren dat dat zo niet werkt en dat mensen niet sneller antwoorden als ik als een debiel blijf refreshen. Maar ja, het geeft zo’n vreemd bevestigend gevoel, dus ik F5 toch verder, tegen beter weten in.

09.30 uur
Oké, ik heb nu officieel alles geprobeerd wat ik kon proberen. Ik heb me het leplazarus gezocht naar de installatiecd die ik uiteraard niet gevonden heb, ik heb opgestart in de veilige modus, ik heb opgestart in de herstelmodus (ofzoiets), alles zonder succes en ik moet nu bijna huilen. Als ik iets niet kan uitstaan, is het als apparaten zonder reden besluiten niet meer te werken. Ik haat dat en het is verboden zonder reden te besluiten niet meer te werken, of je nou een apparaat of een mens bent, kan me niet schelen! Apparaten moeten het gewoon doen en anders hadden ze maar geen apparaat moeten worden! Volledig gefrustreerd besluit ik dan maar boodschappen te gaan doen, misschien dat ik een beetje afstand moet nemen van de situatie.

09.35 uur
Ik start Ieniemienie en E. belt. Oh E., redder in nood! Ik race Ieniemienie uit en sprint terug naar huis, met E. aan mijn oor, al gillend dat ik echt niet weet wat er aan de hand is, dat ik stress heb en dat ik het niet opgelost krijg en dat ik het niet meer zie zitten. Ik start de computer op om E. precies te kunnen vertellen wat dat kreng zegt en dan: hij doet het! Het kreng doet het gewoon! Dat klereding start uit zichzelf een of ander programma op, verwijdert wat hier, herstelt wat daar en vervolgens start hij gewoon XP op alsof er nooit wat is gebeurd! E. moet duidelijk over bijzondere krachten beschikken, het is al de zoveelste keer dat mijn computer besluit op te starten met onzin en werkweigering en vervolgens volkomen perfect functioneert zodra ik E. aan de telefoon heb! E. is Jomanda! Sterker nog: E. is beter dan Jomanda! Ik neem me heilig voor een blauwe jurk voor E. te kopen, bedank hem uit de grond van mijn hart en ga boodschappen doen, want na al die stress ben ik vergeten wat ik nou perse in de computer moest doen wat zo belangrijk was.

10.00 uur
Kut! Ik moet naar huis want de verwarmingsman komt zijn jaarlijkse controle doen! Vergeten! Ik race naar huis en ben nog net op tijd. Zodra ik de deur dichtdoe, gaat de bel, en daar is hij al. Ik zeg half vragend: “Hey hoi! Hoe is het?” en ik krijg als antwoord “Nou slecht!” en vrees het ergste.

10.10 uur
Ik ben klaar voor een gekkenhuis. Echt waar. Ik heb me een tijdje geleden voorgenomen niets meer met dood en ziekte te maken willen hebben, omdat om mij heen mensen bij bosjes wegvallen als gevolg van kanker en andere nare kwalen en ik betrapte mezelf er op alleen nog maar met dood bezig te zijn. Dus niets van dat al, ik ontwijk de verhalen en wil er niets meer over horen. Ik leef tenslotte nog en dat wil ik graag nog lang blijven doen, dus ik schuif de dood opzij. Dat lukt aardig, tot nu toe dan. Want: de verwarmingsman stort een fataal hartinfarct van zijn stiefvader, terminale longkanker van zijn moeder en de onverwachte dood van de vrouw van zijn collega op haar 37e over me uit. En dat alles in een tijdsbestek van nog geen 10 minuten. Ik geef hem koffie, zeg hoe erg ik het vind en zie in mijn ooghoek mijn eigen bedroefde gezicht terugstaren in een spiegel. Hoe vaak moet ik het nog zeggen? Weg met ziekte, dood, angst en verderf! Ik ben er klaar mee! Het is vreselijk en ik vind het vreselijk voor iedereen, maar ik wil er niet meer mee geconfronteerd worden want ik kan het niet van me afzetten! Grote grumph! Begrijpt dan niemand dat? Nou ja, in dit geval ben ik verloren, ik kan geen kant op en de man is (begrijpelijk) zwaar depressief, dus ik laat het maar over me heenkomen terwijl ik keer op keer probeer het gesprek op onze HR-ketel te brengen. Zonder succes…

10.35 uur
Hij is weg. Godzijdank. Niet dat het nog wat uitmaakt, de toon is alweer gezet voor de rest van de dag. En tot overmaat van ramp lees ik dan ook nog dat het eten van 1 plak ontbijtkoek per dag een 44% hoger risico op eierstokkanker geeft. De maat is vol. Nu kun je officieel niets meer nuttigen zonder een verhoogde kans op kanker. Vorige week was het vitamine E, deze week zijn het gebakken meelproducten, waaronder dus ook ontbijtkoek. Als het zo doorgaat, ga ik het peperdure voer van het poezenbeest wel eten, daar heb ik nog geen verontrustende berichten over gehoord!

11.00 uur
Ik sta in de dierenwinkel naar een verhaal over het omvormen van je kat naar een konijn te luisteren. Ja heus, geen grap. We gaan binnenkort toch echt Nederland verlaten en ik ben dus drukdoende poezenbeest voor te bereiden op een lang vliegavontuur. Tot mijn grote verbazing heb ik dit weekend ontdekt dat de waterbakjes van de zogenaamde skykennels waarin poezenbeesten worden vervoerd niet bij worden gevuld vanaf het moment van inchecken tot het moment van aankomst, en dat verontrust me. Poezenbeest is op leeftijd en drinkt erg veel water en aan een halfleeg bakje heeft ze niet genoeg tijdens een lange vlucht. Dus moet ik een andere oplossing zoeken en volgens de meneer van de dierenwinkel heb ik die gevonden in de Sippy: een soort konijnenwaterdruppelaar. Het zal even wennen zijn, maar volgens de beste man moet het me lukken het poezenbeest te laten drinken als een konijn.

11.15 uur
Ik heb de sippy vastgemaakt aan de spijlen van de trap en lig er nu onder met mijn hoofd. Alles voor het welzijn van mijn poezenbeest, dus ik doe voor hoe je nou aan zo’n ding lebbert om water naar binnen te krijgen. Ja, heus, ik doe het dus voor. Ik lig als 30 plusser met mijn bevallige hoofd op de grond om met mijn tong aan een ijzer druppelsysteem te likken. Terwijl dit alles gaande is, staat het poezenbeest er bij en kijkt er naar. Het lijkt er ernstig op dat ze me uitlacht, ik vind die bek-hoeken verdacht veel in de uitlach-stand staan. Het poezenbeest draait zich om, loopt weg en gaat een slaapje maken op de verwarming. Daar lig je dan met je goeie fatsoen, midden in de gang, heel je smoelwerk onder de waterdruppels en de kat doet een slaapje. Pffff… Het poezenbeest en ik hebben duidelijk nog een lange weg te gaan, maar een konijn zal ze worden, of ze het nou leuk vindt of niet!

11.30 uur
Ik heb het poezenbeest er bij de poezenoren bijgesleept en weer lig ik op de grond in de gang. Op mijn stemmig zwarte truitje zitten meer poezenharen dan op het poezenbeest zelf, mijn gezicht is zeiknat en het poezenbeest is niet in het minst geïnteresseerd in wat hier gaande is. Ik geef het op. Nou ja, dat zou ik willen doen, ware het niet dat precies op dit moment manlief de voordeur opendoet en mij aantreft op de vloer. Dieper kan ik letterlijk en figuurlijk niet zakken en manlief piest nog net niet in zijn broek terwijl hij in een lachsalvo uitbarst die 3 uur lijkt te duren.

13.00 uur
Manlief is weer weg, het poezenbeest doet nog steeds een slaapje en ik ben volledig vergeten wat ik nou vanmorgen moest doen wat zo belangrijk was. Ik ga maar weer eens een verantwoord boterhammetje maken en verveel me een beetje. Vanmiddag moet ik weer voor de 6-wekelijkse marteling naar de schoonheidsspecialiste, en tot die tijd heb ik eigenlijk niets te doen. Wat was er nou toch zo belangrijk vanmorgen? Wat was het, wat was het en waarom kan ik het me niet meer herinneren?

13.15 uur
Oké, vriendin D. heeft het principe uit en te na getest en is erg tevreden over en zelfs vriendin I. hoorde ik dit weekend er over jubelen, dus wie weet moet ik er ook maar aan geloven: ik zal een lijstje maken van dingen die ik nog moet doen.
1. meisje mailen/bellen die op het huis gaat passen tijdens komende afwezigheid
2. meisje mailen/bellen die de post gaat doen tijdens komende afwezigheid
3. tandarts bellen en vragen waarom ik de rekening nog niet heb gekregen en zeggen dat ik niet kan betalen tijdens komende afwezigheid
4. wasmiddel, wasverzachter, vuilniszakken en koffie kopen voor meisje voor tijdens komende afwezigheid
5. algemene voorraad aanvullen voor tijdens komende afwezigheid
6. belangrijke spullen bij elkaar op 1 hoop leggen zodat ik niets vergeet voor tijdens komende afwezigheid
7. lijstje maken van hoe de apparaten werken voor meisje tijdens komende afwezigheid
Oké, dit slaat nergens op. Behalve de eerste 2 punten is de rest echt volkomen onbelangrijk. Ik moet een nieuw lijstje maken.

14.25 uur
Ik haat lijstjes en lijstjes maken nog meer en vertrek naar 6-wekelijkse marteling bij schoonheidsspecialiste. Ik heb nul zin en zie er als een berg tegenop, maar wat moet beuren, moet beuren en misschien kan zij wat met die pukkel op mijn kin die er al 3 weken zit.

16.00 uur
Nee, dat kon ze niet. Logisch. Ik ben gedoemd voor eeuwig met deze pukkel rond te lopen, althans, dat is het oordeel van schoonheidsspecialiste M. als ik er in de komende tijd niet met mijn tengels vanaf blijf. Ik ga met mijn pukkelkin gaat maar weer eens onder de sippy hangen, maar poezenbeest heeft er helemaal geen zin in en ik ook niet meer. Ik besluit te gaan douchen, want manlief en ik gaan vanavond uit eten dus het minste wat ik kan doen is zorgen dat ik er niet uitzie als een Nepalese tempelboenster.

16.30 uur
Overal rooie vlekken! Als ik zou zeggen dat ik de waterpokken heb, geloof je me ook! Door al dat geknijp van een paar uur geleden ziet mijn gezicht er uit als een framboos. Nou ja, dan heeft manlief in ieder geval vers fruit voorhanden tijdens diner. Grote grumph.

17.00 uur
Ik zit van top tot teen in de Oil of Olaz bruin zonder zon crème. Ik moet en ik zal er normaal uitzien vandaag! Niets dat de stress kan verraden waarmee ik deze dag begonnen ben. Ik weet ook wel dat bruin zonder zon niet zal helpen, en ik weet ook wel dat niets deze dag nog ontspannen zal maken, maar ik kan in ieder geval een poging doen.

18.00 uur
Een penetrante bruin-zonder-zon-lucht begint zich aan te dienen. En ik heb overal vreselijke oranje vlekken. Tuurlijk heb ik mijn hele lijf ingesmeerd. Tuurlijk kan ik het er nu niet afdouchen omdat het nog niet overal is ingetrokken en ik niet als een Oompa Loompa uit eten wil gaan. Grote grumph. Ik spuit nog eens overvloedig in de rondte met parfum en ga manlief bellen waar we gaan eten. God, wat stink ik en zou dat oranje ooit nog weggaan?

18.10 uur
Manlief heeft een slechte bui zegt ‘ie en gaat eerst nog even sporten. Dat geeft mij nog een uur om die vreselijke lucht van me af te krijgen en te proberen wat oranje vlekken weg te poetsen godzijdank! Ik verdwijn de badkamer en merk dat douchen nu echt geen zin meer heeft. Uit iedere porie stijgt een wolkje stinklucht op, mijn lichaam is forever oranje gevlekt, het is te laat, niets meer aan te doen. Ik kleed me aan, spray nog wat parfum op en besluit ter ontspanning ende vermaeck een boekje te gaan lezen om de tijd te doden totdat manliefs bui is opgeknapt.

19.00 uur
Ja! Manlief is opgeknapt en vraagt of ik naar een niet nader te vernoemen Indonesisch restaurant in de stad kom. Ik stel nog snel de recorder in om Desperate Housewives op te nemen en spray nog wat parfum op tegen beter weten in en stap in Ieniemienie. Manlief zegt dat hij voor de deur van het restaurant staat en een parkeerplek voor me vrij zal houden.

19.10 uur
Mijn mobiel gaat. Op een keitjesweg. Dan hoor je dus niks. Er staat ook privénummer in plaats van een naam dus een beetje schichtig neem ik op. Ik hoor “jkljlajfoeijoaeuy9eghubn vdlaf;jdljafowiejuo”. Hmmm… Ik vraag enthousiast “hallo? Met wie spreek ik?” en krijg als antwoord: “lakjdfhjyihakvnlkan efoqeuoaoshahjf!”. Hmmmm… Ondertussen hoor ik tussen al het gekraak door een wisselgesprek, het is manlief. En op datzelfde moment hoor ik vriendin I. gillen dat zij het is die zo kraakt, terwijl ze instructies over het oppassen dat ik morgen op haar dochterlief zal doen de ether inslingert. Effectief versta ik: “Hooooiiii! I. hier!!! Piep Piep.. Luister ljadljfladjfeowi oiuafoe Piep Piep…. jeoijaf school ljadfjoweiaf storm lajdfljo Piep Piep… eijwaofj fietsen ljadfjlkaf vissen jadlfjeoiae Piep Piep…. ahyeyha dansen ljafoiwueof oké?”. Manlief geeft niet op en piept gewoon door het gekraak heen met zijn wisselgesprek. Ondertussen zie ik in mijn ooghoek manlief op straat staan, druk gebarend naar de overkant van de straat, er rijdt een tram door mijn beeld, I. schreeuwt iets over haar ex-echtgenoot en vissen, er toetert een bus achter me en nu word ik dus officieel gek. Ik schreeuw tegen I. iets over “ben uit eten, zet maar op de mail” en pak manliefs wissel op die natuurlijk direct ophangt. Logisch. Ik rijd naar de overkant van de straat, schep bijna een fietser en zie niet de parkeerplek waar manlief op doelde. Zo rijd ik nog 4 (!) keer langs manlief een rondje tot ik hem uiteindelijk maar laat instappen en we in de zeikregen een kilometer verderop parkeren. Ja, nee, hij had ook niet gezien dat er een levensgroot paaltje op die plek stond en dat ik daar niet kon parkeren. Pfff… Volledig verwaaid, niet lekker ruikend naar parfum maar weer stinkend naar bruin-zonder-zon met een oranje gevlekte kop stap ik het restaurant binnen. We bestellen bij een achterdocht opwekkende vriendelijke vrouw(ze is gewoon TE aardig, dat kan niet goed zijn) een rijsttafel pedis, eten die op terwijl we om beurten onze neuzen snuiten in servetjes omdat het zo vreselijk pedis is en manlief kiepert een bakje bamboe met gruwelijk rode saus mijn kant van de tafel op. Hij raakt me net niet, maar de vriendelijke mevrouw is er van overtuigd dat ik dat bakje heb omgegooid en gilt keihard “geeft niets hoor meis, dat overkomt ons allemaal wel eens” terwijl ze bijzonder zichtbaar voor de andere gasten een enorm grote servet over de rooie smurrie legt. Ik voel me een kneus, manlief zegt voor de grap dat ik hem altijd de schuld geef als ik wat stoms doe en zegt heilig gelovend in de kracht van herhaling datzelfde nog 3 keer. Hoewel ik eigenlijk weg wil, eten we toch nog een toetje (het mag, het mag, 1 toetje kan geen kwaad prent ik mezelf tegen beter weten in) en geven de enge vriendelijke vrouw geen fooi.

21.15 uur
We zouden naar de bioscoop, maar manlief heeft eigenlijk niet zo’n zin en ik verheug me al op de bios op ons tropisch eiland binnenkort, dus we taaien af naar huis. Ik bel I. en krijg van haar de ontbrekende woorden passend bij haar verhaal van 2 uur geleden. Ik probeer de instructies te onthouden en manlief sluipt de deur uit op weg naar een ad hoc gemaakte afspraak met een vriendje. I. kletst nog even door en zegt 12 x dat ze naar bed gaat, maar geniet kennelijk van zelfkastijding en gaat dus steeds maar niet naar bed, want ze hangt niet op.

21.45 uur
Ik draag I. op naar bed te gaan. Soms moet de jongste van ons twee de wijste zijn en dit is zo’n moment. Bovendien wil ik Desperate Housewives kijken dus ik stop snel een dvd in de recorder en brand de aflevering. Ondertussen leg ik een dekentje en het poezenbeest klaar op de bank en zet ik theewater op, ik ben helemaal klaar voor mijn moment van ontspanning.

22.00 uur
Kop thee binnen handbereik, poezenbeest in knorstand, pyjama aan, ik druk op play. TV-makelaar. Huh? TV-makelaar? Dat is toch op RTL4? Desperate Housewives is toch altijd op Net5? Ik spoel door. En door. En door. Ik heb door al mijn gedoe met die zelfbruiner het verkeerde kanaal ingeprogrammeerd. Jeeezus! Domme blonde! Niks geen Desperate Housewives, niks heerlijke ontspanning, gewoon doffe ellende over deprimerende huizen in enge nieuwbouwwijken in Almere! Maar als ik iets geleerd heb vandaag, dan is het dat ik me niet meer uit het veld laat slaan door kleine tegenslagen! Ha! Mij krijg je niet, ik ben niet voor 1 gat te vangen en meer van dat soort stoere teksten! Ik zet een raar onbestemd kanaal op dat ik op de digitale tv heb gevonden en Zizo-tv ofzo heet en kijk een programma dat nergens over gaat. Al stinkend naar bruin-zonder-zon en oranje gekleurd zak ik langzaam weg in een heerlijk slaapje en droom dat ik als griezelige Indonesische vrouw lieve blonde jongedames treiter in mijn rijsttafelrestaurant terwijl ik ondertussen enthousiaste to-do-lijstjes maak en me nog steeds niet kan herinneren wat er nou zo belangrijk was vanmorgen…

"VAN DIE DAGEN"

05.20 uur
Ik krijg een liefdevolle aai over mijn wang. Nog eentje, nu over mijn oog. Nog een aaitje over mijn wang en nog eentje. Wat heerlijk! Wat is dit? Ik geniet en draai me een beetje richting de bron van deze liefde en soes rustig verder.

05.25 uur
Au! Er hangt iemand aan mijn lip en hard ook! Nog een keer! Ik voel gekriebel en ruik een kattenbaklucht. Wat is dit in vredesnaam? Ik doe mijn ogen open en kijk recht in het normaal zo lieve smoeltje van het poezenbeest! Ze zit bovenop mijn borstkas en heeft zichzelf als belangrijkste taak vandaag gegeven mij zo snel mogelijk wakker te maken! Ik word echt boos als ik op mijn horloge kijk. Het is verdomme 05.25 uur! Iedereen slaapt nog! Ik koester stille hoop dat poezenbeest zo’n huisdier is geworden dat je alarmeert in noodgevallen dus sta met grote tegenzin op en check het hele huis op koolmonoxide, brand, inbrekers of overstromingen. Na een grondige check van het hele huis, waarbij ik geen nare of enge dingen ontdek, kom ik het poezenbeest weer tegen. Ze zit triomfantelijk voor haar etensbakje en ik weet zeker dat ik een glimlach rond haar poezensmoel zie. Het ging om eten! Niets meer, niets minder. Sinds het poezenbeest is overgestapt op een nog duurdere variant van het haar door de dierenarts voorgeschreven voer heeft ze schijnbaar permanente grote honger in haar buik. En daar zal ik voor boeten heeft ze bedacht. Ik geef ’t op en vul het bakje met het peperdure voer en sluip stilletjes terug naar bed. Ik moet en zal nog slapen.

06.10 uur
Ja, dat gaat dus niet werken. Ik ben veel te wakker en draai en draai en draai en heb nu al een pestbui terwijl de dag officieel nog niet eens begonnen is. Dan de tv maar aan. Al zappend kom ik langs het enige wat Discovery Channel tegenwoordig nog uit lijkt te zenden: zo’n vreselijk programma waarin ze auto’s en motoren opknappen. Erg oninteressant, dus wie weet val ik wel weer in slaap.

08.00 uur
Goed. Het is zaterdag, het is 08.00 uur ’s morgens en ik weet nu precies hoe je met dingen van de sloop een Corvette kan bouwen. Dat heb ik altijd al willen weten en ik besluit Ieniemienie om te gaan bouwen naar een X5, dat moet me nu makkelijk afgaan na 2 uur eindeloos gezever over onderdelen, smeer, olie en lak. Eerst maar even douchen.

09.15 uur
Gedoucht, aangekleed en geschminkt sta ik verloren in de keuken. Wat nu? Mijn plan van een uur geleden om Ieniemienie te gaan pimpen, heb ik al weer laten varen toen ik er achter kwam dat ik de trotse bezitter ben van slechts 2 schroevendraaiers en 1 rol duct-tape. Daar kom ik niet ver mee, dus Ieniemienie mag blijven zoals ze is. Ik besluit dat te gaan doen, wat ik de laatste 3 weken al doe: Marktplaats vervuilen. Nu onze verhuizing naar God Weet Waar angstvallig dichterbij komt, ben ik bevangen door het “alles moet weg”-virus. De afgelopen weken heb ik rücksichtslos alles verkocht wat ik handen kreeg, variërend van manliefs favoriete dvd’s tot mijn eigen skikleren. Weg weg weg, want ik wil het allemaal niet hoeven inpakken! Als een dief in de nacht sluip ik naar beneden, naar het rommelhok en loer om me heen. Hmmm, die terrasverwarmer kan ook wel weg, het is hier toch nooit normaal weer dus huppetee weg er mee. Ha! Manliefs verzamelblik vol met James Bond-dvd’s! Manlief slaapt toch nog dus ik maak er snel een foto van en wrijf al in mijn kleine mollige handjes bij het idee wat die dvd’s me op gaan leveren! Wat niet weet, wat niet deert.. Snel verder gravend in de puinhopen kom ik 8 dozen met cd’s tegen die manlief ooit vanaf de zaak meegenomen had naar huis onder het mom van “kan jij verkopen op Marktplaats! Dat vind je toch zo leuk?”. Daar ben ik natuurlijk nooit echt goed aan toegekomen, dus ik kijk nu eens even wat er eigenlijk in zit. Ik stuit op een berg hardcore- en gabbercd’s waar je eng van wordt. Wat moet ik daar nou mee? Daar wil toch geen mens meer naar luisteren?

10.00 uur
Ha! Op Marktplaats blijkt er een aantal mensen te zijn op zoek naar dozen met herrie-cd’s! Laat ik die hier nou eens hebben liggen! Enthousiast mail ik ze en druk 100 keer op F5 om te zien of ze al gereageerd hebben.

10.10 uur
De eerste reageert, het is ene T. uit Zeeland. Hij heeft wel interesse en wil graag langskomen. Tuurlijk! Is mij goed hoor, kom maar langs met je knecht, 50 cent per cd alsjeblieft dankjewel want ik spaar voor een nieuwe digitale camera. Ondertussen krijg ik een mailtje dat iemand graag mijn oude magnetron wil kopen voor 2 tientjes. Ook goed, kom maar halen! Vanmiddag om 14.00 uur komt hij langs. Yeey, dit gaat goed! Ik reken mezelf rijk en race door het huis om nog meer winst te maken. Ik krijg een mailtje dat een zekere Y. vanmiddag om 12.00 uur een paar oude paardrijlaarzen van stiefdochterlief wil komen ophalen voor 10 euro. Ja hoor, kom maar langs maar hou er rekening mee dat ik er voor thuis blijf, dus hier is mijn telefoonnummer en bel me als er iets tussenkomt!

11.30 uur
Ik zie scheel van een overvloed aan Marktplaats.nl. Ik wil geen advertenties meer maken en ik wil ook geen winst meer maken, ik wil een zonnebril op en een middagdutje doen! Nou ja, om 12.00 uur komt het paardrijlaarzenmens en dan pas weer de volgende om 14.00 uur, dus in die tijd kan ik mooi rustig aan doen.

12.10 uur
Het paardrijlaarzenmens is er nog niet. Nou ja, 10 minuutjes te laat overkomt iedereen wel eens, dus geen paniek.

12.30 uur
Ik begin pissig te worden, maar misschien is ze verdwaald.

12.40 uur
Luister, ik had toch niet voor Jan met de korte achternaam mijn telefoonnummer gegeven? Als je niet kan of wil komen, bel dan even! Jeeeezus! Nou, niet te snel conclusies trekken, misschien is ze echt verdwaald.

13.00 uur
Oké, dit is niet meer grappig. Het paardrijlaarzenmens is gewoon niet komen opdagen! De zon schijnt, mijn schele ogen zijn weg maar nu kan ik nergens meer heen want misschien is magnetronman wel te vroeg. Krijg toch de hik. K*tmarktplaats!

13.24 uur
Ik schrijf een extreem pissige mail naar paardrijlaarzenmens. Het begint met “het was wel zo netjes geweest” en eindigt met “ik ben echt boos”. Ik neem mezelf heilig voor niets meer op Marktplaats te zetten en ga briesend maar weer eens wat opruimen.

14.10 uur
De bel gaat, het zal de magnetronman wel zijn. Ik doe de deur open en daar staat toch wel een extreem smoezelig exemplaar van het (waarschijnlijk, maar niet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vast te stellen) menselijk ras. Zijn kleren zijn al maanden niet meer in de wasmachine geweest, en hij heeft duidelijk geen badkamer in huis. Overal vlekken op zijn kleren, hij stinkt, en hij is ook nog een geschilferd exemplaar, van zijn kruin tot zijn schoenen. Fijn dat die magnetron beneden staat en deze “man” mijn hele huis door moet om daar te komen. Oooooooooooooooooooooh……… Waarom oh waarom wil ik van alles verkopen? Nou ja, niets aan te doen, ik geef de man een hand (brrrrrrrr) en leid hem naar de kamer waar de magnetron staat. “Kun je er broodjes mee afbakken?” vraagt hij. “Ja hoor” lieg ik. Alles om dit figuur zo snel mogelijk weer op straat te krijgen!

14.15 uur
“Het” is weg, samen met de magnetron, ik heb 2 tientjes in mijn linkerhand en de stofzuiger in mijn rechterhand. Het moge algemeen bekend zijn dat ik stofzuigen haat tot in het diepst van mijn ziel (ik heb ooit zelfs op staande voet ontslag genomen om maar niet te hoeven stofzuigen), maar nood breekt wetten. Slurp… weer een schilfer weg, slurp… nog een schilfer weg. Brrrr en bah en brrrr en bah. Hij stonk ook nog vreselijk dus ik spuit een fles luchtverfrisser leeg en zet de ramen wagenwijd open.

14.35 uur
Het gaat niets meer worden vandaag, dat is wel duidelijk. Ik ben om onduidelijke redenen volledig uitgeput, heb een bui om op te schieten en kan alles en iedereen wel verbranden. Ik zet een dvd op die ik eigenlijk wil verkopen, maar nog nooit heb gezien en zak op de bank in elkaar tot een zielig hoopje ellende.

15.00 uur
Oké, na een klein half uur kan ik vaststellen dat Brideshead Revisited Marktplaats wel op mag. Het is niet zo gek dat ik die dvd nog nooit gekeken had, het is oorverdovend saai. Sterker nog, het is zoooo saai dat ik er niet eens bij in slaap kan vallen van saaiheid. Marktplaats op dus. Ik strompel naar de computer om de dvd er op te zetten en zie dat iemand de James Bond dvd’s wil kopen voor 80 euro. 80 euro!!! Jawel hoor, kom maar! Ik geef mijn telefoonnummer en zet toch nog maar wat meer dingen op Marktplaats, ik begin er weer een klein beetje zin in te krijgen want geld is geld.

15.50 uur
Mijn telefoon gaat. Het is de James Bondman. Hij is om de hoek, of hij nu langs mag komen. Yes! Dus dit is nou slapend rijk worden! Hier kan ik wel mee leven!

15.55 uur
James Bondman blijkt een vriend van de buurman te zijn. Hij gaat trouwen over 3 weken en het thema is James Bond. Waarom moet iedereen toch tegenwoordig een thema voor zijn bruiloft hebben? Kun je niet meer gewoon ouderwets in een hoelahoepjurk een taart aansnijden en met zijn allen dansen op “dans je de hele nacht met mij” en “een vrijgezel die gaat nooit slapen”? Kort en goed, ik neem de 80 euro aan, wens hem veel plezier en stop het geld in mijn nieuwe spaarvarken. Ja, een spaarvarken, want sinds de Fortis Bank heeft besloten de spaarvarkens in de ban te doen omdat moslims hebben geklaagd over de onreinheid van een varken, ben ik in de contramine en heb alleen om die reden een spaarvarken gekocht. De rebel in mij kon zich niet bedwingen. Ik aai mijn spaarvarken nog eens (“wat krijg je een lekkere dikke buik lekker varkentje van me!”) en kruip moe maar voldaan in de kussens van de bank.

19.00 uur
Wat een heerlijk slaapje was dat! Manlief is de hort op en ik draai een prik-en-pingmaaltijd in elkaar terwijl ik ondertussen de e-mail nog eens check. Maandagavond komt de cd-jongen, mooi zo. Verder niets bijzonders en ik hoor de ping dat mijn eten klaar is, dus ik verdwijn met bord op schoot voor de tv. Heerlijk, om 20.40 uur begint Midsomer Murders, ik ben er helemaal klaar voor!

20.41 uur
Deze heb ik dus al gezien. En ik weet ook nog wie het heeft gedaan. Nou ja, om 22.25 uur komt er nog een detective, dus ik ga wel voor de herkansing. Ondertussen zap ik van het ene naar het andere slechte programma en denk met weemoed aan de tijd dat je tv-keuze beperkt was tot de marmotten van Fred Oster of Van Gewest tot Gewest. Voor ieder wat wils en daar was je tevreden mee. Nu kan ik de Lion Queen zien blehren in Idols, Uri Geller een lepel om zien buigen en dan zijn er ook nog wat mensen die rondjes draaien om een plaats in een musical te winnen. Pffffff…

22.30 uur
Grote grote @F#^()&%! Was ik in vredesnaam vanmorgen maar in bed gebleven! Dit wordt echt niks meer vandaag! Deze detective heb ik ook al gezien en ik weet precies hoe of wat, dus kijken heeft geen enkele zin meer. En over zin gesproken: ik heb er ook geen zin meer in! Ik pak het poezenbeest en vertrek naar de slaapkamer. Op Discovery zijn ze weer eens een auto aan het verbouwen en ik eindig deze dag precies zoals ik hem begonnen ben: met een pootje van het poezenbeest op mijn gezicht en oninteressante mannen die auto’s verbouwen. Soms kun je dus maar beter gewoon in bed blijven liggen…

"JACQUES DE ZAK"

07.34 uur
Ik schrik wakker van een vijandig bombardement op onze tuin. Althans, zo klinkt het. In werkelijkheid blijkt het mijn debiele, gesjeesde, gefrustreerde, irritante, bekrompen en kinderachtige buurman te zijn die het de dag voor Oud & Nieuw nodig vindt om in alle vroegte wat rotjes af te steken. Ik haaaaat die man! En hij mij. En dat zal de reden zijn dat hij het nodig vindt op zondagochtend onze tuin te bombarderen. Of het feit dat ik al zijn (bij mij bezorgde) kerstkaarten heb weggemieterd. Dat kan ook, maar dat weet hij natuurlijk niet. De engerd in kwestie heet Jacques, door mij genaamd “Jacques de Zak”. Voordat hij hier kwam wonen eerder dit jaar heeft hij er eerst persoonlijk zorg voor gedragen dat onze stadsbank (die eerlijk was gepikt van de Gemeente door onze voormalige buurman en al jaar en dag met liefde door mij en de andere buren werd verzorgd) gepikt werd door zijn (ongetwijfeld illegale) Poolse aannemer. Daarna presteerde de Zak het om zijn bouwafval voor ONZE deur te dumpen en dat 1,5 week lang. Toen ik de Zak eindelijk ontmoette, sprak ik hem daar op aan en wat toen volgde was niet best. In het kort: ik mocht doodvallen en ik bemoeide me met zaken waar ik niets mee te maken had en hij ging wel weer verhuizen want hier had hij duidelijk niets te zoeken met zulke debielen als buren. Ik heb destijds gezegd dat dat een goed idee was, hoe eerder hoe beter, en onze relatie is deze clash nooit te boven gekomen. Manlief heeft de Zak hier nog op aangesproken, maar de Zak en zijn 3 -helaas eveneens debiele- kinderen (de mini-Zakken) haten mij voorgoed. Het probleem is dat de woede zo diep zit, dat ik dus ook op dit afschuwelijke vroege tijdstip op zondag de Zak niet uit mijn hoofd kan krijgen. Ik word opnieuw boos en kijk woest uit het raam en bespeur een probleem. De Zak staat met een vrachtwagenlading rotjes naast mijn scooter en kijkt me glimlachend aan. Kutterdekut.

07.45 uur
Ik zoek en zoek en zoek maar kan de verzekeringspolis van de scoot niet vinden. Ben ik verzekerd tegen vandalisme door debiele Zakken of niet? Waar is dat kreng en waarom heb ik dat niet netjes opgeborgen onder de V van Verzekeringen? Ik haat mezelf tijdelijk even meer dan de Zak en zoek verder.

07.50 uur
Ik heb het opgeborgen bij de S van Scooter. Logisch. Er staat niets in de polis over een dekking voor vandalisme door debiele Zakken en ik bedenk me dat ik als een speer onderdak moet zoeken voor de scoot voordat morgenavond de Zak en de mini-Zakken helemaal los gaan met hun vuurwerk.

08.00 uur
Ik ben veel te wakker om nog te gaan slapen. Wat moet een mens in vredesnaam doen op zondagochtend om 08.00 uur? Manlief wakker maken is geen winstpakker op dit tijdstip, dus ik kruip achter de computer en ga wat onnozel op marktplaats.nl rondhangen. Ik zie dat iemand 100 euro op mijn oude skikleren heeft geboden, dat moet een grap zijn, maar ik mail de bieder toch maar voor de zekerheid en reken me rijk. Ik heb eergisteren 477 van manliefs euro’s uitgegeven aan 2 nieuwe ski-outfits, maar als ik nou die 100 die ik met mijn oude kleren verdien er van af trek, valt het wel weer mee. Daarnaast weet manlief nog niet wat de schade is (ik heb het totaal generaal uiteraard verzwegen) dus ik kan er nog van maken wat ik wil.

08.10 uur
De bieder heeft nog niet gereageerd. Hij/zij heeft al 10 minuten de tijd gehad. Jeeeetje, dat het zo vroeg is op zondagochtend wil toch niet zeggen dat je niet gewoon kan reageren? Grumph. Ik moet toch eens bedenken wat ik ga zeggen als manlief het financieel resultaat van mijn tripje naar de skiwinkel ziet. Dat is het enige probleem van werkloos zijn tot nu toe: ik voel me verplicht iedere uitgave te verantwoorden richting manlief en dat is even wennen. Maar ja, het is voor hem toch ook belangrijk dat ik er leuk en sportief uit zie op de piste? Ik bedoel maar, een aantrekkelijke vrouw in mooie kleren is altijd leuker dan een slonzige vrouw in een oud kloffie dus theoretisch heeft hij er ook voordeel van als ik in mijn nieuwe outfit mijn kneuzige afdalingen maak. Overigens overweeg ik nog een helm te gaan kopen, nu er 4 wintersportdoden in 1 week zijn gevallen, maar wie weet kan ik ook gewoon mijn scooterhelm opzetten. Dat spaart toch weer geld uit en scooterhelm of skihelm: je haar zit toch raar dus het resultaat is hetzelfde.

08.20 uur
Het is duidelijk, mijn hersenen zijn compleet van slag nu ik zo vroeg wakker ben geworden en ik moet me tegen mezelf in bescherming nemen. Ik kraam alleen maar onzin uit en ben nog geen uur wakker. Ik kruip op de bank onder mijn fleecedekentje samen met het poezenbeest en zet The Travel Channel op. Terwijl het poezenbeest er lustig op los knort, droom ik heerlijk weg bij een reportage over de mooiste stranden van de wereld. In mijn dromen maak ik een reisplan voor de komende 12 maanden en ik zie mezelf van strand naar strand hoppen met skihandschoenen aan en een scooterhelm op.

11.10 uur
Weer een bombardement, nu in de achtertuin. Gevolgd door een lachsalvo en nog een paar knallen. Kunnen we nog verhuizen voordat het morgen Oud & Nieuw is? Ik ga me maar douchen, slaap is me toch niet gegund en ik moet echt wat zinnigs doen vandaag. Ik weet nog niet wat, maar ik moet iets doen en zinnig moet het zijn.

12.30 uur
Ik ben gedoucht, aangekleed, gefohnd en geschminkt en heb nog steeds niet bedacht wat ik vandaag ga doen. Ik zou natuurlijk nog wat kunnen opruimen, ik zou mijn administratie kunnen doen, ik zou kunnen genieten van het prachtige weer, ik zou mijn complete Suske & Wiske verzameling op Marktplaats kunnen zetten, maar ik zou ook een wintersportvakantie kunnen boeken! Dat ga ik doen. Ik ga zoeken en zoeken en zoeken en dan manlief de resultaten van de zoektocht laten zien en dan gaan we boeken! Ik kruip achter de computer en een wilde speurtocht begint.

14.45 uur
Jaaaaaaa! Joehoe!!! We hebben geboekt! Over 2 weken zal ik de pistes van Kaprun onveilig maken in mijn nieuwe outfits en de beste zijn van mijn beginnersklasje! Beginnersklasje? Ja. Beginnersklasje. Ik moet ieder jaar opnieuw in het beginnersklasje omdat ik het lange termijn geheugen van een goudvis heb en kennelijk iedere keer weer vergeet hoe je moet skiën. En nee, het is niet net als fietsen en ja, je verleert het wel degelijk. Dit jaar zal ik opnieuw na het test-skiën geselecteerd worden voor het beginnersklasje, en dit jaar zal ik me daar opnieuw een week vervelen omdat ik daar eigenlijk te goed voor ben maar ook weer niet goed genoeg ben voor het gevorderdenklasje. Het is iedere keer hetzelfde en toch vind ik het leuk. Het heeft wel wat om net te doen of je een natuurtalent bent omdat de andere beginners niet weten dat jij die bochtjes al voor de duizendste keer maakt en zij pas voor de eerste keer. In volle vaart scheur ik ze dan voorbij en raak overmoedig. Dan wil ik met manlief mee de rode en de zwarte pistes op waar (ook iedere keer hetzelfde liedje) ik dan niet afdurf en we er vervolgens 4 uur over doen 1 kilometer af te leggen. Wintersporten met mij is altijd een verrassing en manlief kijkt er al net zo naar uit als ik. Zo erg zelfs dat hij zijn vriend uit Engeland belt om te melden dat we tegelijk met hem in Kaprun zullen zijn. Ze maken samen enthousiast plannen om naar die en die piste toe te gaan en een dagje naar zus en zo gletsjer en ik voel me enigszins buitengesloten. Ik neem me stug voor dat ik ze zal dwingen toch minstens 2 dagen met mij door te brengen op de babyblauwe pistes. Dat zal ze leren!

15.00 uur
Vriendinnetje D. belt op. We hebben veel om bij te kletsen en ik moet natuurlijk alles vertellen over mijn nieuwe ski-outfits. We kletsen en kletsen en kletsen totdat haar manlief A. haar roept en ze op moet hangen. We besluiten van de week nog even bij te kletsen en wisselen knuffels uit en hangen op. Ik had nog wel uren kunnen kletsen, maar D. zegt dat ik even moet gaan boxen met de Wii om mijn frustraties kwijt te raken. Dat is een goed plan en ik zet de Wii aan en de verwarming lager (je krijgt het errug warm van Wii-boxen). Eigenlijk moet ik nog eens een foto maken van de Zak zodat ik zijn gezicht over dat van mijn Wii-tegenstander kan plakken. Dat is een goed idee!

16.20 uur
Het poezenbeest is volledig van de leg. De bombardementen op afwisselend onze voor- en achtertuin gaan maar door en haar zenuwgestel is hier niet tegen bestand. Ook de modeshow die ik al een half uur weggeef voor manlief (kijk, als ik dan dit jack aantrek, kan deze broek daar heel mooi bij! En als ik dan deze trui er onder aan trek, gaat dat ook heel goed met die bodywarmer! Is het niet fantastisch?) helpt niet mee. Ons poezenbeest wordt altijd onrustig van vakantieplannen en om aan te geven dat het genoeg is, gaat ze even lekker languit op mijn nieuwe zwarte skibroek liggen. Goed. Die moet ik dus ontharen voordat ik die met waterdicht-spray kan behandelen. En het poezenbeest moet uitkijken dat ik haar ook niet even onthaar, want als ik ergens gek van word, is het van poezenharen op mijn kleren.

17.00 uur
Met de nieuwe vakantieplannen in het vooruitzicht ben ik helemaal uitgelaten. Ik barst van de energie en mijn humeur kan niet meer kapot! Ik ben zo blij, zo blij en maak een lijstje van wat ik allemaal nog moet kopen en doen voordat we weggaan. Ik ben zo blij dat ik niet eens hoor dat de Zak een Chinese rol afsteekt vlak naast Ieniemienie.

18.30 uur
Ik moet nog veeeeeel te veel doen voordat we op vakantie kunnen! Ik heb veel te weinig tijd! En het hele huis ruikt naar zwavel.

18.31 uur
Het hele huis ruikt naar zwavel? Christemezielen! De Zak en de mini-Zakken steken om beurten nu vuurpijlen af en het lijkt wel Oudjaarsavond! Manlief geeft niet thuis en dus ben ik genoodzaakt zelf het heft in handen te nemen. Ik doe boos de voordeur open en werp woeste blikken op met name de mini-Zakken. De mini-Zakken negeren me en gooien voetzoekers rakelings langs de scoot en steken liggende vuurpijlen af richting Ieniemienie. Ik race naar binnen en ga kijken wat het nummer van M voor Misdaad Anoniem is. Ik zal ze krijgen, de griezels!

18.40 uur
Oké. Je mag M voor Misdaad Anoniem niet bellen voor dit soort toestanden. Wel de politie, maar dat durf ik niet. Manlief roept iets van “Joh, wij zijn toch ook jong geweest! Trek het je niet aan!” en dat schiet het compleet verkeerde keelgat in. JONG geweest?? Jong GEWEEST?!?! Ik ben nog steeds jong! En ik trek het me wel aan! En ik haat Jacques de Zak (die overigens zeker niet jong is en ik kan me niet voorstellen dat hij dat ooit wel is geweest) en de mini-Zakken en ik haat vuurwerk en ik haat Oud & Nieuw en ik ga wel emigreren naar een land waar het voor mij en het poezenbeest rustig toeven is rond de jaarwisseling! En kijk maar of je meegaat! Mij zal het niet boeien, want mij kan het allemaal toch niks schelen! En nog even voor de duidelijkheid: ik ben nog steeds JONG! En ik hoef geen botox of injectables of smokey eyes, ik ben nog een puppy en kom net kijken!

19.00 uur
Manlief heeft me een kopje thee gegeven en een koekje. Liever had ik cannoli maar die zijn niet ontdooid en ik mag de komende 2 weken eigenlijk sowieso niets eten want anders zitten mijn ski-outfits te strak. Het is duidelijk dat de abrupte verstoring van mijn slaap vanmorgen vroeg ervoor heeft gezorgd dat ik het allemaal niet zo helder zie vandaag. Ik doe de hele dag al raar en het ziet er niet naar uit dat het nog wat wordt vanavond. Ik stuur nog een boze mail naar de bieder van 100 euro die niet meer heeft gereageerd (“Doe dan geen bod als je toch niet serieus bent!”) en drink mijn kopje thee op. Ik lees op teletekst dat iemand van Groen Links een algeheel vuurwerkverbod wil instellen en ik neem me heilig voor bij de volgende verkiezingen hoe dan ook GL te gaan stemmen. Alles om de Zak en de mini-Zakken te zieken!

21.30 uur
Ik ga de terugblik van Expeditie Robinson kijken. Het is niet erg boeiend, maar er is niets anders en ik verveel me toch te pletter dus ik val in slaap. Ik droom dat ik samen met de winnaar van Expeditie Robinson, Vinnie, op een onbewoond eiland ben en hij plukt rode vruchten voor me en hakt een kokosnoot open. Ik heb een skipak aan en eet een papegaaivis op en ben erg gelukkig. Dan steekt Vinnie een Chinese rol aan en ik schrik wakker. Kut Jacques de Zak! Ik stop watten in mijn oren en ga boos naar bed. Morgen weer een dag, nieuwe ronde, nieuwe kansen…

"KERSTSTRESS"

07.00 uur
De wekker gaat, het poezenbeest ligt nog in coma en daar wil ik eigenlijk ook nog zijn. Waarom in vredesnaam gaat mijn wekker op 24 december om deze onchristelijke en dus geheel niet Kerstige tijd af? Omdat I. heeft gebeld dat er onverwacht 2 extra eters bijkomen op 2e Kerstdag. Dat houdt in dat ik als de wiedeweerga nog extra haricots verts en ontbijtspek moet inslaan en graag een beetje snel, want er zijn vast meer mensen op het idee gekomen last minute boodschappen te gaan doen. Met grote tegenzin zet ik mijn luie lijf in beweging en kruip onder de douche. Ik bedenk me of er nog een weg terug is, maar behalve de hele Kerst gewoon afzeggen, kan ik niets verzinnen dus ik geef me over.

08.10 uur
Ik sta in AH. Samen met nog 1.000 andere idioten en 2 bejaarden die het, net als ik, voorzien lijken te hebben op de haricots verts. Het is duidelijk dat hier een gevecht zal ontstaan tussen mij en de 2 bejaarden, maar die zijn natuurlijk al sinds vannacht 03.00 uur op (als bejaarde slaap je kennelijk nog maar 2 uur per nacht) en ik ben uitgerust en net vers uit de douche, dus ik ben er klaar voor. Ik sis wat verwensingen naar de ouwe heksen en zoals verwacht trekken ze het bekende zure gezicht zoals alleen bejaarden dat kunnen doen. Ze zetten die smoel trouwens ook op als je iets positiefs doet, zoals ze voorrang geven op het zebrapad, dus ik trek me daar al jaren niets meer van aan. Ik ram en duw en wrik me een weg naar de laatste 2 pakjes haricots verts en ja hoor: ik heb ze te pakken! Terwijl de bejaarden met stomheid geslagen zijn en Opsporing Verzocht al willen bellen om mij op bewakingsbeelden in de uitzending te krijgen, ren ik hard weg richting ontbijtspek. Daar is het gelukkig iets rustiger en ik gris wat ik nodig heb uit de koeling en spurt het eerste het beste pad richting kassa in. En daar gebeurt het. Het is tenslotte inmiddels 08.15 uur en dus schijnbaar de hoogste tijd om je vreselijk op te winden. In mijn ooghoek zie ik 2 dames aankomen met allebei een overvolle kar. Ik loop op de enige kassa met minder dan 10 wachtenden af, maar de dames zijn niet van plan mij met 2 pakjes haricots verts en 3 pakjes ontbijtspek voor te laten gaan. Ze geven gas en racen als idioten op mijn kassa af. Ik loop stug door en: pats boem! De 2 karren knallen op elkaar en 1 van de dames valt met haar hele bovenlijf bovenop de overvolle kar van de andere! Het is een bizar gezicht en ik moet eigenlijk lachen, maar ik hou mijn hoofd erbij en zet door richting kassa. Gelukt! Ik reken af, ontsnap uit AH en bedenk me dat ik dit nooit, nooit, maar dan ook nooit meer ga doen.

09.15 uur
Eenmaal rustig thuis bijkomend van de gekte bij AH, doet zich een ander, nijpend probleem voor. Het probleem van mijn mascara. Die is namelijk op. En als ik zeg op, dan bedoel ik ook echt op. Niet een beetje op, maar zodanig op dat ik de Kerst niet door kom. Er zit dus niets anders op dan me opnieuw in de gekte te begeven en naar de parfumerie te gaan. Ach en wee… Maar niet getreurd, er zit hier een Ici Paris om de hoek en die hebben vast mijn geliefde mascara wel.

09.40 uur
Ik sta al 20 minuten in de rij en dan zegt het veel te erg geschminkte Ici Paris meisje: “uh nee, die is volgens mij uit het assortiment van Lancôme! Sorry. We hebben wel een zwarte?”. Nee! Ik wil geen zwarte! Ik wil een donkerblauwe! Die heb ik al sinds 1998 en ik ben niet van plan nu, zo vlak voor Kerst, over te stappen op een zwarte! Pffff. Stomme trut. Iedereen ziet toch dat zwart te hard is voor mijn poezelig gezichtje? Dan maar naar de stad, er zit niets anders op.

10.00 uur
Ik parkeer Ieniemienie in de parkeergarage en vol vertrouwen zet ik koers naar de volgende Ici Paris. Weer zo’n geschminkte. En weer het “uh nee sorry” en “ik heb wel een zwarte”-verhaal. Ik zeg “nee dankjewel” en steek de weg over naar de Bijenkorf. Daar hebben de Lancôme-dames het duidelijk veel te druk met doosjes verplaatsen om mij te helpen. Ik kan het gevoel dat ik opzettelijk genegeerd word niet onderdrukken en blèr daarom door de Bijenkorf dat ik graag die en die mascara wil. Ik krijg hetzelfde antwoord als bij Ici Paris en ik begin wanhopig te worden. Ik wil geen zwarte!! Ik wil gewoon, heel normaal, een donkerblauwe, alstublieft dankuwel.

10.05
Hyperventilerend zet ik koers richting Douglas. Daar staat een man bij de mascara’s. Dat is op zich al vreemd, maar deze man heeft mascara op! Zwarte mascara welteverstaan, de sukkel. Na het aanhoren van mijn lijdensweg en mijn nederig verzoek om een donkerblauwe mascara, geeft hij mij het advies toch maar eens een zwarte te proberen. Niet alleen omdat “ik geen blauwe heb schat, maar het zit echt alleen in je hoofd hoor, dat zwart te hard is voor jouw gezicht! Echt, je bent de enige die dat denkt hoor kind!”. Nare homo. Wat weet hij er nou van? Hij lijkt op die griezel van RTL4 die het altijd over smokey eyes heeft terwijl hij zelf de uitstraling van een bak yoghurt heeft. Hoe het ook zij, na deze pogingen van yoghurt-face mij in een mindfuck te krijgen ben ik niet van zins hier ook maar 1 euro uit te geven, dus met de staart tussen de benen kruip ik terug naar de Ici Paris en vraag aan het meisje een zwarte mascara. Ze lacht, zegt “Toch maar wel? Niet kunnen vinden zeker hè?” en kijkt er erg zelfvoldaan bij. Er zit niets anders op. Ik knik, reken af, krijg er geen proefjes bij in het tasje en ik blaas de aftocht.

10.30 uur
Ik ben vernederd door een homo en een opmaakpop. Ik moet voortaan door het leven met smokey eyes en ik moet nog 1,5 kilo haricots verts met ontbijtspek maken. Ik heb wel eens een betere bui gehad, maar ik ga toch onderweg naar Amore, dat had ik hem beloofd zodat hij mij een kerstcadeautje kon geven. Onderweg pik ik nog 2 flessen vino op voor Amore, ik moet tenslotte wel wat teruggeven.

11.00 uur
Ik kom bij Amore binnen en daar zit een bejaarde in de stoel. Amore kijkt blij verrast en daar word ik ook altijd blij van en dus trek ik mijn jas uit en hobbel richting garderobe. Amore maakt vreemde geluiden en mompelt iets van “Doe je dat expres?”. Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft, en ook geen zin om er over na te denken dus ik zeg “ja natuurlijk!” en vraag of ik koffie mag pakken. Dat mag en terwijl ik naar de keuken hobbel maakt de bijna-gewatergolfde-bejaarde afkeurende geluiden. Nog steeds me van geen kwaad bewust, loop ik op mijn gemak nog even door de kapsalon om Ieniemienie op slot te klikken en loop weer terug naar de keuken. En dan zie ik een glimp van mezelf in de spiegel. Oh grote goden! Lager kan ik niet gaan, dieper kan ik niet zakken, dit moet het ultieme dieptepunt zijn… Toen ik vanmorgen om 8 uur zo enthousiast de deur uit ben gelopen, heb ik mijn jurk schijnbaar niet fatsoenlijk naar beneden getrokken. De rok van mijn jurk is doorschijnend, daaronder hoort een onderrok te zitten. Alleen zit die kennelijk vast aan mijn beha ofzo, want ik sta hier in een volledig doorschijnend gevalletje waardoor helaas niet alleen mijn contouren zichtbaar zijn, maar ook mijn string, mijn kousen (geen panty, maar stay-ups) en mijn immense dijen! Nu pas begrijp ik de kreetjes van Amore en het afkeurend gemompel van die verzuurde ouwe watergolf-idioot. Met het schaamrood op de kaken (en dijen) ren ik naar de keuken, trek mijn jurk half uit en weer aan en terwijl ik doe alsof er niets gebeurd is, loop ik terug de kapsalon in. Tegen Amore zeg ik “Zo, jij hebt je kerstcadeautje al gekregen nu!” en aan de bejaarde watergolfer vraag ik of ze ook koffie wil. Dat wil ze en met melk alsjeblieft.

11.10 uur
Nauwelijks bekomen van de schrik wacht ik tot Amore klaar is om mij mijn kerstcadeautje te overhandigen. Ondertussen gaat de deur open en tot mijn grote “vreugde” komt er nog een bejaarde binnen. Watergolven is weer helemaal hip schijnbaar. Ik probeer vriendelijk te doen en Amore te helpen en vraag of ze een kopje koffie wil. Dat wil ze en of ik haar jas ook even op wil hangen. Ik zeg dat ik hier niet werk (al hoor ik misschien wel bij het interieur zo langzamerhand), maar ze duwt toch haar ietwat smoezelige jas in mijn handen en pakt een roddelblad. Ik geef het op en maak koffie voor haar als goede daad voor de feestdagen. De koffiemelk blijkt op te zijn en ik vraag haar of ze haar koffie ook zonder melk wil drinken. Dat wil ze niet en of ik niet even kan gaan halen. Nee. Dat kan ik dus niet. Oh nou, dan hoeft ze niet. Goed, dan niet. Verdroog maar voor mijn part, er is niemand die mij nog een supermarkt in krijgt vandaag. Ik kondig aan dat ik de koffie weg ga gooien en dan ineens wil ze toch wel. Ze trekt het bekende verzuurde gezicht en neemt een slok. Amore ziet dat het me allemaal teveel wordt en rent naar achter en komt terug met zijn kerstcadeau voor mij: een hele nieuwe doos cannoli! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Mijn dag is direct goed, ik voel me herboren en zoen Amore gedag en nog eens en nog eens en stap dolblij in Ieniemienie.

12.30 uur
Ik ben redelijk uitgeput van deze ochtend. Rust is me niet gegund want de telefoon gaat. Het is de garage om te zeggen dat er een nieuwe band voor Ieniemienie klaarligt en of ik maar even snel wil komen. Grumph. Daar had ik nou net geen zin meer in.

13.00 uur
Ik maak stampij bij de garage. Ze hebben een lampje vervangen en ik verkeer in de veronderstelling dat het een koplamp is. Ik gil en schreeuw dat ik nog herstellende ben van het vorige kapotte koplampje (kosten: euro 145!) en dat ze dat zomaar niet hadden mogen vervangen zonder mijn toestemming. De monteur zegt dat ik niet zo’n stampij moet maken, want zo duur is zo’n lamp niet. Uiteindelijk krijg ik de rekening gepresenteerd. Het lampje blijkt een ander lampje te zijn en maar 88 cent te kosten. Ik schaam me kapot. Een minuut later krijg ik alsnog een hartverzakking. Totale kosten van de nieuwe band: 349 euro! Ik voel me ineens Scrooge! Ze presenteren de rekening alsof het niets is! 349 euro voor een stuk rubber! Ik voel een scheur in mijn relatie met Ieniemienie. Als dit schattige, lieve, kleine, handige, snelle autootje zoooo duur is in onderhoud, dan mag Ieniemienie van mij vandaag nog de deur uit!

13.30 uur
Ik vertel manlief wat de band heeft gekost. Hij gromt en grumpht en kijkt boos en zegt dat “dat ding” de deur uit moet. Ik was er al bang voor. Ik ben inmiddels alweer hersteld en heb de barstjes in mijn relatie met Ieniemienie al weer gerepareerd, maar mijn lieveling loopt nu groot gevaar bij manlief. Ik sputter en begin over de vele voordelen van Ieniemienie maar ik zie dat manlief de site van Autotrader opent en begint te kijken voor hoeveel hij Ieniemienie weg kan doen. Ik kijk met een traan in mijn oog en een snik in mijn keel uit het raam naar Ieniemienie en neem me heilig voor tijdens de Kerst mijn lieveling een poetsbeurt te geven en eens flink uit te mesten. Ieniemienie zal weten wie de beste, liefste en knapste chauffeur van dit land is. Ik dus!

14.00 uur
Tijd om even te niksen besluit ik en ik kijk achter elkaar 2 blije films op de BBC. Waar zou een mens rond de Kerst zijn zonder de BBC? In ieder geval niet op de bank voor de buis, want er gaat niets boven de decemberprogrammering van onze westerburen. Manlief is half aan het werk, half aan het niksen en komt uiteindelijk fijn meekijken. We nestelen ons op de bank en poezenbeest kruipt er ook bij en zo zijn we net zo’n blij gezin als in de film.

18.00 uur
Ik ben nu wel klaar met de blije films en ga nerveus heen en weer lopen. Manlief ook, want nerveus heen en weer lopen is besmettelijk. Manlief moet nog even weg naar een afspraak en ik zet me ondertussen aan het uitzoeken van mijn skikleren, want er moet binnenkort een wintersport geboekt worden.

18.10 uur
Oké. Dat is vrij snel duidelijk. In die ouwe zooi kan ik me echt niet meer vertonen. Er moet duidelijk een nieuwe outfit worden aangeschaft. Nee, eigenlijk beter 2 nieuwe outfits. En nieuwe handschoenen. En zo’n handig ding voor om je hoofd dat manlief’s dochter ook heeft, want dat staat beter dan een muts. En nog een paar van die fijne skisokken met scheenbescherming want dan hoef ik geen maandverband op mijn schenen te plakken en zie ik er ook niet zo debiel uit als ik onverwachts mijn skischoenen uittrek. Ik bel manlief om te vertellen dat zijn creditcard het zwaar gaat krijgen na Kerst en begin met eten koken.

20.30 uur
Ik verklaar de dag voor gesloten. Ik ben echt bekaf van alle emoties en ik heb nog 2 zware dagen voor de boeg. Ik trek alvast mijn kloffie aan en kruip terug op de bank. Gedachten aan mascara, bejaarden, haricots verts en Ieniemienie houden me nog zeker 3 uur bezig, maar dan val ik toch eindelijk in een diepe Kerstslaap. Ondertussen gooit de Kerstman wat cadeautjes door de schoorsteen (in de open haard) en ik draai me nog eens rustig om. Vrolijk Kerstfeest!

"KERSTBOOM"

08.00 uur
Zoem tril zoem tril zoem tril. Wat is dat vreselijke geluid? Ah, de wekker van mijn telefoon. Tijd om op te staan. Eerst doe ik de gebruikelijke teletekstronde. Ik lees dat ergens in Nederland mensen al drie dagen zonder stroom in de kou zitten. Zielig zeg. Ik ren naar boven en draai de verwarming even lekker op. Kijk, wat zij nu niet verbruiken aan warmte kan ik mooi opmaken, anders is het zonde.

09.15 uur
Gisteren hebben manlief en ik een Kerstboom gekocht. Met een hoofdletter want hij is errug groot. Sterker nog, hij is zo groot dat er een stuk van de top geknipt moest worden omdat ‘ie anders niet rechtop kon staan. De boom is 3 meter nog wat en zou niet misstaan in het huisje van Hagrid uit Harry Potter. Eén klein probleem: hij is nog niet opgetuigd. Ik vertel manlief dat dit ONZE taak is voor vandaag, hij moet de lampjes doen, ik doe de rest. Ik zie manlief wit wegtrekken, 3 telefoontjes plegen en de deur uitrennen. Goed, het is duidelijk, ik sta alleen voor de optuigtaak. Grumph.

09.30 uur
Oké, ik sta ook niet te springen bij het idee van de boom optuigen. Eerlijk is eerlijk. Dus ga ik eerst nog even boodschappen doen en wat cadeautjes kopen in opdracht van oom H. voor zijn kerstfeest dat hij in la douce France gaat vieren. Dat kan hij niet zelf en dus mag ik het doen. Het moeten 8 cadeautjes zijn, 4 mannen/3 vrouwen/1 kleutermeisje, van ieder 15/20 euro. Ga er maar aan staan. Ik stap in Ieniemienie en rijd richting feestelijke winkelstraat.

10.00 uur
Het blijkt verdomd lastig te zijn cadeautjes te kopen voor mensen die je niet kent. Ik koop behalve meters inpakpapier ook 1 pokerkoffer (das alvast man 1), 1 Party & Co spel (das man 2), 1 dvd-box vol met westerns (blergh, maar das man 3), 1 olijvenschaal en vul dat aan met olijfolie, peper & zout, gevulde olijven en meer tapas-ellende (das vrouw 1), een hele berg Dove/Kneipp/Therme-cadeaupakketjes (doe ik bij elkaar in een mandje, das vrouw 2), een ketting en een armband (vrouw 3). Meer inspiratie heb ik niet en zin al helemaal niet meer. Waarom moet IK dit doen eigenlijk? Ik wil met mijn kerstboom spelen! Gefrustreerd stap ik in Ieniemienie en scheur terug naar huis.

12.15 uur
Ik verzamel de cadeau-ellende in de keuken. Nu zou ik eigenlijk even moeten eten bedenk ik me. Eerst maar even alvast de lichtjes pakken voor in de kerstboom.

12.17 uur
De door mij zorgvuldig op de hoogste plank in de kast opgeborgen kerst-ellende valt naar beneden. Op mijn hoofd. Goed, dat scheelt alvast weer een bal of 10 die ik niet meer in de boom hoef te hangen want die zijn kapot. Ik heb er een hard hoofd in.

12.25 uur
Ik heb vanmorgen een stokbrood gekocht en knabbel daar een klein stukje af. Eten doe ik zo wel. Ik tel zeven dozen met kerstlampjes. Ik begin met de eerste drie. Kapot. Alledrie. Je vraagt je af waarom ik ze dan niet weggegooid heb toen ik de boom ging aftuigen vorige keer. Zwiep, in de prullenbak! Dat ruimt lekker op. De overige vier dozen blijken nieuw te zijn! Lang leve ik met mijn voorzienende blik! Daar heb ik ineens 800 nieuwe lampjes tot mijn beschikking!

12.30 uur
Ik rol snoer 1 uit over de grond. Dat zit direct in de war, want dat is het belangrijkste kenmerk van kerstlampjes, die horen in de war te raken, zelfs als je er alleen maar naar kijkt.

12.40 uur
Ik heb het snoer ontward. En ook een stekkerdoos en de ladder gepakt. En een tijdschakelaar tussen de stekkerdoos en het stopcontact gezet. Wow. Het is duidelijk dat werkloos zijn mij efficiënter en praktischer maakt en ik ben trots op mezelf.

12.45 uur
G*%)(_&(^$#!!!! De boom is te hoog en de ladder te kort. Al balancerend op één been gooi ik de lampjes over de top van de kerstboom heen en met een liniaal duw ik ze op hun plaats. De rest van het snoer zit uiteraard weer helemaal in elkaar gedraaid. Ik besluit het gewoon tussen de takken te duwen, wat niet weet, wat niet deert.

13.30 uur
Ik en lampjes = geen goede combi. Gefrustreerd bel ik manlief en die zegt dat ik het ook helemaal verkeerd doe. Ik moet “het ritueel” erbij uitvoeren, anders lukt het niet. Voor de duidelijkheid: “het ritueel” houdt in dat ik de meest uitgemolken kerstliedjes keihard opzet, ze meegalm en blij rond mijn kerstspulletjes loop zonder dat ik daadwerkelijk ook echt iets doe. Ik doe braaf wat manlief zegt en begin met mijn meest favoriete kerstlied aller tijden: Sleigh Ride van The Carpenters samen met The Muppets. Ik blèr lekker hard mee:
♪♪ There's a Christmas party at the home of Farmer Gray
It'll be the perfect ending of a perfect day
We'll be singing the songs we love to sing without a single stop
At the fireplace as we watch the chestnuts pop
Pop, pop, pop ♪♪
“The home of faaaaaaaaaaaaarmer Graaaaaay” zing ik, “of a peeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerfect daaaaaaaaaaaaaay”, "pop pop pop pop pop pop!!!". Het is bizar hoe blij ik ieder jaar opnieuw word van Christmas Portrait van The Carpenters. Ik kan er niets aan doen. De stemming zit er goed in en de 800 lampjes ook bijna.

14.30
Ik moet toch eigenlijk echt even eten nu. Eerst even de rest van de kerstspullen uitpakken. Ondertussen zet ik de cd van Love Actually op, sinds een aantal jaar een nieuwe toevoeging aan mijn kerstklassiekers. Kerstbal na kerstbal verschijnt op tafel en ik word steeds blijer.

15.15 uur
Snik. Boehoe. Een niet te stoppen tranenstroom loopt over mijn wangen. Waarom moet ik toch altijd zo vreselijk huilen bij nummer 16 op de Love Actually cd? Glasgow Love Theme van Craig Armstrong? Klinkt helemaal niet zielig als je het zo zegt. Maar als ìk er naar luister, stromen standaard de tranen over mijn wangen. Ieder jaar hetzelfde liedje, letterlijk en figuurlijk. Een depressief gevoel maakt zich van mij meester. Kutkerstdagen. Kutcd. Kutboom. Kutglasgowlovetheme. Kut, kut, kut.

15.45 uur
Ik ben nog steeds depressief maar ga stug door met het optuigen van de veel te grote boom. Ik heb inmiddels The Carpenters Christmas Portrait maar weer opgezet en voor de zekerheid ook nog op repeat gezet en dat helpt een beetje. Het eind is al bijna in zicht en dan zie ineens zie ik het: we hebben te weinig kerstballen! Help! Het is een hele kale boom en ik moet duidelijk meer versiering! Eerst maar even eten. Nee, niks eten, eerst kijken of ik nog meer versiering heb.


15.50 uur
Yes! Ik blijk nog een verstopte tas met kerstversiering te hebben! Vorig jaar gekocht en nog nooit gebruikt en het is superveel! Dat belooft veel goeds. Ik eet nog even niet en stort me op de tas met verrassingen.

16.25 uur
De boom is klaar en toegegeven, ik heb de mooiste boom van de wereld. Echt! Hij heeft glitters en koper en 800 lampjes en linten en ballen en ga zo maar door. Ik ben nog niet eerder zoooo trots geweest op mijn eigen boom. Ik ga er even bij zitten, loop er nog eens om heen en slaak een ingetogen kreetje. Ooooooooooooooh wat mooi.

17.00 uur
A., de man van D. belt voor een leuk gesprek. Dat kan wel zo zijn, maar ik wil over mijn kerstboom praten en niets anders! A. is het wonderbaarlijk genoeg pas na 20 minuten zat en hangt op. Ik bel manlief om te zeggen dat hij snel naar huis moet komen. Manlief zegt dat dat nog wel even zal duren en dat ik alvast maar moet gaan eten als ik honger heb. Oh ja, eten! Shit!

17.15 uur
Ik stop een broodje döner kebab van AH in de oven. Ik heb nog nooit döner kebab gegeten, maar vriendin I. zegt altijd dat het lekker is, dus vooruit dan maar.

17.25 uur
Ja, dat is dus niet te vreten. Echt niet. Het smaakt naar knoflook, ik zie geen vlees en het is zompig. Omdat ik behalve een hapje stokbrood verder vandaag nog niks gegeten heb, eet ik toch nog de helft op en gooi de rest weg. Ik heb geen honger meer.

18.00 uur
Mijn telefoonalarm zegt dat ik over een uur naar Hilversum moet. Ik heb op Marktplaats.nl een schilderij gekocht en dat moet ik vanavond gaan halen. Manlief zou meegaan, maar heeft zich afgemeld en dat houdt in dat ik met Ieniemienie moet, die geen navigatie heeft. Ik print snel een routebeschrijving van internet, 90 km. Tsja, je moet er wat voor over hebben om iets moois aan de muur te krijgen, dus ik leer de routebeschrijving uit mijn hoofd.

18.25 uur
Ik bel de marktplaatsverkoper op en zeg dat ik nu vertrek uit Den Haag. Hij zegt “goed, tot straks” en ik stap vol vertrouwen in Ieniemienie. Dat ik geen navigatie heb, wil niet zeggen dat ik niet mijn weg kan vinden in dit kleine landje.

20.00 uur
Ik ben hopeloos verdwaald op de ring Amsterdam. De routebeschrijving zegt toch echt dat er een knooppunt Watergraafsmeer moet komen maar dat komt er niet. En bovendien zit ik op de A10 in plaats van op de A1 waar ik zou moeten zijn en ik weet echt niet meer waar ik heen moet. Ik passeer Volendam (zal ik even op bezoek gaan bij Jan Smit? Of Nick en Simon?) en Marken en daar komt een bord IJmuiden. IJmuiden ligt toch ergens links bovenin? Christemezielen.

20.05 uur
Ik doe eens wild en gebruik mijn gezond verstand. Ik neem de afslag Utrecht en blijf Utrecht volgen. Ondertussen luister ik naar Skyradio en blèr de kerstliedjes keihard mee om in de stemming te blijven.

20.10 uur
Ja! Het is een wonder, maar ineens komt daar een afslag Laren naar de A1. Yes yes yes! Vanaf dat moment klopt mijn routebeschrijving weer en met een iets te groot enthousiasme neem ik de afrit die een haarspeldbocht blijkt te zijn. Vol in de rem en nog natrillend rijd ik Laren in. Ik passeer het mediapark in Hilversum en terwijl ik heel verwaand voor me uitkijk, doe ik net alsof ik daar moet zijn, zodat iedereen die mij passeert denkt dat ik rijk en beroemd ben.

20.30 uur
Ik ben er! Ik ben in de juiste straat in Hilversum! Ik bel aan en een krakerige stem door de intercom zegt dat ik naar boven mag komen. Het is een nare stem, een naar donker portiek en ineens vertrouw ik het niet meer. Ik stuur snel manlief een sms met het adres waar ik ben. Als ik dan vermoord word door de marktplaatsverkoper, heeft de politie in ieder geval alvast zijn adres en hoeft Opsporing Verzocht niet ingeschakeld te worden.

20.32 uur
Een vrouw met een huidskleur die net zo grijs is als haar haar doet de deur open. De wallen onder haar ogen zijn groot genoeg om de volledige Nederlandse dijkbescherming de komende 100 jaar mee aan te vullen en ze klinkt als Ome Gerrit uit de Fabeltjeskrant. Ik mag binnenkomen en sla steil achterover van een weeïge lucht. Ze heeft net spruitjes gegeten en dat is te ruiken. Ze plukt het schilderij van de muur, neemt het en mij mee naar de keuken en ik mag het schilderij inspecteren. Dit arme schilderij is al die tijd hier gegijzeld in dit vieze huis, met dit vieze mens en die vieze lucht en is duidelijk toe aan een nieuwe ervaring. Ik vind het mooi, hoewel het niet antiek is maar nieuw, en overhandig de zus van Ome Gerrit het losgeld van 100 euro. Gewapend met het schilderij in mijn hand ren ik de deur uit en spring, eenmaal beneden, dolblij in Ieniemienie, doe de deuren op slot, en race weg. Terug naar huis, ik wil naar mijn boom!

21.30 uur
Aha. Het blijkt dat je ook van en naar Hilversum kunt rijden via Utrecht. Dat is èn een stuk sneller èn een stuk minder ingewikkeld. Ik ben nu al thuis en zet het schilderij vol trots midden in de kamer. En dan naast de kerstboom. En dan op de bank. En dan op de kast. En dan weer terug naar de eerste plek.

22.30 uur
Ik ben uitermate tevreden met het schilderij, de kerstboom en stiekem ook een beetje met mezelf. Om dat te vieren, eet ik twee roze koeken en wat chocolaatjes en ga heerlijk onder mijn dekentje op de bank liggen.

22.45 uur
Ik kijk afwisselend tv en kerstboom. Het poezenbeest komt bij me liggen en samen genieten we van de resultaten van al mijn noeste arbeid van vandaag.

23.55 uur
Manlief belt op, hij is onderweg en we kletsen wat tot hij er is. Bij binnenkomst is ook hij (logisch!) vreselijk onder de indruk van de kerstboom en vindt het schilderij ook mooi gelukkig. “Het ruikt wel een beetje vreemd.” zegt ‘ie, maar ik besluit niets te zeggen over het vorige leven van het schilderij en spray nog wat dennengeur uit een flesje in het rond. Moe maar voldaan zak ik af naar de slaapkamer en maak plannen voor morgen. Het belangrijkste plan: ik ga géén wekker zetten! Het is kerstvakantie voor deze werkloze heb ik net besloten dus weg met de wekker!

"CANNOLI"

08.00 uur
De wekker gaat. Manlief is al gaan trainen en ik ontwaak uit een heerlijke, maar ook vreselijke droom. Het laatste uur heb ik in mijn droom 4 cannoli gegeten (1 cannolo, 4 cannoli). Voor hen die nog nooit dit genot hebben mogen ondergaan de omschrijving van een cannolo volgens internet:
“De cannolo:
Deze echte calorieënbom werd vroeger alleen tijdens carnaval gemaakt en is inmiddels uitgegroeid tot een van de bekendste Siciliaanse “dolci”. Een cannolo bestaat uit een gefrituurde, opgerolde koek gevuld met zoete ricotta en soms gekonfijte vruchten en stukjes chocola. Het is het contrast tussen de zachte, bijna vloeibare vulling en de krokante, heerlijk ruikende opgerolde koek dat cannolo zo lekker maakt.".
Huh. "Zo lekker" is natuurlijk the understatement of the year, want een cannolo is geweldig, fantastisch en ik durf zelfs te zeggen orgastisch lekker!
Mijn droom is een direct resultaat van onze laatste vakantie op Sicilië en een obsessief gevoel maakt zich van mij meester. Ik MOET cannoli en wel nu!

08.45 uur
In recordtempo heb ik het dagelijkse douche- en föhnritueel afgewerkt. Ook de schmink zit al op het gezicht en ik neem plaats achter de computer en google me wezenloos waar ik cannoli kan kopen.

09.15 uur
Nergens in dit godvergeten oord kun je cannoli kopen! Nergens, nowhere, nirgendwo! Stress en paniek. Ik weet maar één oplossing en dat is het aan mijn Amore vragen. Hij als Italiaan pur sang zal toch wel weten waar ik cannoli kan krijgen? Ik ren naar Ieniemienie. Ik moet cannoli en ik moet het nu!

09.25 uur
Ik sta bij Amore voor een dichte kapsalon. Geeft niet, ik wacht wel. Ik bel Amore mobiel en krijg een Italiaanse voicemail. Het is een hoop gebrabbel, ik versta er niets van en besluit gewoon te wachten.

09.30 uur
Allemachtig zeg. Wat is nou een normale tijd voor een kapsalon om open te gaan?! “Jeeezus, Jozef, Maria, mooi stelletje op de kast” zou mijn oma zeggen, maar die is er niet meer en ik heb nog steeds geen cannoli, laat staan een idee waar ik ze kan kopen. De voicemail van Amore werkt ook nog steeds niet mee.

09.45 uur
Sjok, sjok. Daar komt Amore aan, ik zie hem aan het eind van de straat aan komen sjokken. Dit zou een dertiger in de bloei van zijn leven moeten zijn, maar een bejaarde met een rollator beweegt zich nog sneller voort dan Amore! Ik rijd naar hem toe, stop hem in Ieniemienie en begin hyperventilerend te vertellen over mijn cannoli-drang en eis dat hij me helpt.

09.55 uur
Amore geeft me een espresso zodat ik mijn snavel houd en pleegt (jawel, het leven kan zooo simpel zijn) één telefoontje. Als ik nú in Ieniemienie stap, ligt er over een half uur een doos vol met cannoli rechtstreeks geïmporteerd uit Palermo voor me klaar in Delfgauw! Echt. Waar zou ik in dit leven zijn zonder mijn liefste Italiaanse kapper?

10.15 uur
Ik heb natuurlijk geen idee waar Delfgauw ligt, laat staan hoe ik er moet komen. Ik bel met de cannoli-importeur en die geeft aanwijzingen. Gelukkig. Nu moet het lukken, de cannoli zijn binnen handbereik.

10.35 uur
Ik ben verdwaald in een industriegebied. Manlief belt me op en vraagt wat ik aan het doen ben. “Cannoli halen in Delfgauw!” roep ik enthousiast. Manlief vindt dit kennelijk een héél normaal antwoord en zegt “oh leuk. Veel plezier. Zullen we samen lunchen?”. Ik ben stomverbaasd dat manlief denkt dat je op iedere straathoek cannoli kunt kopen maar antwoord bevestigend en spreek af voor de lunch.

10.40 uur
Ik bel vriendin D. want ik heb echt geen flauw idee meer in welk dorp ik ben, laat staan dat ik weet hoe ver ik nog van de cannoli verwijderd ben. D. heeft een ziek kind en moet naar huis, dus bel ik V., zij is telefoniste bij mijn voormalige baas en heeft vast wel tijd. Zoals ik al dacht heeft V. het inderdaad weer eens lekker rustig en pakt de routeplanner erbij. Jawel: dankzij de aanwijzingen van V. sta ik nog geen 5 minuten later bij Teo Pace voor de deur, de beste Italiaan (op Amore na natuurlijk) die op deze aarde rondloopt want hij heeft mijn cannoli!

10.55 uur
Ik heb wat gekletst met Teo en zit nu als een kind zo blij in Ieniemienie samen met een doos met 1,2 kilo cannoli erin! Het zijn er 10! Ik maak een snelle rekensom: 7 voor mij, 1 voor Amore, 2 voor manlief. Ik ruik aan de verpakking, aai er overheen en dwing mezelf nog even te wachten met aanvallen totdat ik weer terug bij Amore ben.

11.15 uur
Na de geluidsbarrière doorbroken te hebben, sta ik 20 minuten later bij Amore. Hij wil natuurlijk ook een cannolo, maar ach en wee, ze zijn bevroren! Nou ja, dat kan er ook nog wel bij. We halen onze cannoli uit de doos en laten ze ontdooien.

11.35 uur
Het is duidelijk. Dit duurt te lang. Ik zet het warmhoudplaatje van de espressomachine aan en leg de cannoli er op.

12.00 uur
Godkanonnen zeg. Nog niet.

12.15 uur
Nog niet. Ik heb inmiddels zo vaak gevoeld of ze al ontdooid waren dat er overal stukjes af zijn. Stiekem heb ik dus eigenlijk al een halve bevroren cannolo op, maar ik doe net of die stukjes er al af waren.

12.30 uur
Ik verklaar de cannoli voor ontdooid. We maken er een heel ritueel van en Amore maakt er een fijne Italiaanse caffè bij. Dan is het moment daar. Ik neem een hap en: ooooooooooooooooooohhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Ik besluit mee te moeten delen dat een cannolo lekkerder is dan seks en werk het hele gevaarte binnen een minuut weg.

12.32 uur
Amore zit een beetje vol en ik eet de overgebleven helft van zijn cannolo ook op. Ik kijk nog naar de Italiaanse tegelzetter die Amore’s toilet aan het verbouwen is en die ik ook (met tegenzin, dat wel) getrakteerd heb op een cannolo, maar hij heeft beduidend meer trek en stopt net het laatste stukje in zijn mond. Grumph.

13.00 uur
Ik kom met de doos min 3 cannoli thuis. Er zitten er nu nog 7 in. Ze wegen 1,2 ons per stuk reken ik snel uit en ik bedenk me dat 1 zo’n ding me dus 1,2 ons overgewicht oplevert. Nou ja, wat is nou 1,2 ons? Ik haal nog 2 cannoli uit de verpakking om te ontdooien, verpak de rest weer alsof het vloeibaar goud is en stop de doos in de vriezer.

13.30 uur
Ik loop onrustig heen en weer en het hele proces van “voelen of ze al ontdooid zijn” herhaalt zich. Manlief komt binnen, is stomverbaasd dat ik hier met uit Palermo ingevlogen cannoli sta en begrijpt nu pas wat voor ochtend ik achter de rug heb. Om me af te leiden, neemt hij me mee uit lunchen en al genietend van mijn dim sum vergeet ik zowaar even mijn cannoli.

15.00 uur
We spoeden ons naar huis. Ik wil een cannolo als toetje. Manlief ook.

15.15 uur
We smikken en smakken en smekken. Dit is mijn 2e cannolo vandaag en eerlijk is eerlijk, ik lust er nog wel eentje. Ik ben vandaag theoretisch pas 2,4 ons aangekomen want dat gestolen stukje van Amore telt niet mee, dus tsja, wat maakt het uit? Ik ontdooi er stiekem nog eentje.

16.00 uur
Manlief doet zijn administratie. Ik loop nerveus heen en weer. Ik besluit dat het zo niet langer kan. Ik kan me toch niet helemaal volvreten aan die dingen? Nou ja, dat kan ik natuurlijk wel, maar misschien beter niet op één dag. Ik stop de nog niet ontdooide cannolo terug in de vriezer en ga even uitbuiken.

16.45 uur
Ik weet zeker dat mijn heupen er vanmorgen nog niet zo gigantisch uitzagen. Ik weet ook zeker dat mijn riem vanmorgen nog niet zo strak zat. Zou 1,2 ons cannoli eigenlijk 1,2 kilo overgewicht betekenen? Als dat zo is, heb ik er vandaag 2,4 kilo in plaats van ons aangevroten. Ik raak een beetje in paniek.

18.00 uur
Ik maak een prik-en-ping maaltijd voor manlief en eet zelf een boterhammetje. Ik ben zogenaamd misselijk namelijk. In mijn hoofd heb ik een “wanneer-ik-een cannolo-eten-mag-schema” opgesteld. Over 3 dagen komt D. eten. Dan mag zij er eentje en ik niet. Zelfkastijding noemen ze dat. Dan zijn er nog 4 over. Hopelijk lust D. hem niet en kan ik die van haar opeten. I. komt ook nog eten. Dan mag zij er eentje en ik ook. Dan zijn er nog 2 over. Die bewaar ik tot Kerst. Dan mogen we ontbijten met cannoli!

19.00 uur
Ik vertel manlief over mijn cannoli-schema. Hij verklaart me voor gek. Hij vindt het ook nog nodig me op het vermoedelijk aantal calorieën te wijzen dat ik vandaag naar binnen heb gewerkt. Ik voel een depressie opkomen.

19.25 uur
Manlief is na 25 minuten onophoudelijk gezeur schoorvoetend akkoord gegaan met een tripje van een week naar Sicilië begin volgend jaar. Goed zo. Een week is 7 dagen. Dat zijn dus in ieder geval 7 cannoli. Met een beetje mazzel kan ik er 2 op een dag te pakken krijgen. Dat zijn 14 cannoli voor mij. Ha.

20.00 uur
Ik vertel manlief dat we moeten stoppen met eten totdat we weer naar Sicilië gaan. Er zit helaas niets anders op, we moeten eerst afvallen, anders kunnen we geen cannoli eten als we daar zijn. Bang voor wat komen gaat, vlucht hij de deur uit richting zijn vriendjes, hij kan het niet meer aan vandaag. Gek hoor, ik was toch juist vandaag een hele interessante gesprekspartner. Ik ben tenslotte in een nieuw dorp geweest, ik heb met een Italiaan gepraat, ik heb vakantieplannen gemaakt en ik heb de kunst van het ontdooien vervolmaakt. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij nou ineens de deur vlucht maar zolang er nog cannoli in de vriezer liggen kan ik heus wel zonder man.

20.10 uur
Ik draai voor de vriezer heen en weer.

20.20 uur
Nog steeds.

20.43 uur
En nog steeds.

21.00 uur
Ik ben onderkoeld geraakt van het veelvuldig uit de vriezer halen en weer terugstoppen van een cannolo. Ik geef het op. Ik ga wel slapen, dan denk ik tenminste niet aan eten. Ik sms manlief dat ik niet zo lekker ben en alvast mijn mandje induik. Ik neem (stiekem, want manlief is allergisch, maar wat niet weet, wat niet deert) het poezenbeest mee en droom een heerlijke droom over cannoli. Terwijl ik slaap, raken mijn dijen uitgerekt doordat die heerlijke cannoli die ik vandaag gegeten heb zich daar voor eeuwig vestigen. Ik ben gedoemd een “Italiaanse mama” te worden maar ik droom de slaap der onwetenden en werk in mijn dromen gewoon nog 2 cannoli weg...