"KERSTSTRESS"

07.00 uur
De wekker gaat, het poezenbeest ligt nog in coma en daar wil ik eigenlijk ook nog zijn. Waarom in vredesnaam gaat mijn wekker op 24 december om deze onchristelijke en dus geheel niet Kerstige tijd af? Omdat I. heeft gebeld dat er onverwacht 2 extra eters bijkomen op 2e Kerstdag. Dat houdt in dat ik als de wiedeweerga nog extra haricots verts en ontbijtspek moet inslaan en graag een beetje snel, want er zijn vast meer mensen op het idee gekomen last minute boodschappen te gaan doen. Met grote tegenzin zet ik mijn luie lijf in beweging en kruip onder de douche. Ik bedenk me of er nog een weg terug is, maar behalve de hele Kerst gewoon afzeggen, kan ik niets verzinnen dus ik geef me over.

08.10 uur
Ik sta in AH. Samen met nog 1.000 andere idioten en 2 bejaarden die het, net als ik, voorzien lijken te hebben op de haricots verts. Het is duidelijk dat hier een gevecht zal ontstaan tussen mij en de 2 bejaarden, maar die zijn natuurlijk al sinds vannacht 03.00 uur op (als bejaarde slaap je kennelijk nog maar 2 uur per nacht) en ik ben uitgerust en net vers uit de douche, dus ik ben er klaar voor. Ik sis wat verwensingen naar de ouwe heksen en zoals verwacht trekken ze het bekende zure gezicht zoals alleen bejaarden dat kunnen doen. Ze zetten die smoel trouwens ook op als je iets positiefs doet, zoals ze voorrang geven op het zebrapad, dus ik trek me daar al jaren niets meer van aan. Ik ram en duw en wrik me een weg naar de laatste 2 pakjes haricots verts en ja hoor: ik heb ze te pakken! Terwijl de bejaarden met stomheid geslagen zijn en Opsporing Verzocht al willen bellen om mij op bewakingsbeelden in de uitzending te krijgen, ren ik hard weg richting ontbijtspek. Daar is het gelukkig iets rustiger en ik gris wat ik nodig heb uit de koeling en spurt het eerste het beste pad richting kassa in. En daar gebeurt het. Het is tenslotte inmiddels 08.15 uur en dus schijnbaar de hoogste tijd om je vreselijk op te winden. In mijn ooghoek zie ik 2 dames aankomen met allebei een overvolle kar. Ik loop op de enige kassa met minder dan 10 wachtenden af, maar de dames zijn niet van plan mij met 2 pakjes haricots verts en 3 pakjes ontbijtspek voor te laten gaan. Ze geven gas en racen als idioten op mijn kassa af. Ik loop stug door en: pats boem! De 2 karren knallen op elkaar en 1 van de dames valt met haar hele bovenlijf bovenop de overvolle kar van de andere! Het is een bizar gezicht en ik moet eigenlijk lachen, maar ik hou mijn hoofd erbij en zet door richting kassa. Gelukt! Ik reken af, ontsnap uit AH en bedenk me dat ik dit nooit, nooit, maar dan ook nooit meer ga doen.

09.15 uur
Eenmaal rustig thuis bijkomend van de gekte bij AH, doet zich een ander, nijpend probleem voor. Het probleem van mijn mascara. Die is namelijk op. En als ik zeg op, dan bedoel ik ook echt op. Niet een beetje op, maar zodanig op dat ik de Kerst niet door kom. Er zit dus niets anders op dan me opnieuw in de gekte te begeven en naar de parfumerie te gaan. Ach en wee… Maar niet getreurd, er zit hier een Ici Paris om de hoek en die hebben vast mijn geliefde mascara wel.

09.40 uur
Ik sta al 20 minuten in de rij en dan zegt het veel te erg geschminkte Ici Paris meisje: “uh nee, die is volgens mij uit het assortiment van Lancôme! Sorry. We hebben wel een zwarte?”. Nee! Ik wil geen zwarte! Ik wil een donkerblauwe! Die heb ik al sinds 1998 en ik ben niet van plan nu, zo vlak voor Kerst, over te stappen op een zwarte! Pffff. Stomme trut. Iedereen ziet toch dat zwart te hard is voor mijn poezelig gezichtje? Dan maar naar de stad, er zit niets anders op.

10.00 uur
Ik parkeer Ieniemienie in de parkeergarage en vol vertrouwen zet ik koers naar de volgende Ici Paris. Weer zo’n geschminkte. En weer het “uh nee sorry” en “ik heb wel een zwarte”-verhaal. Ik zeg “nee dankjewel” en steek de weg over naar de Bijenkorf. Daar hebben de Lancôme-dames het duidelijk veel te druk met doosjes verplaatsen om mij te helpen. Ik kan het gevoel dat ik opzettelijk genegeerd word niet onderdrukken en blèr daarom door de Bijenkorf dat ik graag die en die mascara wil. Ik krijg hetzelfde antwoord als bij Ici Paris en ik begin wanhopig te worden. Ik wil geen zwarte!! Ik wil gewoon, heel normaal, een donkerblauwe, alstublieft dankuwel.

10.05
Hyperventilerend zet ik koers richting Douglas. Daar staat een man bij de mascara’s. Dat is op zich al vreemd, maar deze man heeft mascara op! Zwarte mascara welteverstaan, de sukkel. Na het aanhoren van mijn lijdensweg en mijn nederig verzoek om een donkerblauwe mascara, geeft hij mij het advies toch maar eens een zwarte te proberen. Niet alleen omdat “ik geen blauwe heb schat, maar het zit echt alleen in je hoofd hoor, dat zwart te hard is voor jouw gezicht! Echt, je bent de enige die dat denkt hoor kind!”. Nare homo. Wat weet hij er nou van? Hij lijkt op die griezel van RTL4 die het altijd over smokey eyes heeft terwijl hij zelf de uitstraling van een bak yoghurt heeft. Hoe het ook zij, na deze pogingen van yoghurt-face mij in een mindfuck te krijgen ben ik niet van zins hier ook maar 1 euro uit te geven, dus met de staart tussen de benen kruip ik terug naar de Ici Paris en vraag aan het meisje een zwarte mascara. Ze lacht, zegt “Toch maar wel? Niet kunnen vinden zeker hè?” en kijkt er erg zelfvoldaan bij. Er zit niets anders op. Ik knik, reken af, krijg er geen proefjes bij in het tasje en ik blaas de aftocht.

10.30 uur
Ik ben vernederd door een homo en een opmaakpop. Ik moet voortaan door het leven met smokey eyes en ik moet nog 1,5 kilo haricots verts met ontbijtspek maken. Ik heb wel eens een betere bui gehad, maar ik ga toch onderweg naar Amore, dat had ik hem beloofd zodat hij mij een kerstcadeautje kon geven. Onderweg pik ik nog 2 flessen vino op voor Amore, ik moet tenslotte wel wat teruggeven.

11.00 uur
Ik kom bij Amore binnen en daar zit een bejaarde in de stoel. Amore kijkt blij verrast en daar word ik ook altijd blij van en dus trek ik mijn jas uit en hobbel richting garderobe. Amore maakt vreemde geluiden en mompelt iets van “Doe je dat expres?”. Ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft, en ook geen zin om er over na te denken dus ik zeg “ja natuurlijk!” en vraag of ik koffie mag pakken. Dat mag en terwijl ik naar de keuken hobbel maakt de bijna-gewatergolfde-bejaarde afkeurende geluiden. Nog steeds me van geen kwaad bewust, loop ik op mijn gemak nog even door de kapsalon om Ieniemienie op slot te klikken en loop weer terug naar de keuken. En dan zie ik een glimp van mezelf in de spiegel. Oh grote goden! Lager kan ik niet gaan, dieper kan ik niet zakken, dit moet het ultieme dieptepunt zijn… Toen ik vanmorgen om 8 uur zo enthousiast de deur uit ben gelopen, heb ik mijn jurk schijnbaar niet fatsoenlijk naar beneden getrokken. De rok van mijn jurk is doorschijnend, daaronder hoort een onderrok te zitten. Alleen zit die kennelijk vast aan mijn beha ofzo, want ik sta hier in een volledig doorschijnend gevalletje waardoor helaas niet alleen mijn contouren zichtbaar zijn, maar ook mijn string, mijn kousen (geen panty, maar stay-ups) en mijn immense dijen! Nu pas begrijp ik de kreetjes van Amore en het afkeurend gemompel van die verzuurde ouwe watergolf-idioot. Met het schaamrood op de kaken (en dijen) ren ik naar de keuken, trek mijn jurk half uit en weer aan en terwijl ik doe alsof er niets gebeurd is, loop ik terug de kapsalon in. Tegen Amore zeg ik “Zo, jij hebt je kerstcadeautje al gekregen nu!” en aan de bejaarde watergolfer vraag ik of ze ook koffie wil. Dat wil ze en met melk alsjeblieft.

11.10 uur
Nauwelijks bekomen van de schrik wacht ik tot Amore klaar is om mij mijn kerstcadeautje te overhandigen. Ondertussen gaat de deur open en tot mijn grote “vreugde” komt er nog een bejaarde binnen. Watergolven is weer helemaal hip schijnbaar. Ik probeer vriendelijk te doen en Amore te helpen en vraag of ze een kopje koffie wil. Dat wil ze en of ik haar jas ook even op wil hangen. Ik zeg dat ik hier niet werk (al hoor ik misschien wel bij het interieur zo langzamerhand), maar ze duwt toch haar ietwat smoezelige jas in mijn handen en pakt een roddelblad. Ik geef het op en maak koffie voor haar als goede daad voor de feestdagen. De koffiemelk blijkt op te zijn en ik vraag haar of ze haar koffie ook zonder melk wil drinken. Dat wil ze niet en of ik niet even kan gaan halen. Nee. Dat kan ik dus niet. Oh nou, dan hoeft ze niet. Goed, dan niet. Verdroog maar voor mijn part, er is niemand die mij nog een supermarkt in krijgt vandaag. Ik kondig aan dat ik de koffie weg ga gooien en dan ineens wil ze toch wel. Ze trekt het bekende verzuurde gezicht en neemt een slok. Amore ziet dat het me allemaal teveel wordt en rent naar achter en komt terug met zijn kerstcadeau voor mij: een hele nieuwe doos cannoli! Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa! Mijn dag is direct goed, ik voel me herboren en zoen Amore gedag en nog eens en nog eens en stap dolblij in Ieniemienie.

12.30 uur
Ik ben redelijk uitgeput van deze ochtend. Rust is me niet gegund want de telefoon gaat. Het is de garage om te zeggen dat er een nieuwe band voor Ieniemienie klaarligt en of ik maar even snel wil komen. Grumph. Daar had ik nou net geen zin meer in.

13.00 uur
Ik maak stampij bij de garage. Ze hebben een lampje vervangen en ik verkeer in de veronderstelling dat het een koplamp is. Ik gil en schreeuw dat ik nog herstellende ben van het vorige kapotte koplampje (kosten: euro 145!) en dat ze dat zomaar niet hadden mogen vervangen zonder mijn toestemming. De monteur zegt dat ik niet zo’n stampij moet maken, want zo duur is zo’n lamp niet. Uiteindelijk krijg ik de rekening gepresenteerd. Het lampje blijkt een ander lampje te zijn en maar 88 cent te kosten. Ik schaam me kapot. Een minuut later krijg ik alsnog een hartverzakking. Totale kosten van de nieuwe band: 349 euro! Ik voel me ineens Scrooge! Ze presenteren de rekening alsof het niets is! 349 euro voor een stuk rubber! Ik voel een scheur in mijn relatie met Ieniemienie. Als dit schattige, lieve, kleine, handige, snelle autootje zoooo duur is in onderhoud, dan mag Ieniemienie van mij vandaag nog de deur uit!

13.30 uur
Ik vertel manlief wat de band heeft gekost. Hij gromt en grumpht en kijkt boos en zegt dat “dat ding” de deur uit moet. Ik was er al bang voor. Ik ben inmiddels alweer hersteld en heb de barstjes in mijn relatie met Ieniemienie al weer gerepareerd, maar mijn lieveling loopt nu groot gevaar bij manlief. Ik sputter en begin over de vele voordelen van Ieniemienie maar ik zie dat manlief de site van Autotrader opent en begint te kijken voor hoeveel hij Ieniemienie weg kan doen. Ik kijk met een traan in mijn oog en een snik in mijn keel uit het raam naar Ieniemienie en neem me heilig voor tijdens de Kerst mijn lieveling een poetsbeurt te geven en eens flink uit te mesten. Ieniemienie zal weten wie de beste, liefste en knapste chauffeur van dit land is. Ik dus!

14.00 uur
Tijd om even te niksen besluit ik en ik kijk achter elkaar 2 blije films op de BBC. Waar zou een mens rond de Kerst zijn zonder de BBC? In ieder geval niet op de bank voor de buis, want er gaat niets boven de decemberprogrammering van onze westerburen. Manlief is half aan het werk, half aan het niksen en komt uiteindelijk fijn meekijken. We nestelen ons op de bank en poezenbeest kruipt er ook bij en zo zijn we net zo’n blij gezin als in de film.

18.00 uur
Ik ben nu wel klaar met de blije films en ga nerveus heen en weer lopen. Manlief ook, want nerveus heen en weer lopen is besmettelijk. Manlief moet nog even weg naar een afspraak en ik zet me ondertussen aan het uitzoeken van mijn skikleren, want er moet binnenkort een wintersport geboekt worden.

18.10 uur
Oké. Dat is vrij snel duidelijk. In die ouwe zooi kan ik me echt niet meer vertonen. Er moet duidelijk een nieuwe outfit worden aangeschaft. Nee, eigenlijk beter 2 nieuwe outfits. En nieuwe handschoenen. En zo’n handig ding voor om je hoofd dat manlief’s dochter ook heeft, want dat staat beter dan een muts. En nog een paar van die fijne skisokken met scheenbescherming want dan hoef ik geen maandverband op mijn schenen te plakken en zie ik er ook niet zo debiel uit als ik onverwachts mijn skischoenen uittrek. Ik bel manlief om te vertellen dat zijn creditcard het zwaar gaat krijgen na Kerst en begin met eten koken.

20.30 uur
Ik verklaar de dag voor gesloten. Ik ben echt bekaf van alle emoties en ik heb nog 2 zware dagen voor de boeg. Ik trek alvast mijn kloffie aan en kruip terug op de bank. Gedachten aan mascara, bejaarden, haricots verts en Ieniemienie houden me nog zeker 3 uur bezig, maar dan val ik toch eindelijk in een diepe Kerstslaap. Ondertussen gooit de Kerstman wat cadeautjes door de schoorsteen (in de open haard) en ik draai me nog eens rustig om. Vrolijk Kerstfeest!

"KERSTBOOM"

08.00 uur
Zoem tril zoem tril zoem tril. Wat is dat vreselijke geluid? Ah, de wekker van mijn telefoon. Tijd om op te staan. Eerst doe ik de gebruikelijke teletekstronde. Ik lees dat ergens in Nederland mensen al drie dagen zonder stroom in de kou zitten. Zielig zeg. Ik ren naar boven en draai de verwarming even lekker op. Kijk, wat zij nu niet verbruiken aan warmte kan ik mooi opmaken, anders is het zonde.

09.15 uur
Gisteren hebben manlief en ik een Kerstboom gekocht. Met een hoofdletter want hij is errug groot. Sterker nog, hij is zo groot dat er een stuk van de top geknipt moest worden omdat ‘ie anders niet rechtop kon staan. De boom is 3 meter nog wat en zou niet misstaan in het huisje van Hagrid uit Harry Potter. Eén klein probleem: hij is nog niet opgetuigd. Ik vertel manlief dat dit ONZE taak is voor vandaag, hij moet de lampjes doen, ik doe de rest. Ik zie manlief wit wegtrekken, 3 telefoontjes plegen en de deur uitrennen. Goed, het is duidelijk, ik sta alleen voor de optuigtaak. Grumph.

09.30 uur
Oké, ik sta ook niet te springen bij het idee van de boom optuigen. Eerlijk is eerlijk. Dus ga ik eerst nog even boodschappen doen en wat cadeautjes kopen in opdracht van oom H. voor zijn kerstfeest dat hij in la douce France gaat vieren. Dat kan hij niet zelf en dus mag ik het doen. Het moeten 8 cadeautjes zijn, 4 mannen/3 vrouwen/1 kleutermeisje, van ieder 15/20 euro. Ga er maar aan staan. Ik stap in Ieniemienie en rijd richting feestelijke winkelstraat.

10.00 uur
Het blijkt verdomd lastig te zijn cadeautjes te kopen voor mensen die je niet kent. Ik koop behalve meters inpakpapier ook 1 pokerkoffer (das alvast man 1), 1 Party & Co spel (das man 2), 1 dvd-box vol met westerns (blergh, maar das man 3), 1 olijvenschaal en vul dat aan met olijfolie, peper & zout, gevulde olijven en meer tapas-ellende (das vrouw 1), een hele berg Dove/Kneipp/Therme-cadeaupakketjes (doe ik bij elkaar in een mandje, das vrouw 2), een ketting en een armband (vrouw 3). Meer inspiratie heb ik niet en zin al helemaal niet meer. Waarom moet IK dit doen eigenlijk? Ik wil met mijn kerstboom spelen! Gefrustreerd stap ik in Ieniemienie en scheur terug naar huis.

12.15 uur
Ik verzamel de cadeau-ellende in de keuken. Nu zou ik eigenlijk even moeten eten bedenk ik me. Eerst maar even alvast de lichtjes pakken voor in de kerstboom.

12.17 uur
De door mij zorgvuldig op de hoogste plank in de kast opgeborgen kerst-ellende valt naar beneden. Op mijn hoofd. Goed, dat scheelt alvast weer een bal of 10 die ik niet meer in de boom hoef te hangen want die zijn kapot. Ik heb er een hard hoofd in.

12.25 uur
Ik heb vanmorgen een stokbrood gekocht en knabbel daar een klein stukje af. Eten doe ik zo wel. Ik tel zeven dozen met kerstlampjes. Ik begin met de eerste drie. Kapot. Alledrie. Je vraagt je af waarom ik ze dan niet weggegooid heb toen ik de boom ging aftuigen vorige keer. Zwiep, in de prullenbak! Dat ruimt lekker op. De overige vier dozen blijken nieuw te zijn! Lang leve ik met mijn voorzienende blik! Daar heb ik ineens 800 nieuwe lampjes tot mijn beschikking!

12.30 uur
Ik rol snoer 1 uit over de grond. Dat zit direct in de war, want dat is het belangrijkste kenmerk van kerstlampjes, die horen in de war te raken, zelfs als je er alleen maar naar kijkt.

12.40 uur
Ik heb het snoer ontward. En ook een stekkerdoos en de ladder gepakt. En een tijdschakelaar tussen de stekkerdoos en het stopcontact gezet. Wow. Het is duidelijk dat werkloos zijn mij efficiënter en praktischer maakt en ik ben trots op mezelf.

12.45 uur
G*%)(_&(^$#!!!! De boom is te hoog en de ladder te kort. Al balancerend op één been gooi ik de lampjes over de top van de kerstboom heen en met een liniaal duw ik ze op hun plaats. De rest van het snoer zit uiteraard weer helemaal in elkaar gedraaid. Ik besluit het gewoon tussen de takken te duwen, wat niet weet, wat niet deert.

13.30 uur
Ik en lampjes = geen goede combi. Gefrustreerd bel ik manlief en die zegt dat ik het ook helemaal verkeerd doe. Ik moet “het ritueel” erbij uitvoeren, anders lukt het niet. Voor de duidelijkheid: “het ritueel” houdt in dat ik de meest uitgemolken kerstliedjes keihard opzet, ze meegalm en blij rond mijn kerstspulletjes loop zonder dat ik daadwerkelijk ook echt iets doe. Ik doe braaf wat manlief zegt en begin met mijn meest favoriete kerstlied aller tijden: Sleigh Ride van The Carpenters samen met The Muppets. Ik blèr lekker hard mee:
♪♪ There's a Christmas party at the home of Farmer Gray
It'll be the perfect ending of a perfect day
We'll be singing the songs we love to sing without a single stop
At the fireplace as we watch the chestnuts pop
Pop, pop, pop ♪♪
“The home of faaaaaaaaaaaaarmer Graaaaaay” zing ik, “of a peeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerfect daaaaaaaaaaaaaay”, "pop pop pop pop pop pop!!!". Het is bizar hoe blij ik ieder jaar opnieuw word van Christmas Portrait van The Carpenters. Ik kan er niets aan doen. De stemming zit er goed in en de 800 lampjes ook bijna.

14.30
Ik moet toch eigenlijk echt even eten nu. Eerst even de rest van de kerstspullen uitpakken. Ondertussen zet ik de cd van Love Actually op, sinds een aantal jaar een nieuwe toevoeging aan mijn kerstklassiekers. Kerstbal na kerstbal verschijnt op tafel en ik word steeds blijer.

15.15 uur
Snik. Boehoe. Een niet te stoppen tranenstroom loopt over mijn wangen. Waarom moet ik toch altijd zo vreselijk huilen bij nummer 16 op de Love Actually cd? Glasgow Love Theme van Craig Armstrong? Klinkt helemaal niet zielig als je het zo zegt. Maar als ìk er naar luister, stromen standaard de tranen over mijn wangen. Ieder jaar hetzelfde liedje, letterlijk en figuurlijk. Een depressief gevoel maakt zich van mij meester. Kutkerstdagen. Kutcd. Kutboom. Kutglasgowlovetheme. Kut, kut, kut.

15.45 uur
Ik ben nog steeds depressief maar ga stug door met het optuigen van de veel te grote boom. Ik heb inmiddels The Carpenters Christmas Portrait maar weer opgezet en voor de zekerheid ook nog op repeat gezet en dat helpt een beetje. Het eind is al bijna in zicht en dan zie ineens zie ik het: we hebben te weinig kerstballen! Help! Het is een hele kale boom en ik moet duidelijk meer versiering! Eerst maar even eten. Nee, niks eten, eerst kijken of ik nog meer versiering heb.


15.50 uur
Yes! Ik blijk nog een verstopte tas met kerstversiering te hebben! Vorig jaar gekocht en nog nooit gebruikt en het is superveel! Dat belooft veel goeds. Ik eet nog even niet en stort me op de tas met verrassingen.

16.25 uur
De boom is klaar en toegegeven, ik heb de mooiste boom van de wereld. Echt! Hij heeft glitters en koper en 800 lampjes en linten en ballen en ga zo maar door. Ik ben nog niet eerder zoooo trots geweest op mijn eigen boom. Ik ga er even bij zitten, loop er nog eens om heen en slaak een ingetogen kreetje. Ooooooooooooooh wat mooi.

17.00 uur
A., de man van D. belt voor een leuk gesprek. Dat kan wel zo zijn, maar ik wil over mijn kerstboom praten en niets anders! A. is het wonderbaarlijk genoeg pas na 20 minuten zat en hangt op. Ik bel manlief om te zeggen dat hij snel naar huis moet komen. Manlief zegt dat dat nog wel even zal duren en dat ik alvast maar moet gaan eten als ik honger heb. Oh ja, eten! Shit!

17.15 uur
Ik stop een broodje döner kebab van AH in de oven. Ik heb nog nooit döner kebab gegeten, maar vriendin I. zegt altijd dat het lekker is, dus vooruit dan maar.

17.25 uur
Ja, dat is dus niet te vreten. Echt niet. Het smaakt naar knoflook, ik zie geen vlees en het is zompig. Omdat ik behalve een hapje stokbrood verder vandaag nog niks gegeten heb, eet ik toch nog de helft op en gooi de rest weg. Ik heb geen honger meer.

18.00 uur
Mijn telefoonalarm zegt dat ik over een uur naar Hilversum moet. Ik heb op Marktplaats.nl een schilderij gekocht en dat moet ik vanavond gaan halen. Manlief zou meegaan, maar heeft zich afgemeld en dat houdt in dat ik met Ieniemienie moet, die geen navigatie heeft. Ik print snel een routebeschrijving van internet, 90 km. Tsja, je moet er wat voor over hebben om iets moois aan de muur te krijgen, dus ik leer de routebeschrijving uit mijn hoofd.

18.25 uur
Ik bel de marktplaatsverkoper op en zeg dat ik nu vertrek uit Den Haag. Hij zegt “goed, tot straks” en ik stap vol vertrouwen in Ieniemienie. Dat ik geen navigatie heb, wil niet zeggen dat ik niet mijn weg kan vinden in dit kleine landje.

20.00 uur
Ik ben hopeloos verdwaald op de ring Amsterdam. De routebeschrijving zegt toch echt dat er een knooppunt Watergraafsmeer moet komen maar dat komt er niet. En bovendien zit ik op de A10 in plaats van op de A1 waar ik zou moeten zijn en ik weet echt niet meer waar ik heen moet. Ik passeer Volendam (zal ik even op bezoek gaan bij Jan Smit? Of Nick en Simon?) en Marken en daar komt een bord IJmuiden. IJmuiden ligt toch ergens links bovenin? Christemezielen.

20.05 uur
Ik doe eens wild en gebruik mijn gezond verstand. Ik neem de afslag Utrecht en blijf Utrecht volgen. Ondertussen luister ik naar Skyradio en blèr de kerstliedjes keihard mee om in de stemming te blijven.

20.10 uur
Ja! Het is een wonder, maar ineens komt daar een afslag Laren naar de A1. Yes yes yes! Vanaf dat moment klopt mijn routebeschrijving weer en met een iets te groot enthousiasme neem ik de afrit die een haarspeldbocht blijkt te zijn. Vol in de rem en nog natrillend rijd ik Laren in. Ik passeer het mediapark in Hilversum en terwijl ik heel verwaand voor me uitkijk, doe ik net alsof ik daar moet zijn, zodat iedereen die mij passeert denkt dat ik rijk en beroemd ben.

20.30 uur
Ik ben er! Ik ben in de juiste straat in Hilversum! Ik bel aan en een krakerige stem door de intercom zegt dat ik naar boven mag komen. Het is een nare stem, een naar donker portiek en ineens vertrouw ik het niet meer. Ik stuur snel manlief een sms met het adres waar ik ben. Als ik dan vermoord word door de marktplaatsverkoper, heeft de politie in ieder geval alvast zijn adres en hoeft Opsporing Verzocht niet ingeschakeld te worden.

20.32 uur
Een vrouw met een huidskleur die net zo grijs is als haar haar doet de deur open. De wallen onder haar ogen zijn groot genoeg om de volledige Nederlandse dijkbescherming de komende 100 jaar mee aan te vullen en ze klinkt als Ome Gerrit uit de Fabeltjeskrant. Ik mag binnenkomen en sla steil achterover van een weeïge lucht. Ze heeft net spruitjes gegeten en dat is te ruiken. Ze plukt het schilderij van de muur, neemt het en mij mee naar de keuken en ik mag het schilderij inspecteren. Dit arme schilderij is al die tijd hier gegijzeld in dit vieze huis, met dit vieze mens en die vieze lucht en is duidelijk toe aan een nieuwe ervaring. Ik vind het mooi, hoewel het niet antiek is maar nieuw, en overhandig de zus van Ome Gerrit het losgeld van 100 euro. Gewapend met het schilderij in mijn hand ren ik de deur uit en spring, eenmaal beneden, dolblij in Ieniemienie, doe de deuren op slot, en race weg. Terug naar huis, ik wil naar mijn boom!

21.30 uur
Aha. Het blijkt dat je ook van en naar Hilversum kunt rijden via Utrecht. Dat is èn een stuk sneller èn een stuk minder ingewikkeld. Ik ben nu al thuis en zet het schilderij vol trots midden in de kamer. En dan naast de kerstboom. En dan op de bank. En dan op de kast. En dan weer terug naar de eerste plek.

22.30 uur
Ik ben uitermate tevreden met het schilderij, de kerstboom en stiekem ook een beetje met mezelf. Om dat te vieren, eet ik twee roze koeken en wat chocolaatjes en ga heerlijk onder mijn dekentje op de bank liggen.

22.45 uur
Ik kijk afwisselend tv en kerstboom. Het poezenbeest komt bij me liggen en samen genieten we van de resultaten van al mijn noeste arbeid van vandaag.

23.55 uur
Manlief belt op, hij is onderweg en we kletsen wat tot hij er is. Bij binnenkomst is ook hij (logisch!) vreselijk onder de indruk van de kerstboom en vindt het schilderij ook mooi gelukkig. “Het ruikt wel een beetje vreemd.” zegt ‘ie, maar ik besluit niets te zeggen over het vorige leven van het schilderij en spray nog wat dennengeur uit een flesje in het rond. Moe maar voldaan zak ik af naar de slaapkamer en maak plannen voor morgen. Het belangrijkste plan: ik ga géén wekker zetten! Het is kerstvakantie voor deze werkloze heb ik net besloten dus weg met de wekker!

"CANNOLI"

08.00 uur
De wekker gaat. Manlief is al gaan trainen en ik ontwaak uit een heerlijke, maar ook vreselijke droom. Het laatste uur heb ik in mijn droom 4 cannoli gegeten (1 cannolo, 4 cannoli). Voor hen die nog nooit dit genot hebben mogen ondergaan de omschrijving van een cannolo volgens internet:
“De cannolo:
Deze echte calorieënbom werd vroeger alleen tijdens carnaval gemaakt en is inmiddels uitgegroeid tot een van de bekendste Siciliaanse “dolci”. Een cannolo bestaat uit een gefrituurde, opgerolde koek gevuld met zoete ricotta en soms gekonfijte vruchten en stukjes chocola. Het is het contrast tussen de zachte, bijna vloeibare vulling en de krokante, heerlijk ruikende opgerolde koek dat cannolo zo lekker maakt.".
Huh. "Zo lekker" is natuurlijk the understatement of the year, want een cannolo is geweldig, fantastisch en ik durf zelfs te zeggen orgastisch lekker!
Mijn droom is een direct resultaat van onze laatste vakantie op Sicilië en een obsessief gevoel maakt zich van mij meester. Ik MOET cannoli en wel nu!

08.45 uur
In recordtempo heb ik het dagelijkse douche- en föhnritueel afgewerkt. Ook de schmink zit al op het gezicht en ik neem plaats achter de computer en google me wezenloos waar ik cannoli kan kopen.

09.15 uur
Nergens in dit godvergeten oord kun je cannoli kopen! Nergens, nowhere, nirgendwo! Stress en paniek. Ik weet maar één oplossing en dat is het aan mijn Amore vragen. Hij als Italiaan pur sang zal toch wel weten waar ik cannoli kan krijgen? Ik ren naar Ieniemienie. Ik moet cannoli en ik moet het nu!

09.25 uur
Ik sta bij Amore voor een dichte kapsalon. Geeft niet, ik wacht wel. Ik bel Amore mobiel en krijg een Italiaanse voicemail. Het is een hoop gebrabbel, ik versta er niets van en besluit gewoon te wachten.

09.30 uur
Allemachtig zeg. Wat is nou een normale tijd voor een kapsalon om open te gaan?! “Jeeezus, Jozef, Maria, mooi stelletje op de kast” zou mijn oma zeggen, maar die is er niet meer en ik heb nog steeds geen cannoli, laat staan een idee waar ik ze kan kopen. De voicemail van Amore werkt ook nog steeds niet mee.

09.45 uur
Sjok, sjok. Daar komt Amore aan, ik zie hem aan het eind van de straat aan komen sjokken. Dit zou een dertiger in de bloei van zijn leven moeten zijn, maar een bejaarde met een rollator beweegt zich nog sneller voort dan Amore! Ik rijd naar hem toe, stop hem in Ieniemienie en begin hyperventilerend te vertellen over mijn cannoli-drang en eis dat hij me helpt.

09.55 uur
Amore geeft me een espresso zodat ik mijn snavel houd en pleegt (jawel, het leven kan zooo simpel zijn) één telefoontje. Als ik nú in Ieniemienie stap, ligt er over een half uur een doos vol met cannoli rechtstreeks geïmporteerd uit Palermo voor me klaar in Delfgauw! Echt. Waar zou ik in dit leven zijn zonder mijn liefste Italiaanse kapper?

10.15 uur
Ik heb natuurlijk geen idee waar Delfgauw ligt, laat staan hoe ik er moet komen. Ik bel met de cannoli-importeur en die geeft aanwijzingen. Gelukkig. Nu moet het lukken, de cannoli zijn binnen handbereik.

10.35 uur
Ik ben verdwaald in een industriegebied. Manlief belt me op en vraagt wat ik aan het doen ben. “Cannoli halen in Delfgauw!” roep ik enthousiast. Manlief vindt dit kennelijk een héél normaal antwoord en zegt “oh leuk. Veel plezier. Zullen we samen lunchen?”. Ik ben stomverbaasd dat manlief denkt dat je op iedere straathoek cannoli kunt kopen maar antwoord bevestigend en spreek af voor de lunch.

10.40 uur
Ik bel vriendin D. want ik heb echt geen flauw idee meer in welk dorp ik ben, laat staan dat ik weet hoe ver ik nog van de cannoli verwijderd ben. D. heeft een ziek kind en moet naar huis, dus bel ik V., zij is telefoniste bij mijn voormalige baas en heeft vast wel tijd. Zoals ik al dacht heeft V. het inderdaad weer eens lekker rustig en pakt de routeplanner erbij. Jawel: dankzij de aanwijzingen van V. sta ik nog geen 5 minuten later bij Teo Pace voor de deur, de beste Italiaan (op Amore na natuurlijk) die op deze aarde rondloopt want hij heeft mijn cannoli!

10.55 uur
Ik heb wat gekletst met Teo en zit nu als een kind zo blij in Ieniemienie samen met een doos met 1,2 kilo cannoli erin! Het zijn er 10! Ik maak een snelle rekensom: 7 voor mij, 1 voor Amore, 2 voor manlief. Ik ruik aan de verpakking, aai er overheen en dwing mezelf nog even te wachten met aanvallen totdat ik weer terug bij Amore ben.

11.15 uur
Na de geluidsbarrière doorbroken te hebben, sta ik 20 minuten later bij Amore. Hij wil natuurlijk ook een cannolo, maar ach en wee, ze zijn bevroren! Nou ja, dat kan er ook nog wel bij. We halen onze cannoli uit de doos en laten ze ontdooien.

11.35 uur
Het is duidelijk. Dit duurt te lang. Ik zet het warmhoudplaatje van de espressomachine aan en leg de cannoli er op.

12.00 uur
Godkanonnen zeg. Nog niet.

12.15 uur
Nog niet. Ik heb inmiddels zo vaak gevoeld of ze al ontdooid waren dat er overal stukjes af zijn. Stiekem heb ik dus eigenlijk al een halve bevroren cannolo op, maar ik doe net of die stukjes er al af waren.

12.30 uur
Ik verklaar de cannoli voor ontdooid. We maken er een heel ritueel van en Amore maakt er een fijne Italiaanse caffè bij. Dan is het moment daar. Ik neem een hap en: ooooooooooooooooooohhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Ik besluit mee te moeten delen dat een cannolo lekkerder is dan seks en werk het hele gevaarte binnen een minuut weg.

12.32 uur
Amore zit een beetje vol en ik eet de overgebleven helft van zijn cannolo ook op. Ik kijk nog naar de Italiaanse tegelzetter die Amore’s toilet aan het verbouwen is en die ik ook (met tegenzin, dat wel) getrakteerd heb op een cannolo, maar hij heeft beduidend meer trek en stopt net het laatste stukje in zijn mond. Grumph.

13.00 uur
Ik kom met de doos min 3 cannoli thuis. Er zitten er nu nog 7 in. Ze wegen 1,2 ons per stuk reken ik snel uit en ik bedenk me dat 1 zo’n ding me dus 1,2 ons overgewicht oplevert. Nou ja, wat is nou 1,2 ons? Ik haal nog 2 cannoli uit de verpakking om te ontdooien, verpak de rest weer alsof het vloeibaar goud is en stop de doos in de vriezer.

13.30 uur
Ik loop onrustig heen en weer en het hele proces van “voelen of ze al ontdooid zijn” herhaalt zich. Manlief komt binnen, is stomverbaasd dat ik hier met uit Palermo ingevlogen cannoli sta en begrijpt nu pas wat voor ochtend ik achter de rug heb. Om me af te leiden, neemt hij me mee uit lunchen en al genietend van mijn dim sum vergeet ik zowaar even mijn cannoli.

15.00 uur
We spoeden ons naar huis. Ik wil een cannolo als toetje. Manlief ook.

15.15 uur
We smikken en smakken en smekken. Dit is mijn 2e cannolo vandaag en eerlijk is eerlijk, ik lust er nog wel eentje. Ik ben vandaag theoretisch pas 2,4 ons aangekomen want dat gestolen stukje van Amore telt niet mee, dus tsja, wat maakt het uit? Ik ontdooi er stiekem nog eentje.

16.00 uur
Manlief doet zijn administratie. Ik loop nerveus heen en weer. Ik besluit dat het zo niet langer kan. Ik kan me toch niet helemaal volvreten aan die dingen? Nou ja, dat kan ik natuurlijk wel, maar misschien beter niet op één dag. Ik stop de nog niet ontdooide cannolo terug in de vriezer en ga even uitbuiken.

16.45 uur
Ik weet zeker dat mijn heupen er vanmorgen nog niet zo gigantisch uitzagen. Ik weet ook zeker dat mijn riem vanmorgen nog niet zo strak zat. Zou 1,2 ons cannoli eigenlijk 1,2 kilo overgewicht betekenen? Als dat zo is, heb ik er vandaag 2,4 kilo in plaats van ons aangevroten. Ik raak een beetje in paniek.

18.00 uur
Ik maak een prik-en-ping maaltijd voor manlief en eet zelf een boterhammetje. Ik ben zogenaamd misselijk namelijk. In mijn hoofd heb ik een “wanneer-ik-een cannolo-eten-mag-schema” opgesteld. Over 3 dagen komt D. eten. Dan mag zij er eentje en ik niet. Zelfkastijding noemen ze dat. Dan zijn er nog 4 over. Hopelijk lust D. hem niet en kan ik die van haar opeten. I. komt ook nog eten. Dan mag zij er eentje en ik ook. Dan zijn er nog 2 over. Die bewaar ik tot Kerst. Dan mogen we ontbijten met cannoli!

19.00 uur
Ik vertel manlief over mijn cannoli-schema. Hij verklaart me voor gek. Hij vindt het ook nog nodig me op het vermoedelijk aantal calorieën te wijzen dat ik vandaag naar binnen heb gewerkt. Ik voel een depressie opkomen.

19.25 uur
Manlief is na 25 minuten onophoudelijk gezeur schoorvoetend akkoord gegaan met een tripje van een week naar Sicilië begin volgend jaar. Goed zo. Een week is 7 dagen. Dat zijn dus in ieder geval 7 cannoli. Met een beetje mazzel kan ik er 2 op een dag te pakken krijgen. Dat zijn 14 cannoli voor mij. Ha.

20.00 uur
Ik vertel manlief dat we moeten stoppen met eten totdat we weer naar Sicilië gaan. Er zit helaas niets anders op, we moeten eerst afvallen, anders kunnen we geen cannoli eten als we daar zijn. Bang voor wat komen gaat, vlucht hij de deur uit richting zijn vriendjes, hij kan het niet meer aan vandaag. Gek hoor, ik was toch juist vandaag een hele interessante gesprekspartner. Ik ben tenslotte in een nieuw dorp geweest, ik heb met een Italiaan gepraat, ik heb vakantieplannen gemaakt en ik heb de kunst van het ontdooien vervolmaakt. Ik begrijp werkelijk niet waarom hij nou ineens de deur vlucht maar zolang er nog cannoli in de vriezer liggen kan ik heus wel zonder man.

20.10 uur
Ik draai voor de vriezer heen en weer.

20.20 uur
Nog steeds.

20.43 uur
En nog steeds.

21.00 uur
Ik ben onderkoeld geraakt van het veelvuldig uit de vriezer halen en weer terugstoppen van een cannolo. Ik geef het op. Ik ga wel slapen, dan denk ik tenminste niet aan eten. Ik sms manlief dat ik niet zo lekker ben en alvast mijn mandje induik. Ik neem (stiekem, want manlief is allergisch, maar wat niet weet, wat niet deert) het poezenbeest mee en droom een heerlijke droom over cannoli. Terwijl ik slaap, raken mijn dijen uitgerekt doordat die heerlijke cannoli die ik vandaag gegeten heb zich daar voor eeuwig vestigen. Ik ben gedoemd een “Italiaanse mama” te worden maar ik droom de slaap der onwetenden en werk in mijn dromen gewoon nog 2 cannoli weg...

"VRACHTWAGEN"

07.30 uur
Een beetje vreemd, maar hoe langer ik werkloos ben, hoe vroeger ik de wekker ga zetten. Ik neem mezelf voor vandaag uit te zoeken wat nu eigenlijk precies de gevolgen voor het brein zijn van langer dan 4 weken geen baan hebben en zet de tv aan. Jan de Hoop doet zoals praktisch elke dag in een trui zijn bekende journaal-riedel en ik ben blij met deze vertrouwde factor in het leven. Ik luister naar Jan, check zoals altijd de teletekst van NOS, RTL en TV West en constateer dat er niet veel bijzonders is gebeurd terwijl ik sliep. Goed zo. Vandaag is het tijd om de logeerkamer op te ruimen en dat is geen pretje dus ik stel het uit en draai me nog even om.

09.45 uur
Ik schrik me wezenloos van een afschuwelijk hard geluid en zit rechtop in bed. Ik besef me twee dingen: 1) dat vreselijke geluid was van een sms die ik heb gekregen en 2) ik was weer in slaap gevallen! Verdwaasd open ik de sms. Het is een bericht van manlief die klaar is met trainen en aankondigt dat ik thee moet zetten omdat hij onderweg is. Ik ben volledig in paniek. Waarom heeft het poezenbeest me niet wakker geklierd zoals iedere morgen? Waarom ben ik weer in slaap gevallen? Hoe krijg ik mijn drukke schema nou nog op orde nu ik al 2 uur achterloop? Zal manlief denken dat ik tot een lui varken verworden ben, nu hij al heeft getraind en ik nog steeds in bed lig? Ik spring het bed uit, glijd uit over de sokken die ik gisteravond heb uitgetrokken, val op mijn stuitje, zie sterretjes en strompel naar de douche. In een recordtijd van 15 minuten was ik mijn haar en poets mijn tanden. Al stressend vlieg ik de douche weer uit, zet mijn föhn op stand “vernietig” en trek wat kleren aan. Ik ren naar boven, smak mascara op mijn ogen en ja hoor: daar is manlief. Grumph. “Ben je net wakker??? Ouwe werkloze! Haha!” Ik zie er de humor niet van in, schaam me, maak boterhammen en baal. Ik wil niet als een ouwe werkloze te boek staan en loop driftig heen en weer door huis en doe net alsof of ik het heel druk heb. Op de vraag “wat heb jij voor plannen vandaag?” mompel ik “boodschappen, kleermaker, opruimen, administratie, retedruk” en weer zie ik manlief lachen. Oké, tijd om toe te geven. Behalve het opruimen van de logeerkamer heb ik feitelijk niets te doen vandaag. Hij ook niet en we besluiten samen niets te doen.

10.30 uur
We zijn niet zo goed in niets doen. En al helemaal niet in samen niets doen. Manlief besluit dat we nú een nieuwe scanner nodig hebben en we stappen in de auto. Onderweg naar de scannerwinkel wil manlief een omweg te maken en me nog even meenemen naar Kutterdam. Neeeeeeeeeeeee! Ik had mezelf voorgenomen daar nooooit meer heen te gaan en guess what? Ik zit gewoon wéér op de A13 richting dat vreselijke oord! Niets aan te doen, manlief rijdt, en zin om uit een rijdende auto te springen heb ik niet dus ik laat het maar over me heen komen.

11.15 uur
We zijn aangekomen. In een nog naarder stuk van Kutterdam dan iemand zich kan voorstellen. Er zijn havens en containers en onguur uitziende types. Er is ook nog een autohandel met Amerikaanse monsterauto’s en daar blijken we naar toe te gaan. Ik hobbel achter manlief de showroom in en zie de ene na de andere afschuwelijk grote auto. Nu had ik manlief al wel horen praten over een nieuwe auto, maar niets ter wereld had me kunnen voorbereiden op wat nu ging komen. Manlief troont me mee naar een soort monstertruck (de Coca-Cola vrachtwagen uit de Kerst-commercial is er klein bij) en deelt me mee dat hij er over denkt dit monster te kopen. Ik vraag of hij de gemeente al om toestemming heeft gevraagd de hele linkerkant van onze straat vrij te maken voor zijn toekomstige parkeerplek en krabbel achter mijn oren. Er komt een gladde autoverkoper op me af die graag wil weten wat ik van het monster vind. Ik zeg dat ik nog geen antwoord geef en eerst een stukje wil rijden. De gladjakker pakt de autosleutel, opent de schuifpui van de showroom om dat ding er uit te kunnen rijden en ik zeg nog voorzichtig “let op dat paaltje hè dat voor de pui staat!”. Hij snuift en doet net of ik iets extreem grappigs heb gezegd.

11.25 uur
De monstertruck zit vast op het paaltje voor de pui. Nu is het mijn beurt om te snuiven en ik zie het gezicht van manlief verstarren bij het idee van het moeten kopen van een schadebak. De gladjakker rijdt achteruit, doet of zijn neus bloedt, klapt het paaltje in en rijdt de monstertruck, die overigens 5,5 meter lang is, de showroom uit.

11.30 uur
De gladjakker beweert dat hij het paaltje niet geraakt heeft. De deuk in de bumper doet anders vermoeden, net als de zwarte lak op het witte paaltje, en ik slaag er niet in die zelfvoldane glimlach van mijn gezicht te halen.

11.35 uur
Manlief zit inmiddels achter het stuur, ik probeer nog steeds de monstertruck in te klauteren. Kijkend naar de enorme achterbak (afmeting voetbalveld) besef ik me dat mijn Ieniemienie daar makkelijk inpast en ik mompel wat over “compensatie” en “midlife-crisis”.

11.40 uur
We zitten nog steeds in monstertruck voor de showroom. Manlief stoeit wat met de Amerikaanse versnellingspook en ik ben volledig afgeleid door knipperende gadgets en het feit dat de passagiersstoel groter is dan de hele kofferbak van Ieniemienie. Het monster trekt op, er knippert, bliept en blinkt van alles en manlief is apetrots (hij vergeet dat het maar een proefrit is en hij doet me denken aan Sjakie in de chocoladefabriek van Willy Wonka.). We scheuren door de niet zo rustieke havenomgeving en ik opper dat wellicht moeilijk parkeren is met deze bak. Manlief beaamt dat en zegt dat we dat nu gaan uitproberen. Hij zet het monster in zijn achteruit en dan: een videoscherm! Er verschijnt een videoscherm met live footage van de parkeerplek waar manlief achteruit in probeert te parkeren! Ik heb nog nooit zoiets gezien, begin te gillen dat ik dat ook wil en ben niet meer te stoppen. Het liefst zou ik de hele dag willen achteruit willen inparkeren maar manlief vindt het minder spannend en rijdt terug naar de gladjakker.

12.00 uur
Ik vertel de gladjakker eerlijk dat ik het monster wel heel stoer maar ook vreselijk lelijk vindt. Manlief en gladjakker beginnen een gesprek (ter afstraffing, het kan niet anders) over het inruilen van MIJN Ieniemienie op dit monster en terwijl manlief naar het toilet gaat, bedenk ik een sluw plan en vertel ik de gladjakker dat hij er een beetje rot uitziet. “Slecht geslapen? U ziet zo bleek en dat hoestje klinkt niet best!” Zoals bij iedere man zodra daar aandacht wordt geschonken, beginnen bij hem direct de symptomen van een vreselijke ziekte op te doemen. “Echt? Ja hè? Ik voel me ook niet zo goed. Heb vreselijk geslapen vannacht! Ik zie er vast beroerd uit!”. Ik beaam zijn opmerking over zijn beroerde uiterlijk, manlief komt terug en de gladjakker (inmiddels heilig ervan overtuigd dat hij de vogelgriep heeft) verklaart zichzelf ziek en we moeten vertrekken. Ha. Dat zal ze leren mijn Ieniemienie in te willen ruilen.

13.00 uur
Een uur en een hoop gesteggel over de al dan niet toekomstige aanschaf van het monster later staan we bij de scannerwinkel. We zijn allebei vergeten waar we voor kwamen en dus kopen we een beeldscherm en geen scanner. Dat hadden we eigenlijk ook nog nodig, dus het is een verantwoorde uitgave.

13.45 uur
Ik rommel met snoeren, cd-roms en vooral een hoop verpakkingsmateriaal. B., goede vriend van manlief en door mij steevast bijgenaamd “de verschrikkelijke purschuimmoordenaar” maar dat is een ander verhaal voor een andere keer, komt langs.

14.30 uur
Het zweet druppelt in straaltjes van mijn voorhoofd af. Manlief en B. zitten aan tafel, eten roze koeken en kletsen en roddelen honderduit. Ze zijn vergeten dat ik er ook nog ben en negeren dat ik nog geen 2 meter verderop bezig ben met een taak waarvan ik vind dat die uitsluitend voorbehouden moet zijn aan het mannelijk deel van de bevolking.

15.00 uur
Ik heb de boel draaiend. Ha! Voor de tweede keer vandaag is daar die zelfvoldane glimlach. Wie zegt dat je hersenen inkakken als je werkloos bent? Ik ben trots, manlief ook en B. moet lachen. Ik wil een roze koek als beloning, maar die hebben de mannen allemaal opgegeten en van ellende eet ik een mandarijn. B. vindt het toekomstige monster van manlief ook errug moooooooi en om te vieren dat ze het eens zijn gaan ze een borrel doen. Ik blijf eenzaam achter met mijn nieuwe speeltje maar ga blij naar het nieuwe beeldscherm staren.

16.00 uur
Oké. Minder leuk is dat het beeldscherm BREEDBEELD is. Dat houdt in dat ik er op alle foto’s uit zie als een uitgerekte barbapapa. Hoe ik het ook instel, ik blijf mezelf met heupen van enorme afmetingen zien en zelfs mijn oren, waar tot vanmiddag 15.00 uur niets mis mee was, hebben de afmeting van satellietschotels. Gefrustreerd zet ik het beeldscherm uit en verdwijn naar de tv om daarop met mijn sims op een onbewoond eiland te spelen.

20.30 uur
Ik heb minstens 10 sigaretten gerookt, 5 nieuwe sim-vaardigheden geleerd en niet bemerkt dat het allang etenstijd is geweest en dat manlief er nog niet is. Ik zie dat ik een sms heb van manlief die meldt dat hij niet thuis komt eten en laat is en ik spoed me naar de koelkast. Ik pak er een bak uit, stop die in de prik-en-ping en met mijn bord op schoot bouw ik een kano en vaar naar een nieuw sim-eiland.

23.30 uur
Ik ben inmiddels aanbeland op weer een nieuw sim-eiland. Ineens gaat de voordeur open. Ik hoor een hoop gestommel en tref manlief in de gang aan. Hij heeft erg veel lol in zijn eentje en kondigt aan dat hij wat wil eten. Ik besluit lief te zijn en maak boterhammen met gebakken ei. Manlief gaat ondertussen wel even met mijn sims spelen zegt hij.

23.45 uur
Het ei is klaar, het ziet er allemaal heerlijk uit en ik loop trots (zie je wel, ik ben ècht een domestic goddess!) de woonkamer in. Geen manlief. Ook niet in de gang of op het toilet. Hij is spoorloos. Ik zet het door mij gemaakte overheerlijke maal in de keuken en daal af naar de slaapkamer. Daar tref ik een snurkende manlief. Ik maak hem wakker en verzoek hem dringend, zo nodig sommeer ik hem, om binnen drie minuten zijn luie dronken donder uit bed te bewegen en zijn ei te komen eten. Hij zegt “oké schat”, draait zich om en valt weer in een dronken slaap. Teleurgesteld dat manlief kennelijk meer geïnteresseerd is in dromenland dan in mijn kookkunsten, loop ik terug naar de keuken, gooi het ei en het brood weg en besluit ook maar te gaan slapen.

23.55 uur
Ik kruip naast manlief in bed, bedenk me dat het alweer een rare dag was en neem me heilig voor morgen om 08.00 uur op te staan en dan de rest van de dag de logeerkamer op te gaan ruimen. Als ik daar tijd voor heb tenminste….

"SIMS"

08.00 uur
Wat een bof, wat een mazzel! Poezenbeest denkt "het is zondag dus ik slaap vandaag lekker uit!". Ik dus ook! Ons dagelijks ritueel zet zich pas in tegen achten en ik ben een gelukkig mens.

09.30 uur
Na anderhalf uur obsessief het nieuws gecheckt te hebben en geconcludeerd te hebben dat er geen nieuw nieuws is (wat is dat toch op zondag, dat iedereen maar aanneemt dat ik wel wat langer op vers nieuws kan wachten? Kom op, aan de slag en zet dat nieuws op teletekst en internet, luie varkens!), ga ik me maar douchen. Ik doe eens gek gooi het geplande schema helemaal om.

10.00 uur
Mijn hoofd besluit pijn te hebben. Oké. Ook goed. Wat jij wil. Ik neem een Ibuprofen, sla het föhnen maar over en onder het mom van "Posh heeft vast ook wel eens een slechte dag" trek ik mijn trainingsbroek aan met een supergrote trui. Ik smeer voor de vorm toch wat schmink op mijn gezicht en bedenk dat het eindresultaat niet eens zo slecht is. Hmmmm.. Zou ik dan toch meer Sporty Spice zijn? Ik besluit dat ik vandaag behalve erg sporty looking ook een domestic goddess zal zijn. Manlief wrijft zich verlekkerd in de handen bij het idee en ik begin het vermoeden te krijgen dat hij en ik ieder een héél ander beeld hebben van een domestic goddess. Ik negeer het gevoel en pak het kookboek van Nigella L. erbij en maak een boodschappenlijstje. Niks bruine boterhammen bij het diner vanavond! Vanavond zullen wij een door mij samengesteld gezond en evenwichtig diner eten van rode kool, draadjesvlees en aardappelpuree.

11.00 uur
Ik stap in Ieniemienie, gewapend met een boodschappenlijstje en race naar Jumbo. Ik raak mijn handige winkelwagenmuntje kwijt en zoek nog verwoed zo'n 5 minuten op de parkeerplaats, maar geef het op. Dan maar een domestic goddess zonder handige accessoires. Ik vlieg door de Jumbo heen, pak drie pakken geraspte rode kool (wie zegt dat een goede huisvrouw ook persé zelf de rode kool moet snijden?), een pak gesneden uien (met dit zware hoofd heb ik echt geen zin in tranen) en nog wat zeer gezonde en voor mij zeer ongebruikelijke ingrediënten.

11.30 uur
Ik heb erg rustig aan gedaan, 13,27 euro afgerekend voor een grote tas vol met voor mij buitenaards uitziende producten (ze hebben vreemde, door andere mensen ook wel “gezond” genoemde kleuren en ze moeten bereid worden in pannen in plaats van in het door mij zo frequent gebruikte en geliefde prik-en-ping-apparaat) en spoed me naar AH. Jumbo had geen runderlappen meer ("Nee mevrouw, het is zondag en bovendien waren ze in de aanbieding!" Mevrouw????????? Het komt vast door mijn keuze voor die vreselijk ouderwetse producten zoals rode kool dat deze snottebel mij mevrouw noemt! Ik besluit het zekere voor het onzekere te nemen en morgen nieuwe antirimpelcrème te kopen.). Nu moet ik ook nog naar AH om die stomme runderlappen daar te halen anders komt mijn nieuwe zorgvuldig opgestelde schema in de war.

11.55 uur
Ik rij een kwartier in de rondte voor een parkeerplek en sta nu braaf wachtend in de rij bij AH. Het is zondag, 11.55 uur en dus schijnbaar logisch dat je bij AH in de rij staat. Ik voel mijn hoofd zwaarder worden en mijn humeur zakken, dus ik moet hier snel weg. Ik reken af (24 euro voor 2 kleine plastic zakjes. Afzetters.) en wil snel weg want ik word opgeduwd door een homo met een slechte bui die kennelijk om 11.56 uur nieuwe plannen heeft, want hij heeft nogal haast. Ik gris mijn 2 kleine plastic zakjes van de band en dan gebeurt het: 1 zakje verliest zijn onderkant en daar vliegt door de AH mijn zorgvuldig verstopte ongezonde product: de satésaus. De caissière gilt, de homo steunt en kreunt en overal zit bruine smurrie. Op de grond, op de band, op de mandjes en er loopt een spoor richting klantenservice. Niet van zins het op te gaan ruimen (luister, ik ben wel werkloos maar het is en blijft voor mij ook zondag!) opper ik dat het meisje maar even iemand moet bellen om het op te dweilen. Ondertussen vind ik tussen de bruine smurrie het doosje satésaus, ik pak het met nog zo'n naar plastic tasje op en bind het tasje dicht. Ik besluit thuis maar te kijken wat er nog van te redden valt zodat ik het toch nog kan gebruiken op dat andere zorgvuldig verstopte ongezonde product: de bami. Het meisje pakt niet, zoals ze wel moet doen, de telefoon om hulp in te schakelen, maar nee, ze besluit dat het handiger is om door de overvolle AH te gillen: "Doekje! Doekje!!! Er heeft hier iemand HEEL ERG GEKNOEID! Het lijkt wel POEP!!! Kom nou met een doekje!". Dat is de druppel. Ik heb hoofdpijn, ik ben werkloos, ik wilde stiekem bami eten in plaats van gezonde zooi en er staat een homo die zijn lachen niet kan onderdrukken me aan te gapen of ik volkomen debiel en niet te redden ben. Ik loop in Oprah Winfrey's powerwalk de AH uit, spoed me naar Ieniemienie en besluit dat ik de rest van de dag binnen blijf.

12.15 uur
Ik kan me na dit debacle niet zetten tot het bereiden van de oh zo gezonde rode kool, laat staan dat ik me kan zetten tot het eindeloos sudderen van draadjesvlees. Ik ben vernederd, er zit satésaus op mijn broek, ik heb genoeg doorgestaan. Ik mag NU op de computer met mijn sims spelen, net zo lang als ik wil.

13.30 uur
Ik voel me toch schuldig vanwege het nutteloos doorbrengen van de tijd en besluit dat de rode kool makkelijker te bereiden is dan het draadjesvlees en trek mezelf over de streep. Als ik daar nou mee begin, dan doe ik daarna effe snel dat vlees! Onderin in de kast vind ik een braadpan in doos (Wow! Ik wist wel dat dat ding ooit van pas zou komen! Hij was reteduur maar god, wat ziet dat er professioneel uit!) en ben trots op mezelf. Ik doe precies wat Nigella schrijft en zet de kookwekker op 1 uur. Ik ga snel terug naar mijn sims en laat ze "koken" leren, zij willen vast ook zo'n pan en hoe sneller ze leren koken, hoe sneller ze op mij gaan lijken. Althans, vandaag dan, vanwege die pan.

14.30 uur
De kookwekker gaat af, ik roer door de rode kool en zet de kookwekker op nog een uur. Mijn sims leren inmiddels al aardig koken en als beloning geef ik ze een nieuw gasfornuis. Wel vreemd is dat mijn mannelijke sim (Alec Eenling), nadat hij was ontvoerd door een ufo tijdens het "sterren staren", een hele dikke buik gekregen heeft. Er gaat nog geen lampje branden en ik sim vrolijk verder en neem nog een Ibuprofen.

15.30 uur
De kookwekker gaat weer af, ik roer door de rode kool en zet de kookwekker nog maar eens op een uur. Tenslotte zegt Nigella dat deze kool nooit TE gaar kan worden, dus wat kan mij het schelen. Mijn sim Alec Eenling is inmiddels chefkok, maar moet iedere 3 minuten naar het toilet en loopt rond in een soort positiejurk. Ik bedenk me dat positiekleding voor mijn huidige postuur misschien ook wel een goede oplossing is en sim vrolijk verder.

16.30 uur
De kookwekker gaat weer af, ik roer door de rode kool en krijg een hartverzakking. Het is al half 5 en ik heb nog niets gedaan behalve boodschappen, rode kool in een pan gemieterd en met mijn sims gespeeld! Is dit een voorbode van mijn toekomstig dagelijks leven? Ik haal de pan van het vuur (Nigella zei 2 uur, ik heb 3 uur gedaan, het moet goed zijn nu toch?), zeg dag tegen sim Alec en zijn dikke buik en zet snel een wasmachine aan, ruim wat post op en haal de vaatwasser leeg.

17.00 uur
Het is toch wel raar dat die sim zo'n dikke buik heeft. Zal ik toch nog even..? Nee, ik doe het niet, je kan als werkloze niet de hele dag achter de computer zitten zeg!

17.05 uur
Oké, ik heb geen ruggengraat en ben liever lui dan moe en bovendien heb ik hoofdpijn, dus hoef je geen huishoudelijk verantwoorde dingen te doen vind ik. Manlief beaamt dit en ik ben al mijn principes direct vergeten. Daar verschijnt sim Alec weer op mijn beeldscherm en ik stop 'm in de douche.

17.25 uur
Aahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh! Mijn sim is ontploft!!! Er is een groene beebie uit zijn buik gekropen! Ja, een GROENE! Geen idee wat ik hier mee aan moet, noem ik het onderkruipsel Pebbles (poezenbeest met dezelfde naam is het hier niet mee eens, maar ik negeer het gemiauw en zet door). Pebbles produceert groene luiers (jak!) en mijn sim is trotse vader van een half alien-half sim geworden. Het feit dat deze Alec samenwoont met de verschrikkelijke sneeuwman die ik mee heb genomen uit de bergen (genaamd: Grootpoot, maar dat was niet mijn eigen inbreng) maakt dit een raar gezin. Ik krijg er geen genoeg van en speel nog een uurtje door.

18.35 uur
Ik maak bami met het restje satésaus dat ik uit het doosje heb kunnen redden. Het smaakt, behalve naar satésaus, nergens naar en op de vraag waarom ik geen rode kool heb gegeten, kan ik antwoorden dat ik het draadjesvlees nog moet maken! Daar had ik toch geen tijd voor vandaag! Jeeeezus, dat snapt toch iedereen?

19.00 uur
Ik ben klaar met mijn sims. Het is een stom gezin en ik wil er niets meer mee te maken hebben. Slecht voor mijn image. Ik neem een nieuw gezin, geef ze een nieuw huis en heel veel geld (lang leve de cheats) en sluit de computer af. Zin om een verslag van mijn zoveelste dag als werkloze te schrijven heb ik niet meer en ik besluit een boekje te gaan lezen.

21.25 uur
Kut. Ik ben vergeten oom H. te bellen en tante nummer 4, W.. Dat had ik aan allebei nog wel zo beloofd. Nou ja, ik had het veel te druk hoor vandaag. H. is nu bij W. aan het eten en het is te laat om ze nog te storen bedenk ik me, dus helaas moet ik dan maar Expeditie Robinson gaan kijken. Ik bel morgen wel.

21.55 uur
Expeditie Robinson is saai. Iedereen maakt ruzie om niks en ik ben blij dat ik niet op zo'n nare expeditie ben en bedenk me dat ik morgen "Sims op een onbewoond eiland" ga kopen. Kan ik mijn eigen Expeditie Robinson spelen en kijken of ik er geschikt voor zou zijn. Ben benieuwd. Hoewel Expeditie Robinson saai genoeg is om er bij in slaap te vallen, maak ik toch warme choco want ik wil snel slapen en morgen vroeg op. Ik moet een hoop doen dus een goeie nachtrust kan geen kwaad.

22.00 uur
Ik brand mijn tong aan hete choco, en maak plannen voor morgen. Het belooft een drukke dag te worden:

08.00 uur - 09.00 uur
Opstaan, nieuws checken, douchen, aankleden, opmaken
09.00 uur - 10.00 uur
Ontbijten, verslagje schrijven, bij D. polsen voor lunch
10.00 uur - 11.00 uur
Naar bank, schoenmaker en Free Record Shop (ja sorry hoor, ik moet en zal de "Sims op een onbewoond eiland" hebben!)
11.00 uur - 12.15 uur
Administratie doen, abonnementen van tante opzeggen, tandarts bellen
12.30 uur - 13.30 uur
Lunchen met D. (hoop ik), volstrekt onverantwoorde vette maaltijd naar binnen werken en spijt krijgen
13.45 uur - 17.00 uur
Schoenen opruimen uit de woonkamer, draadjesvlees strikt volgens recept Blue Band kookboek bereiden en in hippe plan pleuren, eettafel opruimen, gezellig maken in huis, oom bellen, tante mailen, ondertussen staat draadjesvlees dan hopelijk te pruttelen
17.30 uur - 18.00 uur
Bedenken waarom ik de enige ben die niet fatsoenlijk draadjesvlees kan maken, manlief dwingen het toch lekker te vinden en stug door eten
18.00 uur - onbekend
Ter vrije besteding, misschien wel met mijn nieuwe sims spelen (jaaa!) en knuffelen met manlief (ook jaaa!)

Moe van het maken van al deze plannen, zak ik weg in diepe slaap waarin ik droom dat ik een rog vang op een onbewoond eiland en die niet op durf te eten vanwege zijn lief gezichtje. Ik sterf van de honger en heb geen bereik met mijn mobiele telefoon dus niemand vindt me ooit en mijn overblijfselen worden opgeknaagd door heremietkreeftjes.

Pffff.... Ik en mijn hersenen draaien overuren.

"MARKT"

Als je werkloos bent, raak je al snel verslaafd aan rituelen en ik zit duidelijk in het beginstadium van nieuwe verslaving.

06.37 uur
Poezenbeest begint langzaam maar zeker te begrijpen dat het vrouwtje er een nieuw ritme op na houdt. Vandaag mag ik zowaar 17 minuutjes langer slapen dan gisteren. Als deze trend zich voortzet, hebben poezenbeest en ik in april 2028 zo'n beetje wel dezelfde biologische klok. Ik blijf toch stug in bed liggen, het is daar tenslotte best aangenaam en ik kijk iets vreselijks zieligs over dolfijnen op AniPla. Met stervende dolfijnen op mijn netvlies en een traan op mijn wang val ik weer in slaap.

09.30 uur
De wekker gaat, dwangmatig lees ik de teletekst op RTL, de NOS en TV West en haast me naar boven om de e-mail te checken. Zou je nieuws-geobsedeerd raken door werkloosheid? Behalve Russische praktijken van onze regering door het genadeloos inbreken op perscomputers is er eigenlijk weinig gebeurd terwijl ik sliep en ik bedenk me dat ik een baan bij de overheid wil. Ik wil ook inbreken op perscomputers, dan heb ik het al nieuws nog eerder voorhanden! Toch maar eens stiekem kijken of er vacatures zijn op werkenbijdeoverheid.nl.

10.00 uur
Oke, ik heb nu nog precies 40 minuten om me te douchen, mijn haren te föhnen en me op te maken, anders kom ik te laat bij de schoonheidsspecialiste. Daar ga je uiteraard niet onopgemaakt heen, want dan denken ze dat je er altijd bijloopt als ma Flodder, dus huppetee, aan de slag. Het wordt een strijd tegen de klok, maar ik moet en ik zal het redden. Bij het aankleden kom ik tot het pijnlijk besef dat het onregelmatige en vooral ongezonde eten van de laatste maand zich heeft vertaald naar minstens 4 kilo extra. Ik pas nergens meer in en zie er uit als Dik Trom. Ik doe nog maar wat extra mascara op in de hoop dat iedereen alleen naar mijn ogen zal kijken en besluit vanaf morgen op het water en brood dieet te gaan.

10.38 uur
Ja! Gered! Ik loop enthousiast de deur uit en bots tegen de buurman op die net boodschappen heeft gedaan. Het is een aardige vent, maar er is duidelijk een steekje los als je a) boodschappen doet op zaterdag en b) dat zooo vroeg doet dat je duidelijk om 7 uur moet zijn opgestaan op je vrije dag. Hij heeft wel zin in een praatje en kletst er vrolijk op los. Ik ben niet vrolijk, het is voor elven op zaterdagochtend, ik lijk op een kamerolifant en ik heb haast, dus ik gaap wat, zeg "ben nog zooooo moe! En ook nog veel te laat! Tot snel! Dahag!" en sjok naar Ieniemienie.

10.40 uur
Goed. Ik weet ook wel dat de schoonheidsspecialiste om de hoek zit. Ik weet ook wel dat het maar 1 minuut rijden is op zaterdagochtend. Ik ben dus 20 minuten te vroeg. Het is duidelijk dat je hersencapaciteit afneemt als je werkloos bent. Ik parkeer Ieniemienie, duik de bakker in voor een eierkoek, koop er 2 en kom bedrogen uit. Ze zien er uit als een omelet en zo smaken ze ook. Gefrustreerd door dit vieze ontbijt hobbel ik de kaartenwinkel in omdat er weer 2 beebies geboren zijn, er 2 mensen zijn verhuisd en er eentje ziek is. Ik snuffel tussen de rekken, kan niet kiezen en besluit doelloos rond te lopen tot 11 uur.

11.05 uur
Ik ben al doelloos rondlopend de tijd vergeten en dus te laat bij de schoonheidsspecialiste. Ik word boos aangekeken en een trap opgeduwd richting martelkamer. Schoonheidsspecialiste M. en ik kletsen er lustig op los (zolang je maar blijft kletsen kunnen ze niks doen wat pijn doet tenslotte) maar uiteindelijk is daar dan toch het moment waarop ik het wil uitschreeuwen van pijn en ellende. Ik doe net alsof het bruut verwijderen van overtollig gezichtshaar geen pijn doet, knijp mijn tenen fijn en troost me met de gedachte dat mijn dagelijkse oogverblindende schoonheid alleen bereikt kan worden door het doorstaan van deze 6-wekelijkse martelgang. Ik reken, dankbaar dat het voor de komende 6 weken weer voorbij is, 52,50 euro af en haast me de deur uit.

12.35 uur
Ik ben weer in de kaartenwinkel en deze keer is mijn keuze verrassend snel gemaakt. Dat komt natuurlijk door al dat voorwerk dat ik om 09.45 uur heb verricht! Ondertussen belt I.. Ik hoefde niet zo lang te wachten op haar telefoontje dit keer en zij blijkt een heel schema, passend voor een werkloze, te hebben samengesteld. Of ik er om 14.00 uur kan zijn. Dat moet lukken met een beetje goeie wil dus ik sprint met Ieniemienie naar huis.

12.40 uur
Ik boen, zoals altijd na een bezoek aan de schoonheidsspecialiste, verwoed het door M. opgemaakte gezicht schoon en laat mijn door de massageolie verwilderde haar voor wat het is. Flink wat van mijn eigen mascara en lippenstift op het smoeltje en ik ben er klaar voor! Gek genoeg neemt deze onbenullige handeling op de een of andere manier toch ruim een half uur in beslag en maar net op tijd stap ik weer in Ieniemienie.

13.40 uur
Ik kom aan bij I.. Haar haar zit ook raar en ik voel me direct beter. Ze trekt een rokje aan met een afbeelding van de heilige maagd Maria ter hoogte van haar kruis en ik bedenk me dat ik ook zo'n rokje wil als ik na het water en brood dieet 20 kilo ben afgevallen. We wachten op haar dochter D. (door mij liefkozend aapje genoemd) en vertrekken naar het eerste punt op de agenda: de Haagse mar(k)t. Voor de duidelijkheid: hier ben ik in geen tijden geweest en het is even wennen.

14.15 uur
We zijn er. I. sprint Ieniemienie uit om te gaan pinnen en het aapje en ik gaan op zoek naar een parkeerplek. Ik rijd Ieniemienie een op het oog rustig straatje in en rijd vrolijk door op zoek naar een plekje. Dan gebeurt het. In dit rustieke eenrichtingsverkeer-straatje verschijnt daar uit het niets voor mij in zijn achteruit een Opel uit 1986 met 2 onguur uitziende types er in. Ik en Ieniemienie laten ons niet in een hoek duwen en rijden vrolijk rechtdoor. Dat doet de Opel ook, maar dan richting het lieve neusje van Ieniemienie. Met een 12-jarige op de achterbank en de toekomstige verkoop van Ieniemienie in het vooruitzicht lijkt het me geen strak plan nu te gaan protesteren en ik heb geen andere keus dan Ieniemienie ook achteruit de straat uit te rijden. De Opel drukt aardig door en het aapje op de achterbank wil ondertussen toch even kwijt dat "het maar goed is dat mama hier niet bij is, want die zou echt nooooit achteruit zijn gereden!". Ik voel van binnen iets borrelen want ik vind mezelf een mietje, maar ik blijf de wijste en blijf stug achteruit rijden. Ik rijd achteruit de hoek om en kom voorruit in voorruit te staan met de Opel-bestuurders. Het zal mijn fantasie wel zijn, maar ze zien er uit als moordende drugsdealers en ik vraag me of waarom ik in vredesnaam naar de markt mee wilde. Ik wijk dit keer niet. Het staat heel stoer maar in werkelijkheid durf ik niet te bewegen, dus de 2 engerds, die misschien ook nog wel zelfmoordterroristen zouden kunnen zijn, rijden om mij en Ieniemienie heen en kijken me aan met een blik alsof ik morgen op het menu sta bij het döner kebab huis. Aapje en ik parkeren Ieniemienie en gewapend met stoere I. en hand op de tas verdwijnen we de markt op.

14.25 uur
Het is onverwachts leuk! Net of je op vakantie bent! Niemand die ABN spreekt en iedereen heeft een gezond kleurtje. Beetje jammer van het weer, dat verraadt dat we toch gewoon in Den Haag zijn. 10 limoenen voor 1 euro (ik smeer ze desnoods wel in mijn haar, voor dat geld kan ik ze toch niet laten liggen?) en een vestje voor 12 euro (weet je wat? Ik koop er gewoon 2!). "Het leven als werkloze is fantastisch!" roep ik en dat wordt direct bevestigd door de relaxed ogende 40-plusser voor mij die zijn duim opsteekt en instemmend knikt. Ik ga hier vaker heen, ik ben er pas 10 minuten en heb nu al vrienden gemaakt! Ik krijg gratis fishermans friends van nog zo'n aardige man (hij verkoopt de verkeerde smaak, dus ik koop niets van hem) en sla met verbazing gade hoe een Marokkaanse jongeman "Hey zwarte!" tegen een grote Antilliaan roept. De Antilliaan lacht hartelijk, de Marokkaan zegt nog "ja! Het is toch zo!" en ik besluit hier deze week nog eens heen te gaan en tegen iedereen "hey zwarte!" te gaan roepen. Iedereen is hier zooo vriendelijk! Waarom kom ik hier niet vaker? Ik koop nog 6 paar kousen en een riem en wil eigenlijk nooit meer weg. Maar het gaat regenen dus we vluchten terug naar Ieniemienie. Tenslotte wil ik mijn zorgvuldig verwoeste coupe niet verder verpesten en I. denkt hetzelfde over haar coupe.

15.45 uur
I. moet nog langs de fietsenmaker en ik wacht ondertussen in Ieniemienie. Ik bel oom H.. Hij lag te slapen en ik bel hem wakker. Tsja, dat had ik kunnen weten natuurlijk, iedereen slaapt toch altijd op zaterdagmiddag om 15.45 uur?! Hij moest even bijkomen want hij heeft het de hele dag heel druk gehad. Hij blijkt uiteindelijk niets gedaan te hebben, maar ik leg me daar moedeloos bij neer en zeg dat hij maar even verder moet slapen. I. komt weer terug en we vervolgen onze weg richting het huis van aapjes vader, om daar iets op te halen. Het is opgehouden met miezeren en ik doe het panoramadak van Ieniemienie open. We horen "flatsj" en het ongelooflijke gebeurt: er poept een vogel boven op de zorgvuldig gestylede coupe van I.. We gillen bah en boeh (eigenlijk moet ik lachen maar ik durf niet en pies bijna in mijn broek) en I. kijkt zielig en smeert de poep met een zakdoekje wat uit over haar haar. Ik vind het vreemd, maar ik denk dat zij denkt dat het dan zeker niet meer zo opvalt.

16.00 uur
I. rooft het huis van de vader van het aapje leeg en gaat daarna naar AH om te zorgen dat onze buiken goed gevuld blijven. Ik wacht in Ieniemienie en mijmer wat over het leven van een werkloze. Het is nu al weer bijna avond, feitelijk heb ik behalve geld uitgeven niet zoveel gedaan en toch ben ik nu alweer moe. Het valt me echt tegen hoe vermoeiend werkloos zijn eigenlijk is.

16.30 uur
We zijn bij I. thuis, ik speel met de computer (eigenlijk moet ik the sims installeren voor het aapje maar het lukt niet en ik raak gefrustreerd) en I. gaat even opruimen. Ik krijg het benauwd in mijn spijkerbroek en dus mag ik I.’s felroze joggingbroek aan. Ik krijg visioenen van Ma Flodder maar besluit het te negeren en me vol te proppen met cashewnootjes. Lekker! Ondertussen kijken I. en ik op youtube naar het filmpje van Paul Potts in Britain's Got Talent en moeten we allebei stiekem huilen maar we doen natuurlijk net alsof van niet.

18.00 uur
I. verwent me met een uitgebalanceerde maaltijd: hamburgers! Ik schrok en prop. Tenslotte kan het vandaag nog en ik heb toch al immense afmetingen, dus ik neem ook nog extra saus. Ik voel de felroze joggingbroek een beetje spannen bij mijn dijen maar schrans fijn verder. Saus is goed. Saus is lekker.

20.00 uur
Ik ben op de bank gaan liggen onder een perfect bij de felroze broek passend felroze dekentje en I. zet thee. Ze maakt ook nog een toetje en terwijl we vol verbazing en met tranen in ons ogen Idols kijken, eten we poffertjes met slagroom en aalbesjes. Ik begin een beetje vol te raken dus ga nog wat meer languit liggen. Om 21.00 uur zappen we naar Midsomer Murders, ik ben tenslotte altijd in voor een goeie detective, en ik zak nog wat verder onderuit. I. zet chips neer en ik wil haar niet teleurstellen dus die chips prop ik er dan ook nog maar bij. Ze zakken niet verder dan mijn keel en ik besluit de komende 72 uur niets meer te eten.

21.55 uur
Ik weet wie het gedaan heeft en kondig het vol trots aan. I. kijkt me vertwijfeld aan, ik zie dat ze wil zeggen dat ik ongelijk heb maar ze is verstandig en doet het niet. Het aapje komt er bij zitten en besluit dat dit geen leuk programma is. Ze stelt zichzelf ten doel het vol te praten tot het eind en slaagt daarin. Het is echt een kind van haar moeder en ik hou van allebei, maar besluit de volgende keer een rol tape mee te nemen om beide mondjes af te plakken.

22.20 uur
Ik heb gelijk. Het was inderdaad die vieze, ouwe, nare, chagrijnige bejaarde die het gedaan had. Logisch. Ik neem me voor op internet te kijken bij werkenbijdepolitie.nl. Ze hebben me nodig, dat is duidelijk. Ik persoonlijk zal er voor zorgdragen dat er geen onopgeloste moordzaken meer zijn in de jaren tot mijn pensionering.

22.35 uur
Nu ik het moordmysterie heb opgelost en al het aanwezige voer heb verorberd, zit mijn taak er op. Ik besluit weg te gaan en kijk vol afgrijzen naar de te strakke spijkerbroek. I. stelt voor dat ik het felroze gevaarte waarmee ik al 2 uur op de bank lig gewoon aanhoud. Geen gek idee, tenzij ik natuurlijk thuis geen parkeerplaats kan vinden en een heel eind over straat moet, maar ik besluit eens wild te doen en hou het roze ding aan. Daaronder trek ik toch mijn zilver gehakte bruine laklaarsjes aan en eerlijk is eerlijk, ik zie er bijzonder apart uit. Misschien hebben ze wel vacatures op werkenbijmaflodder.nl en ik besluit dat straks thuis nog even te checken. Ik bedank I. en aapje voor de gezelligheid, stap in Ieniemienie en rijd, stiekem toch biddend voor een parkeerplek voor de deur want ik ben altijd maar heel even wild, naar huis.

22.45 uur
Tuurlijk is er geen plek voor de deur. Ik parkeer noodgedwongen een halve kilometer van huis en loop, met hangend hoofd en hopend dat ik niemand tegenkom naar de voordeur. "Zooooooo buurvrouw, das een mooie broek!". De homofiele buurjongen. Hij blijkt erg van roze te houden en vindt ook de gouden applicatie op mijn veel te dikke rechterdijbeen "errug hip". Ik mompel iets over een toilet en vlucht naar binnen. Ik hoop dat de homobuur denkt dat ik een verkleedpartijtje had en doe direct de gordijnen dicht. Het wordt tijd voor een goed gesprek met mezelf morgen.

Terugkijkend op vandaag concludeer ik dat ik mezelf toch eens moet uitleggen waarom ik niet als Ma Flodder het huis wil verlaten, maar er kennelijk geen probleem in zie wel het huis weer binnen te gaan als Ma Flodder. Zou dat het eerste symptoom van het werkloosheidssyndroom zijn? Heb ik binnen drie dagen al mijn principes overboord gegooid en heeft de verwaarlozing zijn intrede gedaan? Ik vrees. Met grote vreze. Tijd om het schema voor morgen op te stellen:

06.47 (hopelijk) - 10.00 uur
Kat verbannen naar de tuin, een hopelijk vrolijke documentaire op AniPla kijken en verder slapen.

10.00 uur - 13.00 uur
Ontspanning. Obsessief nieuws checken op teletekst en internet, email checken, met mijn sims spelen, gebalanceerd ontbijten met groene thee en bruine boterham. Het is tenslotte zondag rustdag, ook als je werkloos bent, en dus hoef ik me niet al te druk te maken.

13.00 uur - 14.00 uur
Douchen, aankleden en opmaken. Ma Flodder is hier niet meer welkom. Posh Angela Spice zal haar intrede doen.

14.00 uur - 18.00 uur
Oom H. bellen, opruimen, administratie doen, wassen en sinaasappels persen. Lunchen met water met limoen (ik moet er tenslotte toch 10 opmaken, anders is het zonde van die euro die ik er aan uitgegeven heb) en bruine boterham. Ik word weer actief, gezond en slank. En dat in 4 uur tijd. Let maar op.

18.00 uur - 18.30 uur
Gebalanceerd dineren met water met limoen en bruine boterham. Hongerig naar de inhoud van de koelkast kijken en medelijden hebben met mezelf. Manlief iets voeren uit het prik-en-ping-apparaat.

18.30 uur - onbekend
Ter vrije besteding. Hopelijk knuffelen met manlief op bank. Zo niet, knuffelen met kat op bank. Water met limoen drinken en vreselijk honger hebben. Weer in de koelkast kijken. Aan mijn dijen en buik voelen en koelkast dichtdoen. Op tijd naar bed gaan, want ik wil geen prototype werkloze worden die bij nacht en ontij haar mandje induikt om er pas de volgende dag tegen het middaguur weer uit te kruipen. Wekker zetten op 08.00 uur.

Ik kan niet wachten tot het morgen is!

"OV"

06.20 uur
Ik bof, het poezenbeest is 20 minuten later wakker dan gisteren en verzint vandaag een nieuwe truc om mij uit coma te halen: vogelnestjes maken van mijn toch al wanhopige haarcoupe. Ik kijk naar de wekker, vloek, scheld, schop het beest van het bed en draai me nog eens lekker om. Dit doe ik zonder al te veel succes tot 09.34 uur. Het is tijd om me over te geven aan de nietsonziende eetlust van mijn poezenbeest.

09.35 uur
Geteisterd door haarpijn begeef ik me naar de keuken en pak voer voor mijn naar, irritant, maar oh zo begeerd en geliefd poezenbeest. Ik zet de computer aan, zie een lieve email van lief vriendinnetje I. en lees het nieuws op de site van De Telegrof. Tot nu toe is er nog niets wat mijn dag kan verstoren.

10.00 uur
Wil ik me aan mijn schema kunnen houden, moet ik nu toch langzamerhand gaan douchen. Ik stel het opsturen van mijn cv naar een in mij geïnteresseerd advocatenkantoor nog even uit en begeef me naar de douche. Daar zie ik de bijzonder overmatige tierig welende haargroei op mijn benen en ik probeer harakiri te plegen met de Gilette Venus. Het mislukt. Logisch. Het is wel lekker warm onder de douche en ik heb geen haast dus blijf lekker staan met mijn hoofd onder de kraan leunend tegen de muur.

10.30 uur
Lief vriendinnetje D. belt me onder de douche vandaan en stoort me in het Venus-ritueel. Ik zeg dat ik haar terug zal bellen en besef me dat ik al een half uur een hoeveelheid water aan het verspillen ben waar heel Ethiopië een jaar lang rijst mee zou kunnen koken. Ik trek per ongeluk een snee in mijn knie met vlijmscherp mes, zie mijn helderrode bloed wegvloeien in het putje en zet de douche uit. Dit gaat niet werken zo.

10.40 uur
Ik bel D. terug. Ze zou me toch niet afbellen voor de lunch zeker? Nee, dat zou D. nooit doen, zeeeeker niet nu ze weet dat ik werkloos ben en me dus de p***ris verveel. D. neemt op en zegt af. K*t! Ze is veel te laat op kantoor en kan dus niet lunchen. Hoewel ik volkomen in paniek ben dat nu mijn hele dagschema in de war is gegooid, zeg ik dat het geen probleem is en ik wel naar mijn oom in Hazendorp zal gaan. Ondertussen bedenk ik me dat ik onzin uitkraam en wel wat leukers kan verzinnen als dagbesteding dan naar Hazendorp te gaan. Ik stort me op het maken van nieuwe plannen.

10.45 uur
Ik heb D. opgehangen en baal als een stekker maar maak verwoed nieuwe wilde plannen. Ik zal zo, als ik aangekleed en opgemaakt ben, naar het Leger des Heils (LdH) rijden en vandaaruit de auto gaan wassen en tanken. Dan zal ik naar de bank rijden en een nieuwe bankrekening openen en boodschappen doen. Als ik dat allemaal doe, komt mijn schema weer helemaal goed.

11.10 uur
Ik ben aangekleed, mijn haren zijn geföhnd en ik ben opgemaakt. Ik vlieg naar Ieniemienie en rijd richting stad om naar het LdH te gaan. Daar aangekomen blijkt er nergens parkeerplek te zijn en moet ik een kilometer verderop parkeren. Ik parkeer en loop vol goede moed naar LdH in de hoop dat daar iemand met mij mee wil lopen om alle vuilniszakken uit Ieniemienie te halen. Bij het LdH aangekomen tref ik één halfdode en één op het zicht reeds overleden bejaarde aan. Mij wordt verzocht terug te lopen naar de auto, de vuilniszakken te halen ("de jassen zijn toch wel gewassen hè mevrouw?" "Ja tuuuuurlijk!" Ik ben een leugenaar en schaam me rot) en ze te deponeren in de daarvoor bestemde container. Ik loop in de motregen (wat ben ik blij dat ik mijn haar zo mooi geföhnd had vanmorgen) terug naar Ieniemienie en vervloek mezelf. Tegen beter weten in sleep ik alle overvolle vuilniszakken uit Ieniemienie en strompel op hoge hakken en met mijn handtas in de hand tussen de vuilniszakken terug naar LdH. Onderweg spot ik 5 drugsverslaafden, 7 criminelen en 10 verloren gewaande zwerfjongeren. Ik zie niemand die geschikt is om te helpen met sjouwen, dus stop ongeveer 20 keer om de vuilniszakken te laten vallen en weer op te rapen, en vervloek ondertussen de LdH-werknemers. Majoor Bosshardt zou me nooit alleen hebben laten sjouwen denk ik nog als ik word aangesproken door een vriendelijke 50-plusser die zegt "niet zo boos kijken hoor meissie, het is voor het goeie doel!". Ik voel de woede vanuit mijn tenen naar mijn hoofd stijgen en loop met rood aangelopen hoofd en 2 gebroken nagels het LdH in. De halfdode biedt aan mij te helpen met het afleggen van de laatste 10 meter naar de container, pakt 1 vuilniszak, maar bedenkt direct dat haar broze botten daar niet tegen bestand zijn, dus zet ze de vuilniszak weer neer voor mij en zegt er nog bij: "Wel IN de container gooien hoor! Niet ernaast!". Ik bedenk me dat ik de volgende lading kleding bij het vuilnis zal zetten (het LdH kan de pot op) en loop ziedend naar container. Onderweg terug naar Ieniemienie gooi ik al mijn zojuist nieuw gemaakte plannen overboord. Dat kan ook allemaal morgen wel. Ik ben toe aan "tijd voor mij".

11.30 uur
Ik ben er helemaal klaar mee en besluit dus dat ik NU toe ben aan een portie Amore, mijn liefste Italiaanse kapper. Ik vervolg mijn weg richting Amore en loop daar naar binnen alsof hij de eerste mens is die ik zie na een verblijf van 12,5 jaar op een onbewoond eiland. Amore is net zo blij om mij te zien en samen maken we capuccino met zijn nieuwe daarvoor bestemde apparaat. We praten wat over hoe fijn we het zouden hebben als de wereld er anders uit zou zien en over het feit dat Amore bij ons wil komen wonen. Dat laatste is toch een punt waar ik het thuis nog eens over moet hebben. Dat kan toch geen probleem zijn, Amore in de logeerkamer erbij? De wereld ziet er tenslotte voor iedereen veel mooier uit als mijn haar iedere dag leuk zit.

13.25 uur
Amore is al een uur verwikkeld in een heftig en mysterieus gesprek in vloeiend Italiaans met een vreemd uitziende man genaamd "Mario" en ik versta er niets meer van. Ik besluit dat het tijd is om op te stappen en vertrek in Ieniemienie richting D.. Zij mag dan geen tijd hebben om met me te lunchen, tijd om haar toch lastig te vallen heb ik zat, dus vooruit met de geit.

13.30 uur
D. heeft naar eigen zeggen telefoondienst, maar ze zit niet achter de telefoon. Ik bespeur onraad en vervolg mijn weg naar boven. Ze zit achter haar bureau, en ik val haar en haar collega's fijn lastig. Het is tenslotte toch niet alsof ze iets te doen hebben denk ik, dus who cares. Ik trek een ladder in mijn panty en D. zegt "ja, dat dacht ik wel". Ze blijkt ook nog helderziend. Ik moet deze vriendin koesteren, het is altijd handig om een Char in de buurt te hebben.

14.00 uur
Ik zak een etage af en val L. en S. lastig. Het is hier ook gezellig en As the World Turns begint toch pas om 17.00 uur dus ik heb tijd zat. We kletsen en roddelen wat en ik zoen wat voormalig collega's gedag. Voormalig baas P. is er niet, dus er valt niets te feliciteren zoals ik van plan was en ik besluit acuut hier nog veel van mijn werkloze uurtjes door te brengen wegens de gezelligheid.

14.30 uur
Ik krijg het op mijn heupen. Oprah Winfrey begint om 15.00 uur en ik moet ook nog sigaretten halen. Als werkloze kun je zomaar tijd tekort komen bemerk ik, dus ik zeg snel dag en vlucht het pand uit.

14.50 uur
Ik ben thuis, daar is niemand behalve snurkend poezenbeest (ja! Nu wel snurkend natuurlijk, kan dat niet 's morgens om 06.00 uur of is dat echt teveel gevraagd??) en ik pak 2 roggebroodjes terwijl ik oom H. bel. Hij is bezig de badkamer leeg te ruimen ("Kijk!" denk ik nog blij "dat zet zoden aan de dijk!"). Het blijkt uiteindelijk te gaan om niets meer en niets minder dan de beautycase van tante en dit besef doet me de moed in de schoenen zakken. Ik zeg dat ik snel moet ophangen omdat ik uit eten moet met een vriendin (H. is van de oude garde en zal nooit begrijpen dat je ook niet-romantisch met een andere man dan die van jezelf uit eten kan dus gooi ik er een leugentje om bestwil in. Stom.). H. vraagt direct of ik lesbische gevoelens heb. Ik zeg nee, zeg dag en hang op. Waar heb ik dit toch aan verdiend? Ik pak roggebroodjes en de telefoon gaat weer. Het is G.. Hij heeft van E. gehoord dat ik vrijwillig werkloos ben en vraagt of ik 2 dagen per week bij hem wil komen werken. Ik noem mijn salaris, hij krijgt een hartverzakking en we roddelen nog wat over de plaaggeest die het leven van manlief en mij verziekt. G. belooft dat hij terug zal bellen voor a.s. woensdag en ik pak mijn roggebroodjes weer. De telefoon gaat alweer. Kennelijk is lunchen verboden als je werkloos bent. Nu is het J. om af te spreken voor vanavond. We spreken af, ik vraag of hij een strippenkaart voor mij wil kopen en hang weer op. Ik pak mijn roggebroodjes weer. Ik krijg een sms van manlief. Ik antwoord en pak weer mijn roggebroodjes. Net als ik mijn eerste hap wil nemen, krijg ik weer een sms van manlief. Dit herhaalt zich 15 keer en in de roggebroodjes heb ik inmiddels geen trek meer dus die zet ik terug in de keuken.

16.45 uur
Ik ben verstandig en prop toch de roggebroodjes nog even snel naar binnen, ren naar de badkamer om me om te kleden, föhn mijn haar weer in model en gooi nog wat extra schmink op mijn verregende gezicht. Ik ren snel terug naar de computer, wie weet kan ik toch nog even met mijn sims spelen.

17.25 uur
Mijn sims zijn nog steeds niet hersteld van de ontmoeting met de verschrikkelijke sneeuwman en de computer loopt drie keer vast. Ik word boos en besluit de computer vannacht nog uit het raam te gooien. J. belt aan, ik betaal hem de strippenkaart en we gaan met de BUS naar Scheveningen. Het is minstens 10 jaar geleden dat ik in de bus zat, ik was vergeten dat ik altijd wagenziek word in een bus, dus het is een hele ervaring en ik besluit ter plekke dat het minstens weer 10 jaar zal duren voor ik opnieuw in de bus stap.

18.00 uur
We zitten in een wijnbar en ik bestel wijn. Gelukkig heb ik laat gegeten dus word ik niet snel dronken. We eten wat en roddelen wat over J.'s liefdesleven en concluderen dat hij voorlopig vrijgezel zal blijven. We besluiten lopend in de miezerregen naar het restaurant te gaan. Gelukkig had ik mijn haar geföhnd, zag ik er in ieder geval toch nog een uurtje leuk uit. Ik constateer dat de ober van de wijnbar vergeten is de laatste 2 Barolo's op de rekening te zetten, ik vind mezelf een gelukkig mens en betaal de rekening zonder dit op te biechten. Later voel ik me toch schuldig, maar vergoeilijk dat gevoel door te bedenken dat ik nu een werkloze ben en dus recht heb op toeslagen en dergelijke. Ze hebben ze vast expres van de rekening gelaten, de lieverds! Ik ga hier zeker nog vaker heen.

19.45 uur
We zijn in het restaurant, ik zie er inmiddels uit of ik net van een surfplank ben gestapt en we kiezen het surprisemenu. Het eten is heerlijk, de wijn fantastisch, we roddelen nog wat verder. Het is ongelooflijk hoe moe je wordt van werkloos zijn dus tegen 23.00 uur slaat het grote gapen toe. Ook J. is moe ("nee, niet door jou maar doordat het vrijdag is! Echt hoor!"), ik doe voor hoe je als een blok in slaap valt en stoot op genadeloze wijze mijn hoofd tegen de stoel naast me. Er komt gelukkig geen bloed uit, maar goed voel ik me ook niet helemaal. J. bespeurt een lichte deuk in mijn hersenpan, ik schaam me kapot en zie de hele wereld voor een doedelzak aan. Zou ik een hersenschudding hebben? J. vraagt de rekening en betaalt en we bespreken nog wat zijn type is. Donker haar, blauwe ogen en een intelligente uitstraling. Dat kan nog lastig zoeken worden.

23.45 uur
J. en ik wachten op mijn tram. De bus heb ik vandaag al geprobeerd, ik zal de HTM toch nog een kans geven en teruggaan met de tram. Ik bedank voor het eten, voel nog eens aan mijn hoofd en ben een beetje misselijk. De tram komt, ik stap in maar mijn hak blijft hangen in een richeltje. Ik kom de tram maar niet in, maar ik kan er ook niet meer uit en ik zeg 100 x sorry tegen de geïrriteerde tramconducteur. Ik ruk mijn schoen los, verlies daarbij mijn hak en stempel mijn strippenkaart en plof neer naast een mediterraan uitziend type die niet kan beslissen wat hij interessanter vindt: mij of mijn tas.

23.47 uur
De tram stopt bij de volgende halte en er breekt een opstootje uit bij het instappen. Drie dronken Engels-sprekende mannen willen tegelijk met een duidelijk onder invloed van verdovende middelen verkerende gekleurde man naar binnen. Ik schuif nog wat dichter naar het mediterraan uitziend type toe, voor een misplaatst gevoel van veiligheid, en vraag me af waarom ik vredesnaam ook alweer perse met de tram wilde. Oh ja, ik ben werkloos en moet dus bezuinigen. Voor mij geen taxi maar de tram. De conducteur zegt "Jezus Christus" en sluit de deuren van de tram. De gekleurde man verliest de strijd met de deuren en rolt de stoep weer op. De Engels-sprekende mannen gillen dat iedere vrouw (Vrouw? Ze hadden toch ruzie met een vent?) het verdient om "to be beaten to pieces" te worden en nemen achter mij en het mediterraan type plaats. Ik vraag me of hoe leuk het precies is om werkloos en dus noodgedwongen zuinig te moeten zijn in dit land en loop alvast naar de deuren toe. De Engels-sprekende mannen moeten "toevallig" ook bij mijn halte er uit. Ik besluit dan nog maar een halte verder mee te rijden en neem op de koop toe dat ik met 1 hakloze en 1 intacte schoen een t**us-eind moet lopen. Ik stap 1 halte te ver uit, loop verdwaasd door de motregen naar huis en bedenk me dat ik niet geschikt ben voor het openbaar vervoer. Volledig natgemiezerd door stomme motregen kom ik thuis aan waar poezenbeest nog steeds ligt te slapen. Die moet natuurlijk energie opdoen voor morgenochtend 06.00 uur. Ik bedenk alvast een schema voor zaterdag en bereid me voor:
06.00 - 09.30 uur Ruzie maken met kat, kat wegjagen, deur dicht doen, lawaai makende kat naar woonkamer jagen, gefrustreerd zijn en weer in slaap vallen.
11.00 uur Me melden bij schoonheidsspecialiste voor extreem pijnlijke ervaring van harsen, epileren en andere nare dingen en daar 52,50 euro voor afrekenen.
12.30 uur Weggaan met roodgevlekt gezicht bij schoonheidsspecialiste. Geen nadere plannen.
Rest van de dag: onrustig heen en weer lopen in huis totdat iemand belt om te vragen of ik gezellig langs kom. Iemand is altijd vriendin I. dus ik wacht haar telefoontje braaf af.
Conclusie: het leven als werkloze valt niet mee. Er gaan minder uren in een dag van een werkloze dan in een dag van een werknemer en praten over het werkloos zijn is best vermoeiend. Voor je het weet is het 00.34 uur, heb je niets bijzonders gedaan, maar wel een hersenschudding opgelopen en een kapotte panty. Ik moet duidelijk nog veel leren.

"Oom"

08.00 uur
De wekker gaat, ik ben al 2 uur wakker uiteraard want mijn biologische wekker staat nog ingesteld op 06.00 uur, het moment dat ik moest opstaan toen ik nog een baan had in dat vreselijke Kutterdam. In de voorgaande twee uren ben ik belaagd door poezenbeest dat afwisselend over mijn hoofd is gelopen, op mijn buik heeft getrappeld en op mijn neus geduwd heeft met een pootje waar ze (dankzij onmiskenbare geur duidelijk te herkennen) net een bezoek aan de kattenbak mee heeft gebracht. Mijn eetlust is vergaan, dus sla het ontbijt over. Stand van het humeur: beneden nulpunt.

09.00 uur Ik ga, nog steeds met een slechte bui, maar inmiddels wel gedouched en opgemaakt, onderweg in Ieniemienie naar AH om kattenbakkorrels en kaascroissants voor oom H. te kopen. We hebben afgesproken dat ik rond 10 uur bij hem zou zijn vandaag om wat spulletjes van mijn overleden tante T. op te ruimen. Ondertussen bel ik voor de 700ste keer in 16 uur tijd oom H. die niet opneemt. Ik begin me ongerust te maken, maar negeer mijn intuïtie en stap toch in Ieniemienie. Stand humeur: 1.

09.15 uur
De boodschappen zijn gedaan, ik geef gas en scheur richting het altijd pittoreske Hazendorp waar oom woont. Er is geen file, ik bedenk me dat ik nooooooooit meer in de file naar Kutterdam hoef en er zijn fijne liedjes op de radio. Ik bler lekker mee en probeer ondertussen zonder succes oom H. te bereiken. Ik negeer nog steeds mijn intuitie en voorgevoel en neem de afslag Alphen aan den Rijn richting Hazendorp. Stand humeur: 2.

09.45 uur
Ik krijg oom nog steeds niet te pakken en begin te hopen dat hij onder de douche staat dus ik sla in plaats van rechtsaf richting oom linksaf richting kerkhof waar tante T. ligt. Ik ben even vergeten dat ik leuke kittige open schoentjes aan heb en neem het hele grindpad mee in mijn schoenen naar T.'s graf. Ik bespeur een ieniemienieladdertje in kous door een steentje, maar negeer het. Bij het graf aangekomen besef ik me dat dat het toch niet is voor mij, ik trek een roos uit het boeketje dat ik voor oom H. heb gekocht en leg dat op het graf (ik verleg het drie keer, want is niet naar mijn zin) en zeg nog wel even in een tijdsbestek van een minuut: "hoi T.! Vandaag ben ik voor het eerst werkloos. Raar joh. Stil hier zeg. Kijk, daar lopen 2 konijntjes! Nou dahag, tot snel!" en stap weer in Ieniemienie en vervolg de route naar oom H.. Stand humeur: 1,5

09.50 uur
Ik sta met een tas met boodschappen, 2 dozen kattenbakkorrels, ladder in mijn kous en slechte bui op de stoep van oom H.. Ik groet de buurvrouw die net naar buiten komt en vraag aan haar of ze oom H. heeft gezien. Zij negeert me en zegt niets terug en stapt in haar auto. Ik denk "krijg de tering stom wijf met je lelijke kind" en bel voor de derde keer aan. Ik pak mijn mobiel en bel voor de 6000e keer oom H. op. Geen gehoor. Zijn mobiel staat ook uit. Ik sluip via de tuindeur van de buren naar de achtertuin. Daar zit de deur op slot. Ik begin echt best boos te worden. We hadden toch afgesproken??!! Ik bel M. om te vragen of zij oom heeft gezien. Nee en ze heeft een hernia. "Shitty" zeg ik en loop doelloos heen en weer, ondertussen kletsend met M. over hoe kut het moet zijn als je een hernia hebt en me op te winden dat oom er niet is. Al kletsend beland ik in een voor mij volkomen onbekend stuk van het dorp! Een dijk, met een koe, een paar zwanen, 2 mannen die bomen snoeien en god weet hoe ik daar gekomen ben. Ik vraag aan M. of zij misschien weet waar ik ben, zij loodst me terug naar Ieniemienie en zegt "kom maar hierheen, drinken we samen effe koffie". Stand humeur: beneden nulpunt

10.00 uur
Ik ben bij M.. Haar zoonlief 1 heeft vrij van school en is er ook. We drinken koffie en eten chocola, dat is mijn ontbijt. We roddelen fijn over oom H., en ondertussen bellen we gezamenlijk 865 keer op naar oom H.. Hij neemt niet op. Stand humeur: (het is gezellig bij M.): 5

11.00 uur
We horen een auto scheuren op de dijk en ja hoor, het is oom H. in zijn rare Mercedes. Hij negeert mijn duidelijk geparkeerde Ieniemienie en rijdt met onbekende bestemming en ongekend hoge snelheid strak door richting ander dorp. We nemen nog maar een kopje koffie, klagen gezamenlijk over oom H., discussiëren over de jassen van tante T. die oom H. uit de gangkast heeft gehaald en die niemand wil hebben, en we bekijken foto's van het nieuwe huis van M. en haar man. Ze gaan over vijf weken verhuizen. Stand humeur: (het is ondanks in het niets verdwijnende oom nog steeds gezellig): 7

12.15 uur
De man van M. komt thuis om te lunchen. We drinken nog een koffie (ik sta inmiddels op stand stuiterbal want ik reageer slecht op caffeïne) en roddelen nog wat. We bellen oom H. nog 12 keer op, maar hij geeft niet thuis. Ik besluit naar zijn huis te rijden, de boodschappen, bloemen en kattenbakkorrels in de tuin te pleuren en Ieniemienie en mezelf naar huis te brengen. Als beloning voor het geleden leed mag ik van me zelf een bezoekje aan mijn kapper Amore brengen. Ik voel me direct beter. Stand humeur: (bezoek aan Amore in het vooruitzicht): 10

12.25 uur
Ik zoen iedereen gedag en M. belt oom nog 1 keertje op. Hij neemt op! "Oh, uh ja, nee, ik ben het niet vergeten hoor. Ik moest alleen ff wat doen en dat liep uit. Uh..". Tuurlijk, niet vergeten zegt 'ie, dikke vinger drie bier! Ik baal en word pissig (want daar gaat mijn fijn Amore-vooruitzicht) maar ik blijf vriendelijk en loop met sip gezicht huis van M. uit. Stand humeur: beneden nulpunt.

12.35 uur
Ik arriveer bij het huis van Oom H.. Hij staat op straat. Ik loop met mijn best geacteerde liefste glimlach ooit in zijn richting, geef hem een zoen op zijn wang en sla steil achterover van de alcoholwalm. Jawel, let op de tijd: 12.35 uur en hij heeft al een borrel of wat op! Het belooft nog een gezellige middag te worden en ik loop stampend naar binnen. Stand humeur: ver beneden nulpunt en geen verbetering in zicht.

13.00 uur
Vriendinnetjes I. en R. bellen op! Ik voel me gelijk even beter! Ik drentel wat door de tuin, zet alvast koffie voor de verzekeringsagent die zo komt en zet de bloemen in vaas. Stand humeur: (dankzij tijdelijke opleving vanwege fijn telefoontje): 3

13.35 uur
De verzekeringsagent met een heeeele rare naam komt binnen, ik schenk koffie in en licht hem in dat oom H. door het overlijden van mijn tante nog niet helemaal bij de mensen is. Er volgt een gesprek waarin blijkt dat oom NIET, zoals door mij maandag nog levensgroot op een A4-tje is geschreven, de notaris heeft gebeld voor de verklaring van erfrecht. Conclusie: we kunnen nu niks. We leggen 1.000 keer aan oom H. uit wat die verklaring is en waarvoor we die nodig hebben. Hij is nog steeds beneveld, ondanks de erwtensoep die ik hem ondertussen gevoerd heb, en hij blijft maar in de ruimte zwetsen over alles en niets. De verzekeringsagent stuurt hem naar zijn werkkamer om iets te zoeken en vraagt aan mij of hij het met mij mag regelen. Ik heb geen keuze en zeg dus (stom stom stom!): "ja hoor! Tuurlijk!". Stand humeur: het komt niet meer goed vandaag.

14.00 uur
Tante W. belt op. Ik ontvlucht de kamer die gevuld is met een dronken man en de verzekeringsagent richting tuin met de telefoon. Tante W. is aardig en vertelt dat oom dinsdag ook al een aardig drankje op had. Ze noemt me haar piepmuis en zegt lieve dingen. Ik voel me goed en blijf frank en vrij 30 minuten kletsen in de tuin. Stand humeur: klein lichtpuntje, we stijgen door naar 5.

14.35 uur
De verzekeringsagent gaat weg, richting de notaris. Hij gaat de verklaring van erfrecht regelen zodat ik dat niet hoef te doen. Oom H. praat over Mercedessen en vrachtwagens en doet net alsof er niemand dood is. Zou er voor mij ook nog plek zijn in zijn droomwereld? Ik laat de verzekeringsagent uit en vraag me af wat ik nu moet gaan doen. Ik ga maar opruimen. Ik begin met die ene voorraadkast in de keuken, vijf lades moet toch te overzien zijn. Ik hoor mijn dronken oom wat rommelen en verberg me in de keuken. Stand humeur: dramatisch. Siberische temperaturen onder nulpunt.

15.30 uur
Ik ontdek dat tante T. niet echt een idee had van het principe houdbaarheidsdata. Ik ben al een uur potjes, flesjes en doosjes uit de kast aan het halen die houdbaar waren tot 1990. Ondertussen vraag ik me af waar oom H. eigenlijk is. Ik loop de woonkamer in en tref hem snurkend aan op de bank. Inmiddels is mijn humeur zo ver gedaald dat ik eigenlijk een kussen op zijn gezicht wil drukken, maar ik zie er vanaf. Ik ga verwoed verder met opruimen. Stand humeur: TBS-kliniek-waardig

16.15 uur
Het is ongelooflijk dat ik een hele vuilniszak vol bestemd voor de glasbak heb verzameld en DRIE vuilniszakken vol voor de kliko. Het is al helemaal ongelooflijk als je bedenkt dat ik, vanwege achterlijke milieu-eisen, AL die potjes, flesjes en andere ellende leeg heb moeten maken en om heb moeten spoelen omdat het anders niet in de glasbak mag. Ik krijg kennelijk geen genoeg van deze zelfkastijding en verdwijn de garage in voor nog een snelle "over de datum-razzia". Ondertussen laat ik de "glas-zak" vallen (goed, dat belooft een pretje te worden straks bij de glasbak!) en maak daardoor oom H. wakker uit zijn alcoholroes. Hij vraagt wat de verzekeringsagent allemaal heeft gezegd, ik zeg "niks bijzonders, komt wel goed" en draag hem op het dekbed waar tante T. onder is overleden te gaan halen omdat de kat daar inmiddels op gekotst heeft en het nu welletjes is geweest. Hij gaat naar boven onder protest met een slakkengang en ik ga vloekend de garage in. Stand humeur: er is geen TBS-kliniek meer die mij nog kan behandelen.

17.00 uur
Oom H. heeft inmiddels het luipaardprint-dekbedovertrek (ja! Echt waar!) samen met een wit hoeslaken, beige trui en zwarte sokken in de wasmachine gestopt. Ik protesteer nog, gooi in alle verwarring waspoeder in het wasverzachterbakje en wasverzachter in het waspoederbakje), maar mag de was niet splitsen. Ik denk "krijg maar wat" en ga met nog een vuilniszak vol met "over de datum-spullen" richting de keuken. Onderweg pleur ik 3 volle vuilniszakken in kliko, breng de glas-zak naar Ieniemienie en begin dag te zeggen. Oom vindt het nodig om nu, nu ik naar huis wil en op de computer met mijn Sims wil spelen ter ontspanning, de jassen van tante T. te pakken. Ik bof, het zijn er maar 20 ofzo. Voor ik verder ga: tante had kledingmaat 44, ik op zijn best 38 en in depressieve tijden 40. Oom H. rust niet voor ik op commando ALLE jassen heb gepast (brrrr, naar idee) en dan pas bij de laatste jas kan concluderen dat ze mij veel te groot zijn. Oh wat nu? Oh wacht, dat kan IK natuurlijk wel voor hem naar het Leger des Heils brengen. Toch? Behalve die 3 leren jassen, want die waren echt wel duizend gulden en dus mogen die niet naar het Leger des Heils want "dan gaan er zwervers in lopen". Voor de goede orde: ik spreek hier over guldens en dat geeft de modieusheid van de drie jassen in kwestie ook direct aan. Ik ben bang dat zelfs het LdH ze niet wil maar ik mag ze niet meenemen, oom H. zal in Hazendorp wel iemand met maat 44 en retro-smaak vinden die de jassen wil hebben. Ik prop de resterende 17 jassen in nog eens 2,5 vuilniszak en breng ook die naar Ieniemienie. Ik wil niet meer en wil naar huis. Ik zeg "nu ga ik echt", geef hem een zoen en spreek niets af. Stand humeur: er is geen gepaste omschrijving die de lading dekt.

17.30 uur
Ik stap in Ieniemienie, scheur met 70km p/u door de dorpskern van Hazendorp(max 30km p/u) en zoek wilde, luide muziek op op de radio en presteer het om de 30 km afstand in een recordtijd van 20 minuten (tijdens de spits) af te leggen. Stand humeur: het wordt ietsje beter, ik schat in -20.

17.55 uur
Ik parkeer Ieniemienie voor de glasbak om de hoek. Ik word er door een nare, bejaarde, verzuurde, halfdode bewoner van het lokale bejaardenhuis op attent gemaakt dat je na 17.00 uur geen glas meer in de bak mag deponeren. Ik mompel in het Engels terug "sorry, I don't speak Dutch" en negeer irritante bejaarde verder (die inmiddels hyperventilerend wijst naar bordje met regels naast glasbak) en pleur met groot plezier zo'n 150 potjes, flesjes en andere ellende in de glasbak (de helft is gebroken toen de zak viel vanmiddag dus sta in halfdonker met gevaar voor eigen leven in de vuilniszak te graaien) en sorteer zowaar ook nog op kleur. Het loopt goed af. Ik ben trots! Stand humeur: (wegens in de maling nemen van bejaarde): 4

18.00 uur
De gemeente blijkt in al haar wijsheid besloten te hebben vanaf vandaag onze straat in het geheel af te sluiten voor verkeer. Nu is het genoeg. Hoeveel kan een mens verduren op 1 dag? Ik word woest, stap uit Ienieminie, haal het bord "verboden in te rijden, doorgaand rijverkeer gestremd" weg, geef gas en scheur met enorme snelheid richting huis. Ik stap uit, struikel en val een gat in natuurlijk die kous die nog heel was, ik bemerk dat ik een flesje Maggie schijnbaar toch niet goed omgespoeld had want ik ruik en zie Maggie op de mouw van mijn peperdure jas die ik toch al bijna nooit aan heb en ja hoor, daar zijn ze dan: de tranen. Met hangende schouders en staart tussen de benen verdwijn ik mijn veilig en vertrouwde huisje in. Manlief is er niet (nee logisch, wanneer wel?! Grumph!), ik kleed me om, scheld op Gina Filippina (de werkster) omdat ze mijn nagelvijl heeft kwijt gemaakt (altijd hetzelfde!), maak 4 boterhammen en besef me dat ik vandaag behalve de chocola bij M. en een kaascroissant niets gegeten heb. Ik eet nog snel wat chocoladetaart en ga met mijn Sims spelen. De computer loopt vast als mijn Sim op vakantie in de bergen de verschrikkelijke sneeuwman ontmoet. Ik start toch nog maar een keertje opnieuw op en heb ineens een lieve en vooral grappige email van R. Dat is fijn. Stand humeur: (vanwege fijne mail): 7!

22.58
Verbazingwekkend hoe snel de tijd gaat als je aan het computeren bent. Ook verbazingwekkend hoeveel sigaretten en cola je kunt wegwerken in dat tijdsbestek! Ik besluit naar bed te gaan en maak een plan voor morgen:
06.00 uur-10.00 uur: kat wegjagen, op donder geven, schreeuwen, schelden en proberen weer in slaap te vallen.
10.00 uur: wekker, wakker worden, teletekst lezen, douchen, opmaken.
11.15 uur: richting LdH om jassen af te geven. Dat is in de stad, maar ik zal me onthouden van depressie-shoppen.
12.00 uuur: naar SdV om P. cadeautje te geven en te feliciteren met benoeming tot plaatsvervangend raadsheer bij Gerechtshof. Ook bijkletsen en erg zielig doen.
12.30 uur: (stipt! Anders krijgt ze stress!) lunchen met D.
13.30 uur: (ook stipt want het blijft D.!) einde lunch en richting Amore om haar te laten doen en espresso te drinken.
13.40 uur: Amore amore amore amore amore, complimentjes in ontvangst nemen, dubbelzinnnige opmerkingen aanhoren en gepluk aan mijn haar tolereren. Lang leve Amore!
17.30 uur: J. komt me halen voor borrel en eten!
18.00 uur: we gaan onderweg, we gaan met de tram want het is J's beurt om te betalen dus ik ga me volledig vol laten lopen. Diepe gesprekken voeren en hapje eten.
02.00 uur: J. beloven dat ik de volgende keer zal betalen en straalbezopen met taxi (het is zeker 1,5 km dus ga niet lopen want wil leuke schoentjes aan) naar huis. E-mail checken en naar bed. Verwachte stand humeur: 10!