"STUPID WONAN"

04.21 uur
Mijn telefoon gaat. Midden in de nacht gaat mijn telefoon en op de display staat “onbekend”. Voor de goede orde: nadat ik eerder vanavond al bijna was gestorven en nu eindelijk in diepe slaap verzonken was, blijkt dat ik mijn telefoon niet uitgezet heb toen manlief eenmaal thuis was. En dus zitten we nu allebei rechtop in bed van de schrik. Manlief en ik kunnen in dit soort situaties niet helder denken, dus ik zeg “god, er is vast iemand dood!” en manlief zegt “jeezus, brand op de zaak!”. Ik neem op, zeg mijn naam en aan de andere kant van de lijn heerst doodse stilte. Ik hang na drie keer “hallo?” zeggen maar weer op en direct gaat weer de telefoon. Weer “onbekend”. Manlief zegt dat ze me misschien niet hebben gehoord de eerste keer, dus ik neem maar weer op. Weer niets. Krijg de hik en het heen en weer! Ik kan mijn nachtrust goed gebruiken, zeker na vanavond, dus ik zet boos mijn telefoon op stil, leg het kreng op zijn kop en we zetten de tv aan.

04.27 uur
Omdat we glazen nachttafeltjes hebben, heeft je telefoon op zijn kop leggen dus niet zoveel zin. De hele kamer wordt verlicht door helderblauwe lichtflitsen ten teken dat iemand mij weer aan het bellen is. Ik kijk wie er nu belt en tot mijn grote schrik staat daar niet meer “onbekend” in het display, maar “H.”, de aannemer! Nu wil het nog wel eens gebeuren dat mensen mij per ongeluk op de raarste tijdstippen bellen of smsen, omdat mijn naam nu simpelweg met een A begint en veel mensen vergeten het toetsenbord van hun telefoon te vergrendelen. Zit dat kreng dan in hun zak bijvoorbeeld, dan bellen ze ongemerkt mij. Manlief en ik besluiten dat dat ook hier aan de hand moet zijn en trekken ons er verder niets van aan.

04.38 uur
Een sms! Van H., de aannemer. Oké, das op zijn minst raar. Wat zou er zijn? Ik open het bericht: “hello lieverd”. Pardon? Hello lieverd? Manlief zegt gelijk “nou das lekker dan. Die is dus verliefd op je. Fijn hoor, moeten we dus een andere aannemer. Alsof het allemaal nog niet ellendig genoeg was!”. Oh ja, nou is het ineens mijn schuld?! Als H. al verliefd op me is, dan kan ik daar toch zeker niets aan doen? We kibbelen wat verder en terwijl we dat doen word ik gebeld door H., maar ik neem natuurlijk mooi niet op!

04.47 uur
Drie oproepen verder komt de volgende sms binnen: “Hello i be girl end h. take fone please”. Oké, dit moet niet veel gekker worden natuurlijk. I be girl? Wat is dit in vredesnaam? En waar komen al die rare spaties vandaan tussen de woorden? Manlief lijkt direct te weten wat er aan de hand is. Hij zegt dat het natuurlijk de vrouw van H. moet zijn, die vast buitenlandse is omdat H. altijd naar de Filippijnen op vakantie gaat, dat ze natuurlijk ruzie hebben gehad, zij in zijn telefoon heeft gekeken en nu denkt dat ik, omdat ik in de telefoon van H. sta geprogrammeerd, zijn geheime vriendin ben. Nou, daar ben ik lekker mee dan. Ondertussen staat mijn telefoon roodgloeiend, de mysterieuze “i be girl” weet niet van ophouden. Maar ik neem mooi niet meer op, ha!

04.52 uur
Aha, weer een sms van H.. Dit keer in hoofdletters en weer met die rare spaties ertussen: “YOU FOCK MI BOY FRIEND NOUW YOU SCER TALK TOGETHAR STUPID WONAN!”. Stupid woNan?!? Oké, dit wordt nu echt vervelend. Manlief zegt dat we morgenochtend, nadat ik de huisarts heb gebeld, direct H. moeten bellen en moeten ingrijpen. Ondertussen blijft mijn telefoon mysterieus rustig, er komen geen oproepen meer. Oh God, ze zou toch niet weten waar we wonen en onderweg zijn om mij ritueel te verbranden ofzo?

04.59 uur
Ah gelukkig, weer een sms, dan is ze vast niet onderweg! Deze tekst is duidelijk bestemd om mij nieuwsgierig te maken zodat ik ga bellen: “Hay angela”. Ja ha, alsof ik daar intrap! Ik ben malle Pietje niet! Manlief besluit dat het genoeg is geweest en we zetten mijn telefoon uit, smijten het kreng de gang op en al roddelend en stiekem grinnikend gaat het licht uit en vallen we eindelijk weer in slaap.

08.00 uur
Dodelijk vermoeid worden we wakker van de wekker. Terwijl manlief gaat douchen, bel ik de huisarts.

08.05 uur
Dankuwel God, Boeddha, Allah of wie dan ook! Ik ga niet dood, tenminste, nu nog niet! Wat ik heb gehad volgens de huisarts was geen hartinfarct, geen longembolie, geen acute slokdarmaandoening, maar gewoon een simpele, ordinaire hyperventilatie-aanval! Volgende keer in een plastic tas ademhalen en ontspannen is het devies. Het is waarschijnlijk gekomen door die enorme berg stress waarmee ik mezelf de afgelopen weken heb opgezadeld en de ongelukkige staat waarin ik verkeer. Gewoon mijn vertrouwde bubbels eigenlijk, maar dan duizend keer zo erg. “Fijne dag nog en ontspannen hè?!” zegt de dokter en opgelucht hang ik op.

08.10 uur
Manlief is ook opgelucht, maar is ook geschrokken. Hij kijkt zorgelijk en bedenkelijk en kondigt aan dat hij hier vanmiddag even over wil “praten”. Oh jeezus, “praten”! Ik haat “praten”! Het is een angst die ik heb overgehouden uit mijn jeugd. Als mijn moeder even wilde “praten”, dan volgde er onherroepelijk een enorme ruzie, al dan niet met een paar klappen erbij. Sindsdien, als iemand even wil “praten” denk ik dat de wereld vergaat, of dat ik iets verschrikkelijks heb gedaan zonder dat ik het wist en dat het nooit meer goed komt. “Praten” heeft namelijk niets te maken met praten zónder aanhalingstekens. “Praten” staat zonder meer garant voor een portie doffe ellende! Simpele gesprekken zoals functioneringsgesprekken bijvoorbeeld zijn aan mij ook niet besteed, ik zit dan als een bange angsthaas naar mijn gesprekspartner te staren en ondertussen te hopen dat het snel voorbij is. Feitelijk hoor ik dus eigenlijk nooit wat als je even met mij wilt “praten”, want ik ben dan zo bang dat ik toch niet luister. Nu, na deze aankondiging door manlief, slaat de schrik me echt om het hart. Oh, dit is afschuwelijk! “Praten”!

09.00 uur
Manlief vertrekt om te gaan sporten, zich kennelijk van geen kwaad bewust, want hij doet heel vrolijk, kust me en wenst me veel succes met het gesprek met H.. Ik trap hier natuurlijk niet in, deze truc ken ik ook al lang. Net doen of er niets aan de hand is na zo’n aankondiging zodat ik me van geen kwaad bewust ben en dan vanmiddag natuurlijk de beuk er in. Let maar op mijn woorden, dat “praten” vanmiddag wordt dramatisch!

09.25 uur
Inmiddels is H. gearriveerd. Ik zeg dat ik even met hem wil “praten”. Ik lach erbij en vraag of hij zo een kopje koffie komt doen dan, zodat we dus even kunnen “praten”. Ik heb de kunst van het inleiden van zo’n “gesprek” goed afgekeken vroeger, H. loopt als een rat in de val. Binnen een minuut staat hij in de woonkamer.

09.30 uur
Ja, nee, uh, het was zijn ex. Ze komt uit Portugal. En het is al 4 maanden uit. En hij had zijn telefoon daar laten liggen. En toen heeft ze iedere vrouw uit zijn contacten gebeld en gesmst vannacht. En hij schaamt zich kapot. En hij is niet verliefd op mij. En hij wil nooit meer een relatie. En sorry. Hmmm. Ik vind het maar een raar verhaal. Als het al 4 maanden uit is, wat deed hij daar dan? En Portugees? Die tekst zag er eerder Thais of Filippijns uit. Nou ja, hoe het ook zij, H. wil nooit meer mijn nummer opslaan, hij belt manlief wel als er wat is en nog een keer sorry. En 5 minuten later is hij met de noorderzon vertrokken voor vandaag.

10.00 uur
Ik sta te kletsen met P., de werkman die de voegen uit de gevel moet slijpen. Hij is niet heel slim, wel aardig, maar vooral errug lelijk. Zo lelijk dat ik er geen genoeg van krijg naar hem te kijken. Iedere keer ontdek ik weer iets dat nog lelijker is dan het vorige dat ik had ontdekt, het is echt een genoegen om naar te kijken, deze man! Totdat P. de net door mij aangeschafte, peperdure, spaarlamp met schemerschakelaar uit zijn klauwen laat vallen op de stoep. Ik ben echt boos, maar ja, het is maar een lamp en mijn oma zei altijd “er zijn langer …. (in te vullen naar keuze) dan dat wij er zijn” dus ik laat het maar. Ik noem hem wel zogenaamd grappig nog even lampenlul en vertrek naar binnen. Ik moet me zo langzamerhand voor gaan bereiden op het “praten” vanmiddag.

13.00 uur
De afgelopen drie uur heb ik doelloos in de rondte geslenterd, heb ik toch 5 sigaretten gerookt (sorry God, maar ik zal echt stoppen, alleen nu gaat dat even niet want ik moet straks “praten”) en heb ik dus niets uitgevoerd. En nu staat P. de lampenlul in de kamer om te vragen of er beneden water in de hal staat. Ik ga kijken en ja hoor, er golven liters oranje water onder de deur door. Christemezielen, houdt het dan nooit op? Ik ren via de andere deur naar buiten en zie daar P. en zijn maatje staan, die me vertellen dat het putje buiten niet meer doorloopt (vandaar die liters water die onder de deur doorstromen) en dat ze er nog wel 3 x de hogedrukspuit ingezet hebben, maar dat het alleen maar erger wordt. Kut met peren! Ik bel via P.’s telefoon met H. (ik ben natuurlijk niet gek, ik gebruik mooi mijn eigen nummer niet meer) en H. zegt dat ik een rioleringsbedrijf moet bellen en dat de werkzaamheden dan nu stil liggen voor vandaag.

13.30 uur
Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb rioolbedrijf Zegwaard gebeld voor het putje, er komt vanmiddag nog iemand langs en geen paniek zei de Zegwaard-man. Geen paniek? Geen paniek? Weet deze man wel wat voor enorme stress ik hier beleef? Toegegeven, vergeleken met een vluchteling in Sudan heb ik het helemaal niet zwaar, maar ik beleef hier toch echt mijn eigen drama op de vierkante meter. Triestig, ongerust en gek van de stress drentel ik door de keuken.

14.00 uur
En ik drentel door de woonkamer en de slaapkamer.

14.30 uur
En ik drentel vrolijk verder. Logeerkamer, washok, rommelhok, badkamer.

15.10 uur
Shit! Daar is manlief! Oh neeeeee!

15.30 uur
Hij begint er maar niet over. Nou, dan ik maar want ik hou dit geen seconde langer meer vol. “Uh lief, je wilde nog ergens over “praten” toch?”. “Oh ja, helemaal vergeten!” zegt hij blij. Ik graaf me emotioneel in en bereid me voor op het allerergste, want dat is natuurlijk wat komen gaat, dat kan niet anders.

16.45 uur
Yeah! Joepie! Hoera! Yes yes yes! Joehoe! Tralalie tralala! Manlief heeft een nieuw plan ontwikkeld! Nu ik officieel bijna ten ondergegaan was aan de stress, heeft manlief bedacht dat we het huis niet zullen verkopen, maar dan moet ik wel weer gaan werken. Dat scheelt dan in de financiële lasten en dan is er niets meer aan de hand! Werken? Tuurlijk ga ik werken! Ik neem desnoods drie banen als het moet, maar werken zal ik! Dan wordt dit gewoon het blog van “een willekeurige dag uit het leven een voormalig werkloze”! Geen enkel probleem! Manlief is stomverbaasd, want ik haat werken, dat weet hij nog beter dan ik, dus deze reactie van mijn kant had hij niet verwacht. Maar ja, een deal is een deal en eindelijk, eindelijk voel ik dan de stress echt uit mijn lijf zakken. Ik ben acuut hondsmoe, maar wat ben ik blij! Ik heb nog nooit zo fijn “gepraat” en ik geef manlief duizend dikke zoenen.

17.00 uur
Manlief had een eetafspraak en gaat er dus weer vandoor en ik verwelkom ondertussen de man van Zegwaard die naar de put komt kijken. De beste man begrijpt niets van mijn opperbeste stemming, nu mijn hal volstaat met oranje water, de put vol zit met een soort drabbige klei en het echt een rotzooi van jewelste is. Maar ik blijf blij, niets krijgt mij er nog onder!

17.30 uur
De rioolman, die R. heet, ligt met een lange haak languit in de drek in de put te vissen. Hij krijgt er geen enkele beweging in, er loopt geen water weg en het lijkt wel of er drijfzand in de put ligt. Dat is het overigens niet, het blijkt zand en water te zijn waarmee P. de lampenlul de gevel heeft gestraald. Hij had natuurlijk het putje moeten afdekken toen hij dat ging doen, maar dat is hij vergeten en dus staat daarom nu alles onder water. R. vindt dit slecht nieuws, maar ik niet, want nu kan ik de rekening naar H. de aannemer sturen en dus is dat hartstikke goed nieuws! Nu alleen die put nog even ontstoppen dus.

19.45 uur
R. heeft het opgegeven. Hij heeft met al zijn collega’s gebeld, hij heeft alles geprobeerd maar hij krijgt de put niet ontstopt. Dus heeft hij heel lief het water weggezogen met een waterzuiger en besluiten we de boel de boel te laten tot morgen. Dan komen zijn collega’s langs die het vast wel kunnen oplossen. Ik stem in, morgen weer een dag, het is mooi geweest voor vandaag.

20.00 uur
Compleet uitgeput maar blij als een klein kind lig ik languit op bed. Het waren enerverende uren, de afgelopen 24 uur. Eerst bijna gestikt, toen uitgemaakt voor stupid wonan, toen grote opluchting gevolgd door dikke stress, en vervolgens weer grote opluchting. Ik ben uitgeteld, of zoals lieve J. zou zeggen: ik ben “klaaroverkonijn”. Ik sms manlief met de laatste stand van put-zaken en schrijf dat ik alvast naar bed ga. Hij smst terug dat hij niet laat is vanavond en dat ik alvast lekker moet gaan slapen om me voor te bereiden op een werkend leven. Hij sluit af met “kus voor mijn stupid wonan” en met een glimlach op mijn gezicht zak ik eindelijk weg in mijn welverdiende, langverwachte, heerlijk diepe slaap.

"STRESS EN PANIEK"

02.33 uur
Ja hoor, het is weer zo ver. Het is godgloeiende half drie ’s nachts en ik ben klaarwakker. Ik verkeer nu al precies 8 weken in een dip en sinds een week of wat wordt die feestvreugde ook nog verhoogd door midden in de nacht wakker worden. Wat ik ook doe, lavendel op mijn kussen, “slaap-zacht-tabletjes”, warme drab drinken voor het slapen gaan, het mag allemaal niet baten. De nachtrust zoals ik die ooit kende, is met de noorderzon vertrokken en god mag weten hoe lang dat gaat duren. Ik zet de tv aan, zonder geluid, maar toch wordt manlief wakker. Hij maakt een grumph-geluid, gromt iets in de trant van “jeeeezus! Das toch niet normaal! Tis iedere nacht prijs!”, draait zich en valt weer als een blok in slaap. God, wat ben ik jaloers!

04.00 uur
Ik kan maar niet stoppen met denken. Duizenden gedachten passeren de revue en het liefst met z’n tienen tegelijk. Ik zap naar Animal Planet en daar begint een documentaire over Siamang aapjes. Het heet “Raising Baby Iwani” en gaat over een aapjestweeling. Ik bedenk me dat dat me vast afleidt, ik schud mijn kussen op en ga er eens goed voor liggen.

04.30 uur
Tranen met tuiten! Niet te stoppen! Boehoe, snik, ach en wee! De helft van de aapjestweeling is doodgegaan. Dat zat er natuurlijk in. Ik had het van tevoren kunnen weten. In ieder programma van Animal Planet gaat het leukste beestje dood. Altijd. Anders is het namelijk geen drama en denderen de kijkcijfers naar beneden. Omdat ik niet meer helder kan nadenken na weken van onderbroken nachtrust, vind ik het overleden aapje ineens heel erg op wijlen mijn liefste poezenbeest lijken en dus maak ik manlief wakker.

04.40 uur
Manlief vond mijn wakker-maak-actie op zijn zachtst gezegd niet zo leuk. Ik mag geen Animal Planet meer kijken en ik lig dus nu verplicht naar een of ander stom autoprogramma op Discovery te kijken.

06.00 uur
Ja, nu is er dus behalve “Dora” de tekenfilm en Tell Sell reclames niets meer te zien. En de dvd-recorder is weg voor reparatie en dus word ik gek. En bovendien ben ik heus dat dooie aapje nog niet vergeten als iemand dat soms dacht!

06.10 uur
Als ik nu in slaap val, dan kan ik nog bijna anderhalf uur slapen tot de wekker gaat!

06.11 uur
Ach dat arme aapje. Zoooo zielig! Snik.. En het begint ook al licht te worden, arghhh!

06.40 uur
Krijg de hik en het heen en weer, ik ben hier zooooo klaar mee, ik wil slapen! En ik wil ook geen bubbels meer. Bubbels noem ik mijn ademhalingsstoornissen die ik al jaar heb. Ik bubbel me een ongeluk. Eerst dacht ik dat mijn hart steeds oversloeg, maar dat bleek niet zo te zijn, volgens de huisarts is het mijn ademhaling en moet ik me meer ontspannen. Nou, dat hele stomme ontspannen zou anders een stuk makkelijker gaan als ik kon slapen! Bubbeldebubbel!

06.45 uur
Yeah! Jan de Hoop op RTL 4 met het journaal! Afleiding! Eindelijk! Zachtjes zet ik het geluid van de tv aan, manlief merkt niets en Jan de Hoop doet waarvoor RTL hem in dienst heeft: hij leidt me af met flauwe grapjes en onbenullig nieuws.

07.00 uur
Nu het NOS-journaal. Even kijken of ze daar nog wat te melden hebben wat Jan me niet kon vertellen.

07.05 uur
Ik haat Laila Abid, ze stottert, struikelt over haar woorden en ze is nog saai ook. Stomme NOS. Ontsla dat mens toch een keer. Slaapverwekkend!

08.00 uur
Piep piep piep piep!!!!! Christemezielen, de wekker. Ben ik gvd eindelijk in slaap gevallen, gaat de wekker! Manlief springt uit bed en hij doet me denken aan die griezels uit de Wizzard of Oz “Can you feel a brand new day? Can you feel a brand new daaaaay?” met zijn uitgeruste, opgewekte gezicht. Bah. Hij huppelt als een jonge god richting badkamer en laat mij als een uitgebluste bejaarde achter in bed. Deze dag kan gewoon nooit wat worden.

08.30 uur
Manlief hupt vrolijk weer de slaapkamer in, zegt dat de aannemer over een half uur voor de deur staat en ik misschien even moet douchen. Dat zal vast helpen. Verder deelt hij nog mee dat hij nu gaat sporten en bla bla bla. En of ik even die en die een mail kan sturen bla bla bla. En of ik ook even zus en zo kan opzoeken bla bla bla. En of ik niet vergeet dat bla bla bla. Bla bla bla, bubbel de bubbel, alles gaat langs me heen. Ik sleur de restanten van wat ooit ik was naar de badkamer en stap onder de douche.

09.00 uur
Oké, het gaat iets beter gelukkig. Weliswaar kan mijn hoofd niet stoppen met denken, maar ik ben inmiddels aangekleed, heb mijn haar gefohnd, en ben halverwege mijn rechteroog met mijn mascara. Dan gaat de bel.

09.01 uur
Het is de aannemer. Hij komt de gevel doen aan de buitenkant van het huis en als hij daarmee klaar is, wordt de binnenkant aangepakt. En dit alles omdat manlief het huis wil verkopen. Ik niet. En daar komt alle onrust vandaan. En dus wil ik helemaal niet met de aannemer praten. Ik wil namelijk niet eens de deur opendoen, want als ik niet opendoe, kan hij niet verbouwen en als er niet verbouwd kan worden, dan kan het huis niet verkocht worden, simpel toch? Maar ja, ik ben een slappe zak en dus staat de aannemer, genaamd H., in het wildeweg tegen me aan te kletsen, terwijl ik 1 panda-oog en 1 “naakt” oog heb.

09.20 uur
H. is niet te stoppen. Hij ratelt maar door en ik sta nog steeds braaf met mijn mascara in mijn hand tegen de deurpost aangeleund zogenaamd te luisteren. Ratel de ratel, bla bla bla, “en dan moeten jullie even dit, en dan moet jij even dat, en als jullie dan zus en zo” en zo gaat het maar door.

09.35 uur
H. zegt dat ik misschien even lekker een kopje koffie moet nemen omdat ik maar blijf gapen en er volgens hem zo afwezig uitzie. En misschien moet ik ook even lekker douchen zegt ‘ie, even lekker wakker worden. Ik kom nota bene net uit de douche! Ik ben zogenaamd wakker! Ach, misschien is koffie geen slecht idee.

10.00 uur
Twee koffie verder heeft H. inmiddels alle ramen afgeplakt met groen plastic en lijkt de woonkamer wel een aquarium. “Blub, ik ben een vis, haha!” ratelt hij blij en vertrekt naar beneden om daar nog meer ramen af te plakken. Arme, arme ik. Ik zwelg in zelfmedelijden.

10.30 uur
C. belt. Ze vraagt of ik mee ga naar het strand, even lekker een kop koffie drinken op een terras. Nou, dat kan echt geen kwaad en bovendien hoef ik dan even niet te denken dus ik zeg ja.

11.00 uur
Het is heerlijk op het strand! De wind is koud, maar het zonnetje staat vol uit de hemel (voor de verandering vandaag eens even geen mist uit zee gelukkig!) en C. en ik kletsen, roddelen en genieten. Het doet me goed. C. vindt het minder leuk als ik haar van de plannen van manlief vertel en zij vindt mijn idee om mezelf aan de verwarming vast te ketenen zodat het huis niet verkocht kan worden een heel goed plan. Nu nog handboeien regelen.

12.45 uur
De tijd vliegt voorbij en ik ben iets vergeten. Vreselijk stom. Ik ben vergeten dat manlief en ik vandaag samen 18 zijn geworden. Een soort trouwdag dus of jubileum, hoe je het noemen wilt, noem je het, maar ik ben het vergeten. Manlief niet en hij belt me op om te vragen of we lekker gaan lunchen om het te vieren. We spreken thuis af en ik spring op mijn tweewieler en race naar huis.

13.00 uur
Oh oh oh oh oh oh… Wat schaam ik me! Al jaren gaat deze dag min of meer onopgemerkt voorbij, maar ieder jaar koop ik een cadeautje voor manlief, hij vindt dat dan vreselijk lief en schaamt zich dan dat hij niks heeft gekocht. Uitgerekend dit jaar, uitgerekend nu, nu ik het ben vergeten en het te druk heb met zwelgen in zelfmedelijden, uitgerekend nu komt manlief aan met een enorme bos bloemen, een cadeautje en het liefste kaartje in 18 jaar. Wat ben ik een enorm vervelend zeikerig rotwijf zeg, ik haat mezelf! Ik schiet weer in standje janken natuurlijk (als dit zo doorgaat, moet ik nog aan de Prozac) en manlief moet lachen. Lief, maar er is niks grappigs aan eigenlijk.

15.00 uur
Inmiddels zitten we al bijna 2 uur op een terras en hebben een heerlijk broodje gegeten. We proberen van het zonnetje te genieten en proberen ook heel lief te zijn, maar het gaat moeizaam want ik kan niet stoppen met denken over het huis. Manlief en ik staan wat het huis betreft lijnrecht tegenover elkaar en een compromis is nog lang niet in zicht. Manlief komt met de wildste plannen en met ieder plan krijg ik het benauwder. Bubbel de bubbel, laten we het in vredesnaam ergens anders over hebben want ik trek dit niet.

15.10 uur
Manlief geeft niet op. Hij probeert het rustig, hij probeert het vriendelijk, hij probeert het dwingend, maar wat hij ook probeert, ik geef ook niet op. Voor ieder argument heb ik een tegenargument en voor ieder woord een weerwoord. Het wordt er zo niet gezelliger op en we besluiten ons jubileum morgen verder te vieren. Dit gaat ‘m gewoon niet worden vandaag.

15.30 uur
We zijn weer thuis, met roodverbrande wangen die de door de discussies verhitte gezichten mooi verhullen. Manlief heeft nog een aantal afspraken staan die hij nog even wil doen en ik wil, heel verheffend, de Linda lezen.

16.00 uur
In de Linda lees ik iets over pubers die aan niet-zo-stiekeme seks doen op Fris-feestjes (Fris-feestjes! Welke geestelijk achtergeblevene heeft die naam bedacht? Noem het gewoon “Puber-Valley” of “Hormoon-Land”, maar “fris-feestje”?) en ik lees ook nog een reportage over een getrouwde vrouw die stiekem een minnaar heeft waar ze het mee doet op parkeerplaatsen. Er zijn een hoop dingen in deze wereld waar ik liever niets vanaf weet en deze twee dingen horen daar ook bij. Ik prijs me gelukkig dat ik geen kinderen heb en ook geen parkeerplaatsminnaar en besluit de Linda weg te leggen en tv te gaan kijken.

16.10 uur
De bel. H. komt aankondigen dat hij zo weggaat. Fijn. En hij vertelt ook dat hij morgen weer terug komt. Nog fijner. Verder stort hij nog een waslijst over me uit met vragen en opdrachten, maar ik zit in een mentale quarantaine, dus ik hoor hem lekker toch niet. Ik knik ja en schud nee en wens hem uiteindelijk een fijne avond en smijt de deur dicht. Rust, ik wil rust!

16.15 uur
Ik ga nu tv kijken, lekker ontspannen en heel relaxed aan doen. Vanavond ben ik alleen thuis en dus maak ik er een relax-avond van die ’s middags al begint. Kan mij het schelen, ik heb er recht op.

17.45 uur
Wat is dit? Ik ga dood! Godallemachtig! Een minuut geleden leek het er op of ik me verslikte, maar ik verslikte me niet. Dat is het rare. Ik moet vreselijk hoesten, ik kan bijna niet ademhalen en mijn gezicht wordt vuurrood. Ik probeer het hoesten te stoppen en normaal te ademen, maar het lukt gewoon niet en ik raak volledig in paniek.

17.50 uur
Wat is dit nou toch? Ik krijg nog steeds geen lucht en ben inmiddels onderweg naar buiten in elkaar gezakt in de gang omdat mijn benen heel zwaar zijn geworden. Ademen gaat steeds moeilijker en ik ben ook vreselijk duizelig. In gedachten beloof ik God dat als hij me laat leven, ik zal stoppen met roken. Echt!

17.55 uur
Ik heb me naar de bank gesleept en lig nu voor pampus. Ik ben aan het hijgen en piepen en iedere snak naar lucht doet echt pijn. Dit is het dan. Nu ga ik dood. Zo voelt dat dus. Niks rustige dood, gewoon complete paniek en doodsangst. Met het laatste beetje kracht stuur ik een sms naar manlief dat ik ontzettend veel van hem hou en gelijk daarna zak ik een beetje weg.

18.00 uur
Ik ben er weer. Ik kan weer een heel klein beetje ademhalen en de duizeligheid is veel minder. Kennelijk is het toch mijn tijd nog niet! Jippie! Ik mag blijven! Ik zal echt stoppen met roken (want beloofd is beloofd) en ik zal gaan sporten en ik zal heel gezond gaan eten, heus!

19.30 uur
In de laatste anderhalf uur ben ik aardig opgeknapt en heb ik gebeld met manlief en I. en mijn tante om ze te vertellen dat ze me bijna kwijt waren. Manlief is zich kapot geschrokken en wil dat ik alsnog naar het ziekenhuis ga. I. houdt het op verslikken en mijn tante zegt dat zij dat ook zo vaak heeft gehad. Ik vertrouw het niet, maar ga niet naar de EHBO en besluit morgen direct de huisarts te bellen.

19.45 uur
Volledig uitgeput lig ik op bed. Omdat ik nog steeds bang ben dat ik alsnog zal stikken zet ik de wekker voor over een uur. Als ik namelijk over een uur de wekker uit kan zetten, dan ben ik duidelijk niet dood, dus dat idee stelt me gerust.

21.00 uur
Aha! De wekker. Ik ben dus nog niet dood! God zij geprezen, de goden zij gedankt en hieperdepiep hoera. Ik stuur manlief een opgewekte sms en zeg dat het al veel beter gaat en verzet de wekker weer een uurtje.

0.15 uur
In de laatste drie uur ben ik dus drie keer wakker geworden door de wekker, ik leef nog steeds en manlief is lekker naast me gekropen. Hij is heel boos dat ik niet naar het ziekenhuis ben geweest en ik moet beloven dat ik morgenochtend direct de huisarts bel. Dat beloof ik plechtig en eindelijk vind ik de rust om gewoon in slaap te vallen. Het is nu echt tijd om te ontspannen, weg met de stress en paniek, zorgen voor morgen.

"SLECHT NAAR MIJN ZIN"

07.00
Ik word langzaam wakker van een heerlijke koffielucht en ben even helemaal kwijt waar ik ben, maar dan dringt de harde werkelijkheid tot me door. Ik zit opgevouwen in een vlucht van Martinair, onderweg van Aruba naar Amsterdam. Met ongezonde tegenzin. Dat dan wel. Laat ik voorop stellen dat ik helemaal niet weg wilde van mijn eiland, ik zat daar prima. Na 3,5 maand was ik bijna geïntegreerd en ik zag er ook al aardig Arubaans uit. Maar manlief had zaken te doen in het koude kille Nederland en weer alleen achterblijven was geen optie, dus ben ik gezwicht. En nu zit ik hier dus, op een veel te dure enkele reis naar Amsterdam (want retourtjes, die waren er niet: “nee mevrouw, die zijn uitverkocht, want het is hoogseizoen! Het is 1000 euro per persoon voor deze enkele reis of niets!”) in een vliegtuig van Martinair, in de zogenaamde comfort class, met een irritante portable dvd-speler in het opbergzakje voor me waardoor de 10% extra beenruimte waar ik voor betaald heb direct opgeslokt is door dat kreng. Martinair vond het deze vlucht ook niet nodig de verlichting langer dan 2,5 uur uit te doen, dus ben ik een klein uurtje geleden pas in slaap gedommeld. Om me nu dus geconfronteerd te zien met het feit dat ik het ontbijt gemist heb. Al mijn gezeik over KLM, ik neem het bij deze voorgoed terug! Oh lieve KLM, oh lieve blauwe zwanen van ons koninkrijk, hef alsjeblieft die Aruba-vluchten niet op! Alsjeblieft! Als Martinair mijn voorland is, dan voorzie ik grote drama’s voor de toekomst! Ik grom en probeer de aandacht te trekken van een stewardess om alsnog een ontbijtje te kunnen krijgen, maar tevergeefs. Na mijn opmerking 3 uur geleden of het licht nog een keer uitging deze vlucht ben ik tot persona non grata verklaard en dus zal de bemanning alles in het werk stellen deze reis voor mij zo onaantrekkelijk mogelijk te maken. Grumph.

07.05 uur
Ik heb manlief ook wakker gemaakt met mijn gemor en behoorlijk chagrijnig trekt hij zijn oogmasker omhoog. “Ik heb dus helemaal niet geslapen hè! Kutvlucht zeg. Nooit meer Martinair!” chagrijnt hij en zoekt bevestiging bij mij. Maar helaas voor manlief heb ik ècht bijna niet geslapen en vraag aan hem of hij wel weet dat hij kwijlt als hij dus niet slaapt en dat ik het zo schattig vond dat hij helemaal niet reageerde toen ik dat kwijl steeds wegveegde. Ha! Door de mand gevallen! Er is er hier maar eentje die niet geslapen heeft en dat ben ik! Winnaarrrrrr van de Martinair-slapeloosheidstest: ik!

07.10 uur
Oké, dat viel dus niet in goeie aarde en ineens is het ook mijn schuld dat de vlucht zo duur was en dat de piloot een doorstart moest maken op Curaçao bij de tussenlanding en omdat ik vriendinnen ben met N. (werkneemster van de blauwe zwanen) is het nu ook ineens mijn schuld dat KLM de vluchten naar Aruba stopt per eind maart 2009. Zelfs de stewardessen krijgen nu medelijden met me met al dat gegrom in mijn richting en dus bieden ze me toch alsnog een ontbijtje aan. Manlief krijgt ook en zwijgend eten we het ijskoude broodje kaas met veel te veel boter op en drinken thee die naar koffie smaakt.

10.30 uur
God weet hoe laat we zijn geland (mijn horloge staat nog op Arubaanse tijd en ik ben niet van plan dat te veranderen tijdens mijn verblijf in Nederland), maar na de drugshond, het persoonlijk gesprek en het röntgenapparaat staan we nu dan toch eindelijk bij de laatste scanner bij de bagageband. De 100% controle is heftig, maar veel drugs vindt de douane niet. Onze vlucht is voor de bagageband samengevoegd met een vlucht vanuit Paramaribo en dus vindt de douane bij de laatste check wel een koffer vol roti in aluminiumfolie pakketjes (huh?) en een koffer vol met kousenband en aubergines (dubbel huh?). Terwijl mij het zweet uitbreekt ondanks dat ik niets te verbergen heb, wordt er ineens van alles geroepen en rent de marechaussee razendsnel bij ons weg. Manlief wordt nerveus en vermoedt een bomaanslag en dus grijpt hij de koffers uit de scanner en sleurt me mee de aankomsthal in. Daar wordt duidelijk wat er aan de hand is.

10.35 uur
Er is een vliegtuig neergestort. Net dus, 4 minuten geleden, toen ik de heerlijk geurende lucht van roti stond op te snuiven bij de scanner. Manlief gilt direct dat ik een terugkeer naar Aruba voorlopig wel op mijn buik kan schrijven, dat we voortaan overal met de boot naar toe gaan en of ik in vredesnaam op wil schieten, want hij wil hier weg.

10.50 uur
We zitten in de auto van J., een vriend van manlief, die ons is komen ophalen en we racen weg van Schiphol. Op de radio horen we allemaal paniekverhalen over een vliegtuig dat in drie stukken op de Polderbaan ligt en ondertussen sms ik I., D. en G. dat wij veilig zijn aangekomen en dat ik later wel even bel. Manlief ratelt nog steeds dat hij nu dus echt niet meer in een vliegtuig stapt, begint opnieuw over de doorstart op Curaçao en tot overmaat van ramp begint J. nog even over de Bijlmerramp. Fijn hoor, ga vooral zo door, dan zit ik voorlopig dus nog wel even vast in dit koude kutland.

11.00 uur
Er belt een vriend van manlief op die vraagt of het toestel in brand staat. Alsof je die rookwolken zou kunnen zien met al die Nederlandse rotbewolking! Christemezielen! Nog meer domme vragen? Inmiddels is wel duidelijk dat het om een vliegtuig van Turkish Airlines gaat en zoals dat nu eenmaal gaat, komen langzaamaan de flauwe grappen al binnen via de sms. J. lacht zich een breuk, A., de vrouw van J., ligt te slapen, manlief zit als een wezenloze uit het raam te kijken en ik, ik ben triest. Triest dat er een vliegtuig is neergestort en er waarschijnlijk mensen dood zijn, maar ook triest dat ik hier ben. Ik had het echt moeilijk met het vertrek en wil niks lievers dan direct weer terug.

11.40 uur
We zijn in onze straat aangekomen en manlief doet de voordeur open. Het eerste waar ik mee geconfronteerd word is het stoeltje van het poezenbeest en de tranen lopen over mijn wangen. Ik was al triest, maar het feit dat het poezenbeest op Aruba is doodgegaan na 2 maanden ziek zijn, valt me nog steeds zwaar en helpt niet mee. Zeker nu ik al haar spulletjes hier zie. Als mijn tranen opgedroogd zijn, kan ik eigenlijk wel direct weer janken, want het huis vertoont duidelijke sporen van bewoning door “man alleen”. Manlief is hier in december en januari enkele tijd alleen geweest en dat is te zien. Het is een zooitje, hartstikke vies en onopgeruimd. In de keuken staan alle pannen die ik bezit op het fornuis (ondanks mijn kookhaat bezit ik toch een flink aantal pannen, want dat staat zo huiselijk), in de gootsteen zitten ondefinieerbare vlekken, het toilet is ronduit smerig en overal liggen papieren, lege verpakkingen en andere onopgeruimde dingen. Liefjes maak ik manlief er op attent dat het “hier een ENORME teringzooi is!!” maar manlief merkt op dat hij eigenlijk geen verschil ziet met normaal. Fijn. En bedankt. Steek die maar in je zak. Ik besluit maar op mijn gemakje eerst de keuken op orde te brengen.

12.45 uur
Onbegonnen werk! Wat moet een mens in vredesnaam met zoveel pannen? Ik neem me voor om, zodra ik geacclimatiseerd ben, minstens de helft van de inhoud van mijn keukenkastjes op Marktplaats te zetten. Belachelijk zeg. Zoveel zooi en ik kook nooit! Nu nog maar even doorzetten en gelijk de koelkast inventariseren zodat ik straks boodschappen kan gaan doen.

12.50 uur
Das duidelijk. Er is niets meer. Maar dan ook helemaal niets, zelfs niet een fles cola! Manlief had de afgelopen week al twee keer aangekondigd dat er niets in huis zou zijn, maar hier had ik niet op gerekend. Voor een normaal mens is dat geen probleem. Die maakt een boodschappenlijst en stapt in de auto en komt terug met 4 volle tassen met proviand. Maar ik ben natuurlijk geen normaal mens. Want terwijl wij in Aruba waren, heeft manlief mijn Ieniemienie onder mijn kont door verkocht en dus ben ik aangewezen op mijn ouwe trouwe, nauwelijks gebruikte maar toch volkomen afgeleefde, hallelujafiets. Want vervangend vervoer, dat heeft manlief dan niet geregeld en oh ja, by the way, hij heeft het geld van de verkoop eigenlijk ook nog niet gekregen! Er verschijnt een paddenstoelwolk boven mijn hoofd en ik besluit dan eerst maar te gaan douchen, om me voor te bereiden op de slachtende rit naar de supermarkt per fiets.

13.15 uur
Oké, das dan wel lekker. Ik heb heerlijk 20 minuten onder de douche gestaan. Die overigens ook heel vies was. Dus eigenlijk heb ik maar 5 minuten gedoucht en de rest van de tijd schoongemaakt. Maar goed, 20 minuten spetteren zonder me druk te maken over de prijs van water was best lekker, eerlijk is eerlijk.

13.30 uur
Van top tot teen ingesmeerd met de “tan extender” en met een berenwintervel aan sta ik weer in de keuken. Manlief heeft de post uitgezocht en een stapel zo hoog als een paar lieslaarzen bestemd voor mij klaargelegd. Stand na ruim een maand geen post doorgezonden te hebben gekregen: ik ben niet meer verzekerd tegen ziektekosten, mijn girorekening is opgeheven en iedereen wil geld anders sturen ze een deurwaarder. Niet zo handig geregeld dus met de post de laatste maand en er is dan ook acuut genoeg te doen.

15.30 uur
15 telefoontjes en 1000 excuses later ben ik weer verzekerd, wordt mijn girorekening pas over een week opgeheven en heb ik de deurwaarders de deur gewezen. Nu wordt het dan echt tijd voor de monster-boodschappenrit. Manlief zegt dat het allemaal heus wel mee zal vallen en belt zelf een taxi (hij wel!) om zijn dochterlief te gaan bezoeken. Ik pak 3 boodschappentassen, mijn lijstje en mezelf op en sleep me naar die ouwe rotfiets.

16.45 uur
Oké. Dat was ik dus even vergeten. De verschillen tussen Aruba en Nederland: hier word je gewoon doodgereden als je de weg oversteekt en stoppen mensen dus niet voor je; hier woont een bepaald volk dat naar je sist als je voorbij komt in plaats van dat men vriendelijk gedag zegt; hier is iedereen, maar dan ook echt iedereen, chagrijnig in plaats van happy! Kortom: ik ben iets meer dan een uur buiten in Nederland en ben er nu al helemaal klaar mee! Bovendien valt er met 3 boodschappentassen op je stuur niet te fietsen, zijn tramchauffeurs (en dan met name die van lijn 17) grote klootzakken want ze rijden gewoon door als je band vastzit in de rails, en dan natuurlijk niet te vergeten de chagrijnige, zich altijd te kort gedane voelende Nederlandse bejaarden! Het laatste stuk naar huis besluit ik namelijk uit zelfbehoud over de stoep te fietsen, maar daar komt mij alweer zo’n stuk chagrijn met rollator tegemoet. “Het is verboden om over de stoep te fietsen, asociaaaaaal!” roept het stuk chagrijn me toe en ik sis terug “ouwe heks!”. De toon is weer gezet. Alsof ik nooit weggeweest ben.

16.50 uur
Ik kom C. tegen met mijn kleine buurmeisje V. die een woedeaanval heeft en gillend door de straat rent “ik wil met de autoooooo! Ik wil met de autoooooo!”. Ik deel dat gevoel en eigenlijk wil ik gewoon samen met haar meerennen en blèren dat ik ook met de autooooo wil, maar dat staat natuurlijk raar als volwassene, dus in plaats daarvan wens ik C. veel succes met dit drama en ik ploeter door op mijn tweewieler.

18.00 uur
Volledig uitgeput zit ik op de bank en bedenk me dat ik op Aruba nu juist fijn de airco aan zou zetten, zou gaan douchen en dan straks lekker zou gaan eten. Ondertussen zou ik buiten nog even lekker relaxed een boekje lezen, wat plantjes water geven, het kolibri-wegrestaurant bijvullen en de aanloophond voeren. Maar hier in Nederland moet juist de verwarming hoger (ik heb het toch zo ongelooflijk koud!), douchen is niet speciaal of bijzonder en in eten heb ik geen trek. Buiten een boekje lezen kan niet, want het is min vier, de plantjes zijn bevroren, kolibries kijken wel beter uit dan zich hier te vertonen en van een aanloophond is al helemaal geen sprake. Kortom: ik lijd aan heimwee gevoed door zelfmedelijden en ik zwelg er in. Er is geen redden meer aan.

19.00 uur
Ik ben nog steeds niet aanspreekbaar en ben boos en verdrietig tegelijk. Ik ben boos op manlief omdat hij de spulletjes van het poezenbeest heeft laten staan, ik ben verdrietig omdat ik het poezenbeest en de zwerfpoezen en de aanloophond mis, ik ben boos omdat ik hier ben en niet daar en ik ben verdrietig omdat ik het gevoel heb dat ik niet daar hoor, maar ook niet meer hier. Ik ben dus eigenlijk labiel en dus zou ik gewoon moeten gaan slapen, maar om een jetlag te voorkomen vind ik dat ik kunstmatig wakker moet blijven tot 22.00 uur. Manlief deelt dat gevoel niet en duikt gewoon zijn mandje in. Na 10 minuten is hij in dromenland en ik ben stikjaloers.

20.00 uur
Ik doe een belrondje met mijn vriendinnen, maak wat boterhammen klaar en zet wat foto’s op internet. Ondertussen houd ik mezelf nog steeds kunstmatig wakker en daalt mijn humeur verder en verder naar een ultiem dieptepunt. Tijd om een lijstje te maken met dingen die ik ga doen waar ik blij van word. Met stip op nummer 1: afspreken met I. en wel direct morgenavond. Op nummer 2: bij de Indonees rijsttafel eten. Op nummer 3: Amore bezoeken om nieuwe haarcoupe te bespreken en cannoli te eten. Dan: afspreken met D., afspreken met S., afspreken met C. en haar nieuwe babietje bewonderen, afspreken met E. om te lunchen en verder afspreken met iedereen die wat wil afspreken.

20.45 uur
Mijn lijstje is af en ik ben blij. Ik voel me al weer wat beter en bovendien is er net een detective bij de KRO begonnen, dus ik lig languit op de bank voor de tv en geniet na maanden van oppervlakkig Amerikaans gelul eindelijk weer eens van de heerlijke Britse stiff upperlip.

23.00 uur
Ik schrik wakker van een reclameblok en bedenk dat ik nu wel naar bed mag. Het is toegestaan. Ik heb me zo goed en zo kwaad als dat ging door deze dag heengeworsteld, ik kan niet meer, het is goed, ik mag naar bed. Morgen is er weer een dag, waarop ik me weer kan afvragen wat ik hier doe, waarom ik in godsvredesnaam mee wilde naar NL en waarop ik stiekem op internet terugvluchten kan uitzoeken. Eerst maar eens slapen nu, wie weet wat morgen brengt…

"JAVA HONDEN PORTIE"

04.54 uur
Kaboem! Ik schrik wakker, schiet uit bed en sta binnen 10 seconden met zaklamp en klauwhamer in de woonkamer. We zijn nu al een tijdje nieuwe inwoners van One Happy Island en het is nu 2 weken na manliefs onverwachte tijdelijke terugkeer naar Nederland. Ik ben dus nu even tijdelijk de enige menselijke bewoner van ons huisje in de tropen. Overdag is er niet zoveel aan de hand, maar zodra het donker wordt, begint de ellende. Ik hoor vreemde geluiden, zie overal inbrekers en bespeur in het hele huis ongedierte dat mij ofwel wil aanvallen ofwel wil opeten. Meer smaken zijn er niet, that's it. Daarom heb ik mezelf een zaklamp van enorme afmetingen en een klauwhamer aangeschaft ter zelfverdediging. En nu, op dit tijdstip, ben ik er heilig van overtuigd dat dan toch het moment daar is dat de inbrekers zijn gekomen. Ik ben al klaar om te schreeuwen “neem de tv maar mee! Oh, en daar ligt mijn portemonnee! Doen jullie de deur achter je dicht als je alles hebt?”, maar dan zie ik het poezenbeest in een vechthouding voor de kattenbak staan. De oorzaak van de klap is snel duidelijk: de deksel van de kattenbak ligt op de grond. Het poezenbeest wilde kennelijk even een boodschap doen, toen bleek dat de bak reeds bezet was. Want daar, pontificaal tussen de kattenbakkorrels zit een trotse leguaan! En dat trekt poezenbeest natuurlijk niet, dus moest hemel en aarde bewogen worden (lees: het vrouwtje wakker gemaakt worden) om deze situatie zo snel mogelijk op te lossen. Ik weet niet wie er harder is geschrokken, ik, het poezenbeest of de leguaan, maar zodra ik de deksel van de bak pak, spurt de leguaan er vandoor en springt het poezenbeest snel op een stoel. Met mijn slaperige hoofd zet ik de deksel weer op de bak, geef het poezenbeest een aai en een knuffel en ga snel terug naar bed.

05.30 uur
Ja, dat kan ik dus schudden. Ik ben klaarwakker natuurlijk. Ik haal het poezenbeest erbij en samen nestelen we ons onder de deken (het enige gezellige aan de afwezigheid van manlief is dat het poezenbeest zijn plek in bed heeft overgenomen).

06.00 uur
Pfff. Ik ben doodop, maar kom gewoon echt niet in slaap. Poezenbeest daarentegen ligt te ronken als een beer in een winterslaap. Zij wel! Boekje lezen dan maar.

06.30 uur
De zon is al bijna op en mijn boek is dodelijk saai. Zal ik dan maar de was gaan doen? Of iets anders nuttigs? Of zal ik toch nog even blijven liggen? Hmmm, keuzes keuzes keuzes.

07.00 uur
Trrrrrinnnnnnnnnnnnng! Was ik natuurlijk net alsnog ingedommeld, gaat de telefoon! Het is manlief, die zich niets aantrekt van het tijdverschil en dus vindt dat het voor mij de hoogste tijd is om wakker te worden. Toch ben ik stiekem blij dat hij me heeft wakker gebeld. Want ondanks alle voordelen die het wonen op een tropisch eiland biedt (fijn zonnetje, heerlijke temperaturen, iedere dag naar het strand als je dat wilt, lekker kleurtje op je wangen), is het toch maar rete-ongezellig in je eentje. We kletsen fijn en mijmeren wat en praten over zijn terugvlucht en ik voel me direct beter.

08.10 uur
Zo. Dat was een heerlijk telefoontje en ik zit vol energie! Tijd om een dagindeling te maken! Vandaag ga ik eindelijk eens wat aan het huis doen en dan daarna wat winkelen als beloning. En dan, aan het eind van de dag, ga ik heerlijk naar het strand, nog even zwemmen! Ondanks een slechte start komt het helemaal goed met mij vandaag, let maar op!

08.15 uur
Al dagdromend loop ik van de slaapkamer naar de keuken en dan gebeurt het: ik struikel over mijn eigen voeten. En behoorlijk hard ook. Tijdens het vallen zie ik de opstaande rand van de keuken waar ik recht met mijn hoofd op af vlieg en godzijdank maak ik in mijn val nog een extra stapje en land dus vol met mijn heup op de rand. Auwau! Pijn! Ik voel me zieliger dan ooit natuurlijk, want a) ik ben hier alleen, b) ik ben net heel hard gevallen en c) er is niemand om me uit te foeteren dat ik beter moet opletten als ik loop. Dus terwijl ik opkrabbel, loopt er een klein traantje uit mijn ooghoek. Dat kleine traantje is vast een voorbode van wat gaat komen gaat denk ik nog en ja hoor, nog geen 2 minuten later zit ik keihard jankend op de bank vervuld van zelfmedelijden. Ik vind alles oneerlijk, de hele wereld stom, ik voel me bijzonder alleen en jeeeeezus: wat als ik wel met mijn hoofd op die rand was gevallen? Dan had ik hier natuurlijk weken liggen vegeteren, het poezenbeest zou uit pure overlevingsdrang mijn gezicht weggevroten hebben en het ongedierte had dan de rest opgepeuzeld, totdat manlief mijn schamele restanten pas na 4 weken weer gevonden zou hebben.

08.25 uur
Oké, genoeg. Mooi geweest. Nu is het weer tijd om volwassen te doen, dus huppetee, in de douche ermee en ophouden met dat gejank.

08.35 uur
Water is hier duurder dan goud, dus deze douchebeurt heeft nog geen 4 minuten geduurd. Dat vergt nog wat oefening moet ik eerlijk zeggen, want ik ben een doucheverslaafde. In Nederland kan ik zomaar een half uur in de douche staan, onder de kraan, met mijn hoofd tegen de muur, mijmerend over dingen die zijn geweest en nog gaan komen. Hier is dat een heel ander verhaal. Er gaat al een kostbare minuut van mijn douchetijd af, omdat ik moet wachten tot het water heet is. Dan moet ik als een speer shampoo en crèmespoeling doen (op het etiket: “inmasseren en 2 minuten laten intrekken”… Zijn ze gek geworden? Water = heel duur = geen tijd voor inmasseren en 2 minuten laten intrekken!), als het tegenzit moet ik het lijf ontdoen van overtollig haar en ergens daarna moet ik me dan ook nog wassen. Tandenpoetsen doe ik inmiddels al niet meer onder de douche, want in de gebruiksaanwijzing staat: “uw elektrische tandenborstel geeft een signaal als de gewenste poetstijd van 2 minuten is bereikt.”. Ja, tel die 2 minuten bij de crèmespoeling op en ik zit al op 50 euro per maand alleen voor mijn eigen dagelijkse doucheritueel! Kort en goed: ik heb een tijdlimiet van 5 minuten per douche ingesteld, want Natasja Froger vertelde op tv dat je in 5 minuten echt wel schoon bent. Wee haar gebeente als ik hier na 2 maanden ernstig vervuild blijk te zijn!

09.15 uur
Aangekleed, ingesmeerd, opgemaakt, ik ben er klaar voor! Ik besluit eerst maar even wat kleine boodschapjes te doen, dan kan dat mijn geplande winkelexpeditie vanmiddag niet verstoren. Ik knuffel het poezenbeest nog even snel en laat haar met pijn in mijn hart achter in het huis. Ze is nog altijd niet gewend aan haar nieuwe omgeving en is lichamelijk in hele slechte conditie sinds de vliegreis. Iedere dag als ik thuiskom, ga ik met angst en beven kijken waar ze is, maar gelukkig ligt ze tot nu toe gewoon steeds nog lekker te knorren op een stoel. Dat dat nare moment dat dat niet zo is ooit gaat komen, weet ik ook wel, maar voorlopig verkeer ik nog heerlijk in de ontkenningsfase en geniet ik van ieder knorretje en kopje.

09.20 uur
Oh shit! Het moest er een keer van komen natuurlijk. Ik doe de voordeur open en dan blijkt er onverwachts bezoek op de deurmat te zitten. Een kakkerlak, levend en wel, maat XXL. Stress en paniek, want mijn bus Pief Paf insectenverdelger (ja ja, zo heet het echt) heb ik gisteren met mijn domme hoofd leeggespoten op wat onschuldige zwarte torretjes waarvan ik vond dat ze uitgeroeid moesten worden. En nu, nu ik het echt nodig heb, uitgerekend nu heb ik geen kakkerlakkenkiller meer! Ik doe voorzichtig 2 stappen naar achter terug naar binnen en doe de voordeur weer dicht.

09.22 uur
Oké, rustig ademhalen. Wat heb ik wel in huis wat eventueel ook zou werken? Hmmm… Ik heb nog die superagressieve allesreiniger waardoor mijn handen een week lang ontveld waren geraakt. Dat zou toch ook wel goed op een kakkerlak moeten werken? In het slechtste geval vallen alleen zijn vleugels eraf en is ‘ie gehandicapt. Daar doe ik het ook wel voor.

09.25 uur
Ik sta van een meter afstand als een idioot Pine-Sol op de kakkerlak te sprayen, maar het beest blijft gewoon vrolijk bewegen alsof ‘ie geniet van een lekker regenbuitje. Brrr… Ik spray gewoon nog even door.

09.27 uur
Oké, de Pine-Sol is op en de griezel is inmiddels gaan kruipen in plaats van lopen, maar hij leeft nog steeds en erger nog: nu zit hij pal voor het hek en kan ik dus niet weg. Meer actie is noodzakelijk.

09.30 uur
Ha! Tegen ook nog eens een liter Citronel blijkt zelfs deze kakkerlak niet opgewassen en zie daar: een kakkerlijk! Mooi zo! En keurig naast het paadje, zodat mijn vluchtroute naar de auto gewoon vrij is! Goed gedaan al zeg ik het zelf en na mijn tweede traumatische ervaring vandaag stap ik dapper in de auto.

09.45 uur
Ik zit op een bankje bij het strand terwijl ik toekijk hoe Pushi heerlijk een blikje kattenvoer leegsmikkelt. Pushi is een witte zwerfkat met 1 groen en 1 blauw oog die hier bij het strand woont en die min of meer is geadopteerd door manlief. Manlief gaat iedere morgen hardlopen op het strand en is daar Pushi tegengekomen. Al het eten dat ons eigen poezenbeest afwijst (en dat is nogal wat) verdwijnt dus dagelijks in de buik van een tevreden Pushi. Inmiddels is gebleken dat Pushi ook 3 babies heeft, dus moest ik manlief met de hand op het hart beloven dat ik tijdens zijn afwezigheid braaf iedere dag Pushi en haar babies zou voeren. Zo gezegd, zo gedaan en dus ga ik iedere dag naar Pushi. Het is heerlijk rustig zo vroeg in de morgen en ergens ben ik blij dat ik iedere dag even dat moment heb, lekker over de zee uitkijkend met een briesje in mijn gezicht. Waar Pushi al niet goed voor is!

10.15 uur
Met pijn in het hart laat ik Pushi achter (dit kan nooit lang goed blijven gaan natuurlijk. Van manlief heb ik strikte instructies gekregen: “er komen geen huisdieren bij terwijl ik weg ben, we hebben al genoeg zorgen met ons eigen poezenbeest! Denk eraan: ik breng alles zo naar het asiel!”) en vertrek richting supermarkt.

10.20 uur
Ooooooowwwwww nee hè…. Houdt het dan nooit op? Langs de kant van de weg ligt een aangereden kat. Ik zet de auto aan de kant, stap uit en ga kijken, maar het is al te laat. Het beestje is morsdood. Misschien gelukkig maar ook als ik naar de wonden kijk. In mijn tas zit een briefje van de dierenopvang, met daarop het nummer van de afvaldienst die je kunt bellen voor het ophalen van dode dieren op de weg en ik besluit direct te bellen.

10.21 uur
Ze nemen niet op. Ik heb de telefoon tot het eind toe over laten gaan, maar Serlimar, de “gemeentereiniging” van Aruba, heeft kennelijk geen zin de telefoon op te nemen.

10.23 uur
Ze nemen nog steeds niet op, maar ik rijd hier mooi niet weg totdat ik ze gesproken heb!

10.26 uur
Ha! Er neemt iemand op! “Pfffffffffffffffff…. Serlimar, bon dia… pffffff…”. Het gekreun en gesteun negerend vraag ik vriendelijk of de dame van Serlimar misschien ook Nederlands spreekt. “Pfffff.. Ja hoor… Pffffff”. Goh, het is daar óf heel erg warm binnen, óf ze is nodig aan vakantie toe, maar deze mevrouw heeft er duidelijk geen zin in. Ik doe braaf mijn verhaal dat er een dooie kat ligt op de strandweg van de high rise hotels richting vuurtoren, ter hoogte van nummer 250 en of ze die even ophalen vandaag. “Pffffff… welke weg bedoelt u? Pfff….”. Ja, weet ik veel hoe die weg heet, ik ben hier pas net! Maar omdat je meer vliegen vangt met honing dan met azijn, leg ik het vriendelijk en geduldig nog een keertje uit. “Pfff…. Die weg ken ik niet. Welke weg bedoelt u?”. Christemezielen! Er is verdomme maar 1 strandweg en die loopt toch echt gewoon van de high rise hotels naar de vuurtoren! Dit mens wil mij gewoon niet begrijpen! Nog 1 keer dan. Iets minder vriendelijk, maar nog steeds heel geduldig leg ik uit welke weg ik bedoel en waar de kat ongeveer ligt. “Pffff… Oké! En wat wilt u dat wij doen? Pfff…”…. Argh! Die kat ophalen natuurlijk! Ik vertel dat er in de folder van de dierenopvang staat dat Serlimar dode dieren ophaalt langs de weg en dat ik graag wil dat ze deze kat ophalen. “Pffff… Oké. En waar ligt die poes precies? Pfff…”. Dit trek ik gewoon niet. Al die tijd dat dit mens er voor kiest doofstommetje te spelen, zit ik tegen een platgereden kat vol bloed aan te kijken en zij denkt kennelijk dat ik bel om haar te pesten! Ik leg het nog 1 keertje uit, bedank haar hartelijk voor de aandacht en laat met pijn in het hart de 3e poes van vandaag achter. Later word ik vast zo’n oud, eenzaam vrouwtje die uit haar huis gezet wordt omdat ze daar 73 poezen, 16 honden, 41 hamsters en 52 konijnen verstopt had, maar dat kan me mooi niet schelen, wie dan leeft, wie dan zorgt.

10.45 uur
Een wonder is geschied: ik ben dan toch eindelijk aangekomen bij de supermarkt. Mijn boodschappenlijstje ligt natuurlijk thuis, naast de lege fles Citronel. Handig. Nou, dat wordt dan maar op de gok shoppen, dus veel te veel en veel te duur.

11.30 uur
De laatste 3 kwartier heb ik mijn boodschappenwagentje volgeladen met allerlei artikelen die a) ik niet nodig had, b) veel te duur zijn en c) ik in de komende 10 jaar ook niet nodig zal hebben. Kortom: ik heb gewinkeld zoals het een echte eenzame vrouw betaamt! Er ligt voor een vermogen aan kaarsen en chocola in de wagen, 3 dozen ijs, 5 verschillende flessen schoonmaakmiddel, 1 enorme bus Pief Paf, 4 luchtverfrissers, 24 rollen toiletpapier, 1 pak septic-tank-ontstopper (om die 24 rollen toiletpapier biologisch af te breken) en 4 veel te dure tijdschriften. Goed gewinkeld hoor, ik kan trots zijn op mezelf!

12.10 uur
Daar sta ik dan, in de voortuin met al mijn boodschappen om me heen en mijn kin op de grond van verbazing! Want: waar is het kakkerlijk? De restanten van kakkerlak XXL lagen toch echt links van het hekje bij de steen, maar waar ik ook kijk: geen kakkerlijk! Een wederopstanding heeft zich voltrokken terwijl ik boodschappen aan het doen was! Ik bel manlief om hem mee te delen dat ik de pest control nog een keer wil laten komen (ze zijn vorige week nog geweest, maar wat kan mij het schelen? Alles moet dood!) en manlief (bang voor zijn banksaldo) zegt dat ik niet moet panieken en dat de mieren er natuurlijk met het kakkerlijk vandoor zijn gegaan. Dat geloof ik niet en dus sputter ik tegen dat me dat niet kan schelen en dat ik toch echt de pest control ga bellen. We hebben tenslotte een maand “ongedierte-garantie” en dus had dit kreng er nooit mogen zijn en dus, en dus, en dus!! Manlief zegt liefjes dat hij kan merken dat ik niet zo’n goeie dag heb en raadt me aan even lekker naar het strand te gaan. Ik zucht, maar stem toch toe, hij heeft gelijk. Ik kan maar beter even relaxed gaan liggen en wat zwemmen, want anders wordt het niets meer vandaag.

12.25 uur
Ik geef manlief een telefonische knuffel, leg de telefoon neer en ga me omkleden. Ik smeer me nog een keertje in en trek ook alvast mijn bikini aan, dan kan ik me straks zo neervlijen op mijn handdoek. Dat is nou 1 van die luxe dingen die het eilandleven zo aantrekkelijk maken, alle ingrediënten voor een middagje relaxen zijn altijd aanwezig: zon, strand en zee!

12.30 uur
Goed. Nu is het dus gaan regenen. Tot zover het eerste ingrediënt voor een middagje relaxen. Wat een ongelooooooflijke k*t-dag is dit! En het is niet een tropisch buitje van 5 minuten zoals ik hier gewend ben, maar het is een soort mini-orkaan. Het waait, het is koud en de zon is nergens meer te bekennen. Oké, duidelijk hoor. Als het me niet gegund is een normale dag te hebben, dan geef ik het toch gewoon op? Dan ga ik nu wel alvast afhaal-Chinees halen om vanavond op te warmen en blijf ik de rest van de dag gewoon op de bank! Grumph!

12.55 uur
Het is maandag en dus is mijn favoriete afhaal-Chinees gesloten. Dat is ‘ie namelijk altijd op maandag en dus heb ik altijd alleen op maandag trek in Chinees. Ik besluit door te rijden en dan maar het eerste het beste Chinese restaurant dat ik tegenkom te vereren met een bezoek.

13.10 uur
Het is Chinese Cuisine Grand Victoria geworden. Een wat schimmig uitziend restaurant met plastic tafelkleedjes en heel weinig verlichting. Ik pak de menukaart en trek me even terug op een bankje om een keuze te maken. Het bankje is ook al van plastic en zuigt zich direct vast aan mijn blote benen. Brrr…. Ik wil eigenlijk liever nu al weg, maar ik wil vanavond ook Chinees eten, dus niet piepen nu, gewoon iets uitkiezen.

13.12 uur
Met de menukaart valt het eigenlijk nog wel mee. Ze hebben nasi goreng, bami goreng, saté en nog veel meer dingen die ieder Chinees restaurant op de kaart heeft staan. Maar dan valt mijn oog op de “Chef’s Specials”, nummer 124: voor 24 florin (euro 9,50) kan ik “Java Honden Portie” bestellen. Pardon? Java Honden Portie? Ik kijk nog eens om te zien of ik het wel goed gelezen heb, maar het staat er echt, Java Honden Portie! Ik vond al dat er zo verdacht weinig zwerfhonden waren dit jaar, nu begrijp ik waarom! Ik trek mijn benen los van het plastic bankje, mompel tegen de ober dat ik toch niet zo’n honger heb en sneller dan het licht zit ik alweer in de auto onderweg naar huis. Java Honden Portie! Dat geeft je op zijn minst te denken over de rest van de menukaart! Is curry chicken dan wel echt chicken of is het de kat van de buren met currysaus?

13.35 uur
Ik wou dat ik mijn pyjama had meegenomen hiernaartoe. Het is typisch zo’n pyjamadag en nou heb ik er geeneen. Ik heb ook geen badjas. En ook geen trui. Ik heb wel: 30 shirtjes die nergens bij passen (heel praktisch), 4 rokjes die ook al nergens bij passen (en ik überhaupt al 6 jaar niet aan had gehad, dus waarom ik ze heb meegenomen is mij een raadsel) en een berg “nette” kleren voor ’s avonds. Ik heb geen vestje (terwijl ik zeker weet dat ik die klaar had gehangen naast mijn koffer), ik heb geen spijkerjack (terwijl ik dat toch echt aanhad in het vliegtuig, dus waarschijnlijk is dat nu in bezit van een KLM-schoonmaakster), en ik heb héél, héél veel ondergoed (ik was bang dat ze hier geen ondergoed zouden verkopen). Wanhopig op zoek naar comfortabele bank-kleren trek ik dan maar een boxer aan van manlief en mijn hier voor 3 euro aangeschafte véél te grote Sinterklaas & Zwarte Piet t-shirt. Ik zie er uit als een woonwagenbewoner en bovendien heb ik niets te eten voor vanavond, maar het kan me allemaal niet meer schelen. Ik kruip op de bank, zet de tv aan en zap naar Discovery Channel.

17.30 uur
Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik heb gewoon bijna 4 uur liggen tukken! En natuurlijk staat er nu wel een stralend zonnetje aan de hemel! Om me even in te peperen dat ik een halve dag verslapen heb natuurlijk terwijl ik ook heerlijk aan het strand had kunnen liggen! Terwijl ik opsta van de bank, voel ik een snijdende pijn in mijn heup die ik niet direct thuis kan brengen. Totdat ik er even naar kijk. Daar, precies net lekker zichtbaar als je in bikini bent, zit een enorme blauwe plek door die val van vanmorgen. En met mijn geschaafde elleboog en deze plek zie ik er uit alsof ik 3 uur hangend aan een touw door een auto ben voortgesleept over een grindweg. Charming as ever, je kan mij ook echt niet een dag alleen laten of ik probeer onbewust direct harakiri te plegen.

17.45 uur
Terwijl ik een boterhammetje aan het ontdooien bel ik nog eens met de internetmensen. Die hebben mij al dagenlang internet beloofd, maar om onduidelijke redenen zetten ze het knopje “internet” maar niet om. Met als gevolg dat ik van de buitenwereld afgesloten ben als het gaat om sociale contacten en vooral het door mij zo geliefde nieuws! Dus draai ik mijn verhaal maar weer eens af tegen de helpdeskmedewerker die eerst zegt “belt u nou alweer?” en daarna beweert dat ik allang internet heb. Nee hoor, spreek ik hem tegen, want als dat zo was, dan brandde het lampje “internet” op mijn modem wel! De beste jongen zegt dat het lampje wel brandt en dat ik gewoon internet heb. Ik zeg weer dat dat niet zo is, kijk naar het modem en terwijl ik mijn zin nog moet afmaken gaat daar ineens het lampje branden! Ik heb internet! Halleluja! De truc om hier iets gedaan te krijgen is dus gewoon dat je iedere dag moet opbellen, net zo lang tot ze je spuugzat zijn! Ik heb internet! Ik heb internet! Ik zeg tegen de jongen dat ik hem wel kan zoenen en dat ik snel ga ophangen want ik moet internetten!

21.00 uur
Oh, ik denk wel dat mijn boterhammetje nu ondertussen wel ontdooid is. Ik heb me een beetje laten meeslepen en heb al 3 uur aan 1 stuk door zitten mailen en internetten en ben de tijd compleet vergeten. Wat ben ik ongelooflijk blij dat ik weer in het land der elektronisch communicerenden ben!

21.10 uur
Met een uitgedroogd boterhammetje met chocopasta in de hand kruip ik in het kader van “gezelligheid kent geen tijd” nog even het internet op. Het is er zo fijn, op de elektronische snelweg, ik krijg er geen genoeg van!

22.30 uur
Gaap gaap gaap, geeuw geeuw geeuw. Ondanks het feit dat ik de halve dag verslapen heb, ben ik werkelijk uitgeput. Het zullen de emoties wel zijn. Eigenlijk zou ik manlief nog wel even willen bellen, maar het is bij hem 02.30 uur en die ligt natuurlijk allang te slapen. En op mijn mailtjes krijg ik ook van niemand reactie, dus vooruit dan maar. Met gezonde tegenzin zet ik de computer uit en vertrek langzamerhand richting mandje.

22.45 uur
Het poezenbeest blijkt allang op bed te liggen en ik duw haar voorzichtig een beetje opzij en kruip er naast. Ik zet de wekker maar weer eens, want ook als werkloze op Aruba moet je toch in een ritme blijven en doe de lampen uit.

23.00 uur
Déjà-vu. Ik sta alweer in de kamer met mijn klauwhamer en mijn zaklamp, nu vanwege een raar kloppend geluid. Dit keer blijkt het de ijsblokjesmaker van de koelkast te zijn die zelf bijvult. Pfff. Houdt het dan nooit op?

23.25 uur
Nu sta ik buiten met mijn zaklamp en mijn klauwhamer door wéér een klap, maar ik hoor en zie niks, dus ga onverrichter zake weer terug naar bed.

23.35 uur
Ik hoor nog steeds wat buiten. Zal ik 911 bellen? Was manlief nou maar hier, zodat ik die naar buiten kon sturen en ik dan zelf heel dapper achter hem aan kon lopen. Goed. Manlief is er niet, de politie bellen slaat echt nergens op, ik ga gewoon kijken. Dat kan ik best.

23.26 uur
In plaats van weer naar buiten te lopen, gluur ik door tussen alle luxaflex en gordijnen door, maar ik zie niets of niemand. En dan ineens zie ik daar de oorzaak van de klappen voorbijscheuren: het is de Arubaanse overbuurman in zijn oude Ford met kapotte uitlaat. Knal! Boem! Knal! Godzijdank, ik kan terug naar bed!

23.40 uur
Ik doe voor de 4e keer vanavond alle lampen uit en dan, jawel, val ik eindelijk in slaap terwijl ik in plaats van schaapjes kakkerlakken tel. Wat een dag.

"KRANTENKOPPEN"

08.00 uur
Manlief en ik hebben allebei vreselijk slecht geslapen vannacht en zijn pas tegen het ochtendgloren in slaap gevallen. Nu worden we echter bruut gewekt door een raar rommelend geluid in de tuin. Hmmmm… Onweer? Nee, ik zie toch echt een streepje zon door de slaapkamergordijnen vallen, dus dat kan het niet zijn. Het geluid houdt aan, maar we zijn veel te moe om uit te vinden wat het is, dus we draaien ons nog eens lekker om.

08.30 uur
Dat geluid blijft maar rommelen, wat is het toch? Ik probeer manlief wakker te maken, maar die doet net of hij het niet merkt en snurkt stug door. Poezenbeest is er ook wakker van geworden en draait inmiddels enthousiast rondjes op mijn buik en miauwt er lustig op los. Goed, ik kan vaststellen dat slapen er niet meer in zit, dus dan maar mijn rondje journaal en teletekst.

08.45 uur
Oké, ik word er nu een beetje gek van. Wat is het toch? Het zouden natuurlijk de werklui kunnen zijn die na 5 weken (!) nog steeds bezig zijn op het dak en die nu hun afval in mijn net opgeruimde tuin dumpen. De gedachte alleen al wekt genoeg irritatie op om mijn badjas aan te trekken en de tuin aan een nadere inspectie te onderwerpen.

08.48 uur
Het regent niet, het onweert niet en er ligt nog niet een stofje in de tuin en toch hoor ik duidelijk iets rammelend in de tuin neerkomen. Ik verzamel moed en stap met mijn slaperige hoofd de tuin in en daar wordt de oorzaak van het geluid direct duidelijk. Het is de loodgieter die op zijn dooie akkertje het puin van het dak via onze hemelwaterafvoer naar beneden stort, rechtstreeks het riool in richting terugslagklep. Voor degenen die de achtergrond hiervan niet kennen: de terugslagklep is 7 jaar geleden geplaatst om ons te behoeden voor riooloverstromingen, die wij in de jaren vóór de terugslagklep met de regelmaat van de klok mochten meemaken hier. Deze klep is mij dus heiliger dan Jezus, Jozef en Maria en alle heiligen die je kunt verzinnen! Zonder klep geen huis, zonder klep sta je bij de eerste regenbui tot je knietjes in de stront! Binnen 10 seconden na vaststelling van dit gruwelijke misdrijf dat zich hier voltrekt, komt er een rode waas voor mijn ogen en begin ik naar boven te schreeuwen “Hé! Hé! Loodgieter!!!! Hé!”. Mijn vriendelijke roep om attentie wordt beantwoord met “goeiemorrugûh! Lekkûh geslapûh?”. Nee boerenl*l! 1) heb ik niet goed geslapen en 2) wat ben je in godsvredesnaam aan het doen? Ik probeer nog vriendelijk te blijven, maar verzand in een discussie over dat het puin niet anders af te voeren is en dat hij anders niet door kan werken. Ik gil terug dat het mij niet uitmaakt waar hij het puin laat, voor mijn part eet ‘ie het op, maar als de hemelwaterafvoer hiervoor bestemd was, heette het een stortkoker en geen regenpijp en als er niet vandaag een rioolman dit puin er uit komt halen, dan sta ik niet voor mezelf in. Ik gil er nog even achterna dat ik nú zijn baas ga bellen en dat er niets, maar dan ook helemaal niets meer door de afvoer mag.

09.00 uur
Briesend, snuivend, bijzonder opgewonden en absoluut niet in de stemming voor iets anders dan koffie en een sigaret sta ik in de keuken mijn verhaal te doen tegen manlief, die niet luistert omdat ook hij een slechte bui heeft en ruzie maakt aan de telefoon met iemand anders over iets wat echt helemaaaaaal niet belangrijk is. Vind ik. Manlief ziet aan mijn rode hoofd dat het me menens is, hangt op en vraagt liefjes wat er is. Na 14 vloeken, 12 verwensingen en 600 rampscenario’s leg ik uit wat er gebeurd is, terwijl ik ondertussen de hele keuken overhoop haal op zoek naar het telefoonnummer van de hoofd-dakman. Manlief wordt gelukkig ook heel boos en daar ben ik ben blij mee, want gedeelde smart is halve smart en terwijl manlief boos richting tuin loopt, spreek ik de voicemail van de dakman in. Ik snuif, ik bries, ik zeg dat ik “voorbij boos” ben, dat hij me nú moet bellen, dat het allemaal genoeg is geweest en dat ik hem nu alvast aansprakelijk stel voor alle overstromingen die er in de komende tijd gaan komen.

09.15 uur
De dakman belt niet terug en de loodgieter durft niet meer van het dak te komen. Dat kan hij ook niet meer, al zou hij willen, want ondertussen zijn de gevelmannen gekomen om de steiger die er stond af te breken, dus de loodgieter kan beter zijn basiskamp daar opslaan op het dak. Dat lijkt me op dit moment voor zijn gezondheid sowieso beter, dus hij zit daar goed. Manlief en ik drinken koffie en ik bel de dakman weer.

09.30 uur
Manlief staat onder de douche, daar heb ik geen tijd voor, want ik heb me voorgenomen iedere 15 minuten de dakman te bellen, net zo lang tot hij opneemt. Ondertussen wind ik me gewoon nog wat verder op en sta ik te stuiteren van de 5 bakken koffie die ik al op heb.

09.45 uur
Ik spreek wéér de voicemail van de dakman in en zeg nu dat niet-terugbellen geen zin heeft, omdat ik weet dat hij aan het werk is in de Vogelwijk en ik anders zo in de auto stap om hem te zoeken.

09.51 uur
Waarschijnlijk bang voor een woeste, ongewassen vrouw in roze badjas in een Ieniemienie belt de dakman dan toch geschrokken op. Wat er aan de hand is. Nou, dat zal ik hem eens precies vertellen, wat er aan de hand is! Ik doe mijn verhaal, kalm, beheerst en met onderkoelde woede, en draag hem min of meer op de boel vandaag nog te regelen en wel met onze “eigen” rioolmannen, die ieder jaar hier de inspectie doen. En om er zeker van te zijn dat er geen twijfel meer bestaat over wat ik wil, herinner ik hem fijntjes aan het feit dat zijn werk 4 weken over tijd is, dat ik opgescheept zit met alle rotzooi van iedereen en dat ik er helemaal, maar dan ook echt Helemaal, met een hoofdletter H, doorheen zit. De dakman vraagt timide wie hij moet bellen, ik geef hem het nummer en zeg er dan bij dat hij wel moet begrijpen dat hij dit gaat betalen. De dakman zegt “ja natuurlijk. Sjeezus, sorry hoor, het spijt me echt verschrikkuluk hoor!” en belooft dat hij het regelt. Ik zeg dat ik wil dat hij me terugbelt zodra het geregeld is, zeg gedag en hang op. En dan kijk ik recht in het stomverbaasde gezicht van manlief die zegt “zo zo! Vrouw met ballen! Goed gedaan hoor!”.

10.00 uur
Vrouw met ballen staat in de douche. Maar ik was wel een beetje hard tegen de dakman. En normaal zou ik heus niet zo tekeer gaan, maar mijn paniek en angst zijn in dit geval niet overdreven en daarnaast staat ons huis al sinds 11 weken in de steigers, dus ik heb er eigenlijk wel recht op om een keer te flippen. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben stiekem wel een klein beetje trots op mezelf. Al ga ik dat natuurlijk nooit hardop zeggen.

10.25 uur
De dakman belt op en zegt dat de rioolmannen hem bellen een half uur voor ze komen vandaag. De dakman belt mij dan op, zodat ik kan zorgen dat ik thuis ben. Ik zeg “fijn, dankjewel en goed geregeld” en hang op.

11.00 uur
Vrouw met ballen zet manlief (kennelijk zonder ballen vandaag, nu ik de hele boel heb geregeld) af in de stad. Ik loop met mijn duizend-dingen-in-de-stad-te-doen-lijstje driftig over de Grote Markt. Stop 1 is de Bijenkorf, want ik heb alle Nespresso opgedronken vanmorgen, waar we eigenlijk tot ons vertrek naar Aruba mee hadden moeten doen en dus moet ik snel nieuwe Nespresso inslaan.

11.10 uur
Er staat een gladde glipper bij de Nespresso-balie en zoals het een echte homo betaamt niet hij mijn pinbon met een roze nietje vast aan de orderbon. Leuk hoor! Of ik nog een kopje koffie wil vraagt hij. Ik bedank vriendelijk nu de koffie al bijna uit mijn poriën komt zetten en nog meer cafeïne me waarschijnlijk hartritmestoornissen bezorgt.

11.20 uur
Stop 2 op het lijstje is H&M om daar de cadeaukaart die ik van vriendinnetje D. voor mijn verjaardag heb gekregen, in te wisselen voor een fijn t-shirt of jurkje voor straks op Aruba. Had ik alleen wel die kaart moeten meenemen. Dat zou handig geweest zijn. Grumph.

11.35 uur
Stop 3 is de kleermaker. Hij kan mijn jurkje niet vinden. Dit is dezelfde kleermaker als die van het bruilofts-jurkje-debâcle en ja, ik had beter moeten weten, maar ik ben blond en kennelijk dommer dan een ezel.

11.45 uur
Na veel zoeken is het jurkje boven water gekomen. Op naar stop 4, Schaap & Citroen om daar een nieuw bandje aan te schaffen voor manliefs horloge dat ik wil gaan dragen.

11.55 uur
De levertijd is 8 weken. En een bordeauxrood bandje (dat nu aan het horloge zit) bestaat niet volgens de Schaap & Citroen-meneer. Dat bordeauxrood was eerst bruin, maar nu is het natuurlijk heel erg verkleurd en daarom is het nu bordeauxrood. Ja hoor. En ik was eerst een neger, maar omdat hier de zon nooit schijnt, ben ik helemaal verbleekt. Jeeeezus! Goed, laat maar, dit gaat ‘m niet worden vandaag. Ik bestel dat bandje wel op Aruba en bekijk het allemaal maar. Wat een gezeur.

11.56 uur
De dakman belt en zegt dat de rioolman heeft geconstateerd dat ik niet thuis was. Nee, dat klopt want ik zou een half uur van tevoren gebeld worden! Argggggh! De rioolman is nu lunchen, dus als ik nu naar huis ga, dan zijn we tegelijk terug. Tot zover dus mijn rondje stad, die andere 996 dingen die ik daar nog moet doen moeten dan maar wachten tot een andere dag.

12.20 uur
Hijgend en wel kom ik thuis aan. De loodgieter heeft van onze afwezigheid gebruik gemaakt om te vluchten en vanaf boven zie ik Ph., de Franse bovenbuurman, al naar me gluren. Die wil natuurlijk weer even komen zaniken over iets en ik kan het na tig weken gezeur gewoon niet meer aan. Ik wil ‘m niet horen, zien of spreken, dus ik vlucht naar binnen en verstop me.

12.30 uur
De bel. Het is de rioolman, samen met de dakman. De dakman begint met 1000 excuses, die accepteer ik en ik troon de mannen mee naar de tuin.

12.45 uur
Deze rioolman is hier nog niet eerder geweest, weet niet waar de terugslagklep zit en heeft wel zin in een praatje in plaats van aan het werk te gaan. Hij belt met zijn collega, steekt een sjekkie op en kletst er lustig op los. Nee, het is allemaal niet best. Nou, makkelijk is het al helemaal niet. Jeetjemineetje, hmmm. En zo gaat het maar door. De dakman staat er een beetje bij te hangen, Ph. gluurt vanachter zijn keukenraam de tuin in en ik vries ondertussen dood. Mijn god, wat een dag!

13.00 uur
Aha. De gebelde collega heeft uitgelegd hoe of wat en de rioolman pakt een slang, een schep, een soort mega poepschepapparaat en een afstandbediening. Hij steekt van alles in de afvoer, in de bezinkput en vertelt ondertussen enthousiast wat hij in de afgelopen jaren al niet in zulke putten heeft gevonden. En dat de vieste put die hij moet schoonmaken toch wel de put van het mortuarium van het Bronovo ziekenhuis is. En vooral van dat laatste onderwerp krijgt hij maar geen genoeg. Ik hoor van alles aan over lichaamsvloeistoffen, balsemvloeistoffen, stukjes menselijke organen, haren en nagels en word echt fysiek onpasselijk. De dakman smeert ‘m en vertrekt naar het dak en de rioolman schept ondertussen een kleine 20 kilo ellende uit de put en gooit dat tussen de planten in de tuin. Nou, die zullen er volgend jaar zomer lekker bijstaan.

13.45 uur
De put wordt doorgespoeld, er komt een vreselijke lucht vrij die zich in no-time ook door het hele huis verspreidt en de rioolman vertelt dat ik heb geboft dat hij er zo snel bij was, want een regenbui had het huis niet overleefd.

14.00 uur
De dakman komt naar beneden en krijgt van de rioolman een preek over puin storten in afvoeren bij huizen van meer dan 100 jaar oud. De dakman wil alleen nog maar betalen en vluchten, maar hij zal moeten wachten tot de rioolman klaar is, dus ontsnappen kan voorlopig nog niet.

14.10 uur
Ondertussen blijkt Ph. zich dan toch voor mijn voordeur genesteld te hebben, maar ik heb de bel niet gehoord. De dakman wel en die is recht in de zeur- en zanik-val van Ph. gelopen en krijgt nu de volle lading. Terwijl ik de trap oploop, hoor ik ze bekvechten en stiekem sluip ik weer terug naar de tuin. Dan maar verhalen over menselijke resten, alles beter dan dat Franse gezeik.

14.30 uur
Ph. blijkt boos vertrokken te zijn, de dakman baalt als een stekker en de rioolman graaft zich aan de voorkant van het huis een ongeluk op zoek naar de terugslagklep. Ondertussen belt manlief op met 1000 dingen die ik voor hem moet uitzoeken en mailen naar deez en geen. Ik leg uit dat ik even geen tijd heb, dat ik een soort van druk bezig ben, maar dit keer is het manlief die geen tegenspraak duldt en dus hobbel ik maar braaf naar de computer.

14.45 uur
Ik heb uitgezocht en opgezocht wat manlief wilde weten, ik heb dat braaf gemaild en ben ondertussen ook nog gestruikeld over het poezenbeest, die zich verdekt had opgesteld achter mijn stoel. Dat levert me een dikke enkel en een gebroken koffiekopje op en het poezenbeest rent van schrik naar beneden, de tuin in, door de slurriesmurrie die de rioolman door de hele tuin gemorst heeft. Ik probeer kalm te blijven en besluit dat het nu genoeg is geweest. Iedereen moet weg en ik wil rust en pais en vree.

14.50 uur
Ik vertel de rioolman dat ik er nu wel een beetje klaar mee ben. Hij zegt dat ik niet zo onaardig moet doen en dat laatst nog iemand tegen hem zei dat ze hem in de fik zouden steken als hij niet zou opschieten. Ik zeg dat hem dat hier ook te wachten staat als het nog lang duurt en ineens gaat alles een stuk sneller.

15.00 uur
De dakman rekent af met de rioolman, 208 euro. Jammer voor de dakman, maar eigen schuld, dikke bult en ik bedank iedereen vriendelijk, sluit de voordeur en slaak een zucht. En dan kijk ik de gang in. Er loopt een poezenpotenspoor door de hele gang, de woonkamer in, de woonkamer weer uit, de trap af, de gang beneden door, de slaapkamer in, via de badkamer er weer uit, de logeerkamer door en aan de andere kant de trap weer op. Overal, maar dan ook overal, staan vieze zwarte poezenpootjes. Zucht.

15.30 uur
Goed. Het huis is weer schoon. Er hangt nog wel een smerige putlucht, maar het is in ieder geval schoon. De rust is weergekeerd en ik bel manlief. Of ik hem even kan halen in de stad. Tuurlijk. Het is tenslotte niet alsof ik nu even niets wilde doen, dus vooruit dan maar.

16.00 uur
Manlief is ziekjes en heeft een beetje een slechte bui. Hij vindt ook dat ik te hard rijd in Ieniemienie, en bij het inparkeren schreeuwt hij keihard “let op die fiets!”. “Die fiets!” staat op de stoep, helemaal niet in de buurt van Ieniemienie en dus snap ik niet waar al dat geschreeuw voor nodig is en nu is het bij mij ook gewoon klaar. Ik zeg tegen manlief dat hij uit moet stappen, lekker even iets voor zichzelf moet doen, dat ik dat ook ga doen en dat we dan straks allebei weer vrolijk zijn.

16.30 uur
Manlief rammelt zijn frustratie er uit op het toetsenbord van de computer en ik zit met de laptop op de bank. Waar manlief zich nog druk bezighoudt met zakelijke ellende, lees ik het Arubaanse sufferdje om te kijken wat er zoal gebeurt op ons eiland. Tenslotte vertrekken we al volgende week en dus is het wel handig als we een beetje op de hoogte zijn. Er gebeuren hele belangrijke dingen op Aruba, dat is wel duidelijk. Een paar krantenkoppen: “Kaasman doet zich voor als taxichauffeur”, “Vrouw richt ravage aan op hoofdweg luchthaven”, “Tiener slaat ouders” en als absolute klap op de vuurpijl: “Importheffing op breiwerk omlaag”. Kijk, das mooi, dan weet ik nu dat ik fijn goedkoop gebreide truien en sjaals kan importeren als ik eenmaal daar ben, want die heb je hard nodig bij een gemiddelde temperatuur van 30 graden!
Het nieuws heeft ook een paar dingen waar ik minder blij mee ben zoals: “Oktober, natste maand in jaren” en nog erger: “Boa’s over hele eiland verspreid”. Kijk, dat zijn nou berichten waar ik niet gelukkig van word. Misschien kan ik wel gebreide paraplu’s gaan importeren, maar dat is dan ook het enige positieve wat ik kan bedenken over de natste maand in jaren. Meer zorgen maak ik me over de boa’s! Heel stiekem hoop ik nog dat het over feestkleding gaat, maar bij het openen van het artikel blijkt het dan toch echt over boa constrictors te gaan. En het goede nieuws blijft maar komen: “de boa’s eten ook puppy’s en katten”. Waaaaat? Arm poezenbeest! Waar ze net nog door mij omgedoopt was tot “tropigatto” (tropische kat) besluit ik nu acuut dat ze het huis aldaar niet mag verlaten. Poezenbeest moet binnen blijven, in een afgesloten ruimte zonder kieren of gaten met een gesloten aircosysteem. Straks komt er zo’n akelig slanggeval die mijn tropigatto in een oogwenk wurgt en inslikt! Verschrikt vertel ik manlief het nieuws. Manlief lacht en zegt dat als het een boa lukt om onze tropigatto met haar afmetingen in te slikken, die boa dan in het Guiness Book of Records komt. Niet grappig, niet leuk en al helemaal niet complimenteus richting het poezenbeest. Ik pak mijn lieve tropigatto om haar te troosten en samen nestelen we ons veilig op onze Nederlandse bank, zonder enge slangen, onder een fijn dekentje met Animal Planet op tv. Soms is geluk heel gewoon en dit is zo’n moment.

17.30 uur
Hmmm. Ik was in slaap gevallen en wordt wakker gemaakt door manlief, die boven mijn hoofd hangt om te vragen wat we gaan eten zo. Ook tropigatto heeft ook honger en jengelt om voer, dus ik offer me op en sjok naar de keuken. Ik háát koken, zeker op commando, en ik heb helemaal geen honger. Maar goed, hongerige monden moet gevoerd worden, anders worden ze niet stil, dus vooruit dan maar. Ik neem de laptop mee naar de keuken, zodat ik nog een beetje kan neuzelen op internet terwijl het eten pruttelt en dan ontdek ik alwéér iets waar ik niet blij van word. Een weblog van een Nederlandse mevrouw op Aruba over kakkerlakken.

17.35 uur
Dit is dus geen leuk nieuws. Kakkerlakken zijn gek op vochtig weer en nu oktober zo’n natte maand was, hebben ze zich heerlijk voortgeplant. Ze zitten schijnbaar in alle hoeken en gaten en het enige waar ze niet van houden is fel licht. Ik vertel alles aan manlief en hij zegt dat we de pestcontrol laten komen en dat ik niet bang hoef te zijn. Tuurlijk. Wat hij nog niet weet, is dat ik, zodra we op het eiland inkopen gaan doen, 400 spaarlampen zal aanschaffen en daarmee ons hele romantische huisje zal verlichten als een Turks koffiehuis. Stop die romantiek maar op een plaats waar de zon niet schijnt en koop maar een zonnebril voor ’s avonds, want er zal geen plek slecht verlicht zijn in ons stulpje.

17.50 uur
Ik heb kip met rijst en kerrie gemaakt en de kip heeft wel wat weg van gebakken kakkerlak. Ook zie ik overal in mijn ooghoeken zwarte vlekken wegschieten, die er natuurlijk helemaal niet zijn. Ik ben echt volkomen hysterisch als het op insecten aankomt en kakkerlakken staan, naast spinnen, toch wel met stip op nummer 1 van mijn “doodmaken-zonder-erbij-stil-te-staan-lijst”. Tijdens het eten door vertel ik manlief dat iedere 3 weken de pestcontrol moet komen, dat we niet leuk zelf gaan tuinieren en dat er overal hordeuren moeten komen, omdat ik anders gewoon binnen 2 maanden in een gekkenhuis zit met een insectenfobie. Manlief zegt keurig ja op de goede momenten en schiet dan keihard in de lach. Of ik niet wist dat er op een eiland nou eenmaal tropische dieren en dus ook insecten zitten. En of ik had gedacht dat ik die tropische omstandigheden zonder nadelen in de schoot geworpen zou krijgen. Nee natuurlijk niet, maar ik had er niet op gerekend dat er zwarte weduwen (ja, die zitten er dus ook) onder de leuning van mijn tuinstoel zitten te broeden, dat er kakkerlakken uit de septic tank komen kruipen bij nat weer en dat ik er al helemaal niet op gerekend had dat er 650 boa constrictors in de tuin sluipen!

18.15 uur
Al 2 weken staat er een keurige tas in de logeerkamer met daarin “huisraad”. Deze tas gaat, naast de gewone bagage, mee als overgewicht naar Aruba en bestaat voornamelijk uit handige en onmisbare dingen als beddengoed, wat servies, wat bestek en 15 paar schoenen van mij (in mijn eigen koffer is daar gewoon geen plaats meer voor en omdat ik op een eiland ga wonen, wil dat niet zeggen dat ik geen fatsoenlijk schoeisel aan mijn voeten mag hebben!). Maar nu word ik geconfronteerd met een duivels dilemma. Na het lezen van al die enge verhalen rest me geen andere keuze dan mijn bug-away mee te nemen. Dat is mijn handige apparaat dat me de afgelopen jaren al heel wat keren heeft gered van enge spinnen en ander ongedierte. Maar ja, mijn bug-away is een meter lang en heeft een bijzonder onhandig formaat, dus ik moet wel iets anders uit de overgewichttas opofferen om plaats te maken voor de bug-away.

18.45 uur
De afgelopen 30 minuten heb ik de tas 30 keer in- en uitgepakt. Maar het is me dan toch eindelijk gelukt een plekje te maken voor de bug-away. Dan nemen we gewoon geen beddengoed mee. Als de bug-away er maar in past. Manlief komt kijken en mompelt iets over mijn schoenen. Ik doe net of ik het niet hoor en zeg dat het met 30 graden toch veel te warm is voor lakens, dus niet zeuren nou, het probleem is al lang opgelost!

19.00 uur
Oké. Ik heb er 1 paar schoenen uitgehaald. De tas bleek niet dicht te gaan en ik kan ook wel naar Aruba zonder paarse schoenen, dus die offer ik dan maar op.

19.05 uur
De paarse schoenen zitten er weer in. Ik heb het bestek er uit gehaald, want zonder die paarse schoenen kan ik mijn paarse jurkje niet aan en dan kan ik die ook niet meenemen en dat wilde ik nou juist zo graag. Niet meenemen is natuurlijk geen optie, en we kunnen best een paar dagen zonder bestek, dus niet zeuren. Alles past nu en ik ben tevreden.

19.30 uur
Manlief zegt dat ik er erg moe uitzie en naar bed moet. Ik zeg dat zelfs zijn dochterlief toen ze 6 was nog later naar bed mocht dan half acht en dat ik dus niet ga. Ik mompel ook nog dat de kippen zelfs nog niet op stok gaan om half acht en dat ik dus niet moe ben en zeker niet naar bed ga.

19.45 uur
Slik. Ik ben eigenlijk bekaf. Afgelopen nacht was een hele korte en vandaag was geen winstpakker op gezellig of positief vlak. En manlief heeft griep. Dus maak ik handig van die gelegenheid gebruik en zeg dat ik natuurlijk nog lang niet moe ben, maar dat manlief er wel ziekjes uit ziet en zullen we dan gewoon lekker in bed gaan liggen? Manlief schiet in de lach en sputtert niet tegen.

20.00 uur
Het is acht uur ’s avonds en nog voordat de kippen op stok zijn gegaan, liggen manlief en ik als 2 bejaarden heerlijk tegen elkaar aan gekropen in een lekker warm bedje. We drinken thee, eten bergen speculaas en kletsen honderduit.

20.30 uur
“Wat een dag hè… Uh, voor als ik zo in slaap val: slaap lekker schat..”. “Nou hè.. Is goed lief, jij ook lekker slaap voor straks..”.

20.35 uur
“Schatje, je hebt toch niet de huisraad opgeofferd voor schoenen en kleren hè?”. “Nee liefje, natuurlijk niet. Ik ben toch niet gek! Waar zie je me voor aan?”

20.45 uur
Snurk. Snurk.

"SLETLANA"

09.00 uur
Uch, kuch, hoest, proest, nies. Oké, dit is niet best. Vandaag moeten manlief en ik het huwelijk en bijbehorend feest bezoeken van T. en en zijn bruid en uitgerekend nu zit mijn hele hoofd vol snot! Weken hebben manlief en ik opgezien tegen deze dag en mijn acute verkoudheid maakt de motivatie er niet groter op. Ik besluit eerst maar eens te gaan douchen, wie weet knapt het nog op.

09.30 uur
Eén zegen: er loopt geen snot uit mijn neus. Wel zit mijn hele hoofd buitengewoon verstopt en ik zie eruit als een zombie. Manlief grijpt de gelegenheid aan en roept direct dat we natuurlijk ook gewoon niet kunnen gaan. Nou, dat kunnen we dus niet! In eerste instantie hadden we namelijk geen uitnodiging ontvangen voor deze bruiloft en manlief was daar zó van over de zeik, dat ik hemel en aarde (lees: J.) bewogen heb om alsnog die door manlief felbegeerde uitnodiging te bemachtigen. En nu we die hebben, kunnen we het natuurlijk niet maken om niet te gaan! Dus ik kwak er 2 antigrieppines in, zet mijn gezicht in de schmink en meld manlief dat we hoe dan ook zullen gaan. Bovendien begint het hele gebeuren pas om 16.00 uur dus tijd zat voor een wonderbaarlijke genezing! Eerst maar eens Ieniemienie bij de garage ophalen.

10.00 uur
Lopen is bijzonder vermoeiend als je grieperig bent en koorts hebt, dus de wandeling naar de garage van Ieniemienie is een helse onderneming. Compleet uitgeput en buiten adem kom ik aan bij BMW, waar ik aan de blije blik van de garageman al kan zien dat het weer eens een gepeperde rekening zal zijn. En ja hoor, 732 euro, gaarne direct te voldoen. Ik blik of bloos niet, mijn wangen zijn toch al vuurrood door de koorts, en ik reken met gezonde tegenzin af terwijl ik me bedenk hoeveel leuke dingen ik voor al dat geld had kunnen kopen.

10.10 uur
Toegegeven, Ieniemienie rijdt weer als een zonnetje! De eerste 200 km mag ik niet plotseling remmen staat er op een kaartje dat om de versnellingspook staat. De afzender van dit bericht is “remreparateur” en ik vind het bericht complete onzin want ik rem zelden plotseling (dat had “remreparateur” zelf ook wel kunnen zien toen hij mijn remmen bekeek), dus dit kaartje is echt volkomen overbodig. Ik gooi het kaartje direct weg en scheur weg met Ieniemienie richting de kleermaakster om mijn jurk voor het huwelijk op te vissen.

10.30 uur
“Uh sorry. Vergeten. Is maandag ook goed?”. Pardon? Deze mevrouw begrijpt het duidelijk niet. Ik ben pas anderhalf uur wakker, maar nu al helemaal uitgeput en zeker niet in de stemming voor een onderhandeling. Ik zeg dat ik vandaag een huwelijk heb, dat ik die jurk zo aan moet, dat ik niet terug kan komen, dat het haar probleem is en dat ze dan nu maar direct de bandjes moet inkorten. De kleermaakster zegt dat dat niet kan, ik zeg dat ik niet weg ga zonder jurk. Na veel vijven en zessen en wat overmatig gehoest en geproest van mijn kant, beseft ze dat ik op deze manier andere klanten wegjaag en dus belooft ze me dat de jurk over 15 minuten klaar is. Of ik maar even ergens koffie wil gaan drinken in de tussentijd.

10.40 uur
Daar zit ik dan. Eenzaam en alleen op een naar terras op het Noordeinde, te wachten tot mijn jurk klaar is, met een humeur om op te schieten en een kop vol snot. Uit verveling bel ik I. en moet 3 keer mijn naam zeggen omdat ze mijn nieuwe nasale geluid niet herkent. We kletsen wat en I. komt met een kledingplan B, mocht de jurk toch niet op tijd af zijn. Plan B is een goed plan en puur het hebben van een plan B geeft me wat rust.

10.50 uur
De jurk is klaar, ik moet het verstelwerk toch gewoon betalen, maar ik kan de jurk in ieder geval aan straks en daar gaat het om. Ik strompel terug naar Ieniemienie en bedenk ineens dat ik nog naar Blokker moet om sokkenmandjes voor J. te kopen (die hebben ze kennelijk in Londen niet..).

11.00 uur
Ieieieieieieieie!!! Noodstop! Ik zit niet op te letten en moet vol in de remmen omdat er voor mij uit het niets een file is ontstaan. Shit! Als “remreparateur” hier maar niet achterkomt, want dan zijn de rapen gaar natuurlijk. Ik heb pas 10 kilometer gereden sinds hij zijn kaartje zo dwingend had achtergelaten om mijn versnellingspook en nu al heb ik zijn regels overtreden! Angstig voor de gevolgen van deze actie rijd ik als een slak richting Blokker.

11.20 uur
Met de 2 sokkenmandjes in de hand duik ik nog even snel de drogist in voor keelpijntabletten en nog meer antigrieppines. Ik bedenk dat, als ik nu naar huis ga, ik nog in ieder geval tot 14.30 uur op de bank kan liggen. Dat lijkt me een goed plan, want ik ben me niet bepaald beter gaan voelen in de afgelopen uren.

12.00 uur
Pyjama aan, gordijnen dicht, wekker op 14.30 uur, tv aan en nog 2 antigrieppines er in. Als ik hier niet van opknap, weet ik het ook niet meer. Manlief komt binnen en zegt dat hij hoopt dat ik ziek blijf zodat we niet hoeven te gaan vanmiddag. Ik zeg dat hij dat op zijn buik kan schrijven en zijn mond moet houden, want ik moet slapen.

12.30 uur
J. belt me wakker want hij is nerveus voor vanmiddag en wil nog even zijn “best man speech” doornemen. Ik luister gezapig en dat valt op want ik lach niet op de juiste momenten. Daar wordt J. vervolgens weer onzeker van en dus moet ik de speech nog een keer aanhoren. Ik wil niet meer! Ik wil slapen!

12.45 uur
Ik zeg tegen J. dat ik echt niet meer kan en dat hij me over 3 uur ziet, maar dat ik nu echt eerst even moet slapen. Hij is het er natuurlijk niet mee eens, maar hij hangt toch op en ik kruip onder mijn dekentje.

12.55 uur
Manlief is aan het bellen. Manlief kan alleen maar bellen als hij daarbij heen en weer loopt, met schoenen aan. Klik, klak, klik, klak. Klik, klak, klik, klak. Ik ga oordoppen halen, doe ze in en kruip weer onder mijn dekentje. Ik moet echt slapen!

13.30 uur
De bel. Die hoor ik luid en duidelijk door mijn oordoppen heen. Grote grumph! Ik was echt net in slaap gevallen! Het is M., die haar sleutel komt ophalen die ik nog had. Ik ben altijd blij om M. te zien, want ze is lief en slim, maar ik ben niet zo in de stemming. Ik doe toch mijn best leuk en blij te zijn en we kletsen wat. Slapen kan ik wel vergeten, die hoop heb ik allang laten varen.

14.30 uur
M. zegt dat ze weg moet, manlief is inmiddels al volledig aangekleed en opgedoft en druk aan het bellen (klik, klak, klik, klak). Ik vraag aan M. nog even wat ze van mijn jurk vindt. Ze vindt hem prachtig, net als ik, en we bespreken de schoenen die er bij horen. Dan gaat M. weg en vraagt manlief vriendelijk doch dwingend of ik me nu ook ga omkleden.

15.10 uur
Ik ben klaar. Ik heb mijn haar geföhnd, me opgemaakt en me in de jurk gehesen. Ik trek de bolero aan die erbij hoort en mijn schoenen en loop trots op het resultaat (je zou niet zeggen dat er onder al deze versieringen een zombie verstopt zit) naar manlief. Manlief kijkt, zwijgt, kijkt nog een keer en vraagt: “schat, heb je ook nog wat anders om aan te trekken misschien?”. Waaaaaat? “Ja, ik wil niet lullig doen, maar je hebt hier wel errug grote borsten in, dat kan eigenlijk echt niet. Maar ja, als jij er geen moeite mee hebt, moet je het gewoon aanhouden hoor!”. Ja zeg, alsof ik het nu nog aan kán houden! Al zou ik dat willen, het kan gewoon niet meer. Ik kijk in de spiegel, zie alleen nog maar tieten en loop stampend en briesend terug naar de kast om plan B er uit te halen. Krijg toch de hik en het heen en weer en een dikke vinger en ook nog 3 bier! Mannen!

15.20 uur
Woest en wild kom ik terug in plan B. Véél feestelijker volgens manlief en met normale borsten, dus goedgekeurd en of we nu dan alsjeblieft weg kunnen want anders komen we nog te laat ook. Grrrrrrr.

15.40 uur
Tuurlijk is er geen parkeerplek. Ik had gezegd dat we met de tram moesten gaan, maar manlief (vastbesloten niet te drinken) wilde koste wat kost met de auto en dus kunnen we nergens parkeren. We rijden wat rondjes en de sfeer, die toch al niet zo best was, daalt naar een absoluut nulpunt.

15.55 uur
We staan voor het stadhuis en zodra J. mijn outfit ziet, vraagt hij wat er met plan A is gebeurd en zijn vriend V. zegt dat ik er beeldig uit zie. Kortom: ik zie er dus niet uit. Ik geef manlief de schuld, zet toch een dappere glimlach op en haast me nog even naar het toilet om nog snel een antigrieppine te nemen.

16.10 uur
We zijn inmiddels binnen en wachten nog steeds op de start van de ceremonie, maar het loopt allemaal wat uit. Ik zit op een bankje naast vriendin S., die hoogzwanger is en samen bespreken we stilletjes de overige huwelijksgasten en hun outfits. Er valt niet zo veel te roddelen, iedereen ziet er eigenlijk wel normaal uit en dat is toch een beetje een tegenvaller.

16.12 uur
Onze gebeden om roddelmateriaal zijn verhoord. Mag ik u voorstellen: Sletlana uit Polen, de ex van L. (beter bekend als orkaan Ike). Sletlana is gehuld in een nietsverhullend, ultrakort zwart glitterjurkje. Ze draagt daarbij een viezige vleeskleurige panty en goedkope schoenen. Om het geheel af te maken heeft ze een plastic nep D&G tas in uitbundig oranje en rood, die zij schuin over de borstkas draagt. Sletlana wil ook graag duidelijk maken dat zij vandaag geen enkel stuk ondergoed draagt, dus beschikt zij (dankzij de tas) over 3 borsten en bukt ze een paar keer voorover om het kruis van de vieze panty te showen. Ze laat niets aan de verbeelding over en S. en ik smullen! Manlief komt vragen of wij ook de diepvrieskip hebben gezien tijdens het bukken. Ja dat hebben we, net als de preutse Amerikaanse familie van de bruid. Het is werkelijk niet om aan te zien, maar in ieder geval valt er wat te roddelen.

16.25 uur
Sletlana blijkt in het gezelschap van haar nieuwe Zuid-Afrikaanse vriend Otto te zijn. Eigenlijk dachten wij dat Otto van de beveiliging was, want hij is 1,50 meter breed, 1,90 meter hoog, hij heeft een beveiligingskostuum aan en hij staat permanent met zijn handen op zijn enorme buik. Otto heeft dan ook nog een soort sik aan zijn kin hangen, die nog het meest weg heeft van een flesopener. Otto en Sletlana, het gespreksonderwerp voor al uw feesten en partijen! Iedereen heeft het zo druk met roddelen dat we bijna vergeten dat we hier voor een huwelijk zijn.

16.30 uur
De ceremonie is begonnen. De ambtenaar van de burgerlijke stand kletst er vrolijk op los, afwisselend in het Nederlands en het Engels ("senk joe ferry mutsj feur komming") en het is tenenkrommend. Achter mij staan manlief, N. en B. de ene flauwe grap na de andere te maken en te grinniken. Links staan Sletlana en Otto te stralen en elkaar te bevoelen. Rechts zit een mevrouw die saunaslippers draagt. Ik vermoed dat deze mevrouw zo’n ongenode gast is, die de hele dag bij stadhuizen en crematoria hangt in de hoop op gratis koffie en cake.

17.15 uur
Het is voorbij, godzijdank! T. en zijn bruid zijn getrouwd, de saunaslippermevrouw heeft een traantje weggepinkt en nu mogen we in de rij voor de felicitatie. Ik zoen alleen die mensen die ik wel een griepje gun en verder werken we de rij snel af. De bruid en haar familie komen uit een gehucht in Amerika, dus proberen we ons tijdens de felicitaties van onze beste Nederlandse kant te laten zien en zijn keurig en beleefd. Die Amerikanen zijn niet veel gewend en dus moet je een beetje voorzichtig met ze zijn, anders schrikken ze zo.

17.35 uur
Oké, ieder vooroordeel dat iemand mogelijk zou kunnen hebben over Nederland is zojuist bevestigd. Tijdens het verlaten van het stadhuis lopen bruidspaar en gevolg door een dichte marihuanawalm, die wordt veroorzaakt door 1 van de gasten die samen met L. een wietje staat te roken op de stoep van het stadhuis. Daarnaast staat de “bevallige” Sletlana rek- en strekoefeningen te doen, terwijl ze ook gretig meezuigt aan de joint. En daarnaast staan J. en ik, terwijl J. mijn haar staat goed te doen en aan mijn jurk trekt. Welkom in Nederland beste Amerikanen! Speciaal voor u geselecteerd vandaag: 1 blonde hoer, 1 drugsverslaafde en 1 ernstig homofiele homo. Wilt u hierna wellicht nog naar de Keukenhof? Christemezielen.

18.00 uur
Na wat getreuzel en geleuter voor het stadhuis zijn manlief en ik nu onderweg met N. en S. om een hapje te gaan eten. Het huwelijksfeest begint pas om 20.30 uur dus we kunnen rustig aan doen. Dat komt mij wel goed uit, want ik sta stijf van al die medicijnen en ik moet nodig bijschminken volgens S., want ik schijn er uit te zien als een vaatdoek.

18.10 uur
Het door N. uitgezochte restaurant zit recht tegenover de kleermaakster waar ik vanmorgen die rel heb geschopt! En ze is nog open! Uit angst dat ze ontdekt dat ik het gewraakte jurkje niet aan heb, schiet ik het restaurant in en besluit het pas weer te verlaten als ik zeker weet dat ze weg is. Van alle restaurants in de binnenstad, kiest N. precies dit uit! Hoe is het mogelijk?! Ik vind het zo langzamerhand maar een vermoeiende dag worden.

20.30 uur
Het eten was afschuwelijk. Mijn smaak en reuk zijn inmiddels helemaal verdwenen, mijn neus zit dicht, mijn ogen zijn waterig en stiekem overweeg ik te opperen om maar naar huis te gaan. Maar nog voordat ik dat kan uitspreken, zitten we alweer in de auto onderweg naar het feest. Manlief heeft de smaak te pakken schijnbaar en er is geen ontkomen meer aan.

20.40 uur
We staan in de chirurgisch groene “feest”-ruimte van het Carlton Ambassador hotel. Ik vermoed dat ze hier overdag operaties uitvoeren en dan ’s avonds de operatietafels snel bedekken met een kleedje en schaaltjes met kaaskoekjes. J. komt naar me toe en zegt dat ik er uit zie als een opgewarmd lijk. De stemming is er niet in te schoppen, er zijn maar 50 mensen en iedereen staat aan de kant. In het midden van de operatiezaal is een hobbelige dansvloer neergelegd en in de hoek staat een zweterige dikke dj discoliedjes draaien die niemand wil horen. Het is afschuwelijk.

21.30 uur
Het is nog steeds afschuwelijk. Maar inmiddels doet Sletlana haar rek- en strekoefeningen op de dansvloer, samen met L., onder het wakend oog van Otto. Iedere keer als Sletlana bukt, maakt Otto een “rrrrrrrrr”-geluid. De saunaslippermevrouw is ook weer van de partij, ze zit aan een tafeltje en werkt in rap tempo kaaskoekjes en pinda’s weg. Ik kan met mijn overdosis antigrieppines niets anders drinken dan frisdrank, maar manlief en J. klagen luid dat de aangeboden drank niet te zuipen is. De bitterballen schijnen wel fantastisch te zijn volgens de mannen, maar voor mij smaken ze alleen maar als hete brij met brokjes.

22.00 uur
Om de feestsfeer te verhogen, zijn er lichtgevende armbanden en kettingen uitgedeeld. De saunaslippermevrouw, die de rode wijn achterover slaat alsof het water is, heeft er heel creatief een bril van gemaakt, en zit nu dus met een lichtgevende bril op haar gezicht. Het moet niet gekker worden.

22.30 uur
J. en manlief proberen uit alle macht dronken te worden, zodat het minder opvalt dat het feest echt niet van de grond komt, maar het lukt niet. Ik dans wat met J., maar het wil maar niet gezellig worden. De enige die het echt naar haar zin heeft, is de saunaslippermevrouw. Ze heeft nu ook lichtgevende strikken op haar slippers gemaakt en ze ziet er uit als een fluorescerende kermisattractie. Sletlana en Otto zijn ondertussen al dik een half uur spoorloos, wat het vermoeden oproept dat het Carlton ook hotelkamers voor een uur verhuurt.

23.00 uur
De ellende sleept zich maar voort en voort. J. staat inmiddels op de dansvloer met de meer dan conservatieve moeder van de bruid. Hij zit aan haar borsten, danst om haar heen als een Oompa Loompa en doet en passant ook nog een kraanvogel na. J. heeft om de feestvreugde te verhogen een fles champagne besteld, maar ook die is volgens manlief niet te drinken en dus wordt de fles geledigd door de weer ten tonele verschenen Sletlana en Otto. Mogen we al naar huis? Ah, alsjeblieft?

23.59 uur
Eindelijk! Het feest is voorbij. We krijgen sterretjes in ons handen gedrukt en moeten daar buiten het bruidspaar mee uitzwaaien. J.’s vriendje V. heeft kennelijk nog nooit vuurwerk van dichtbij gezien en dus kan hij niet wachten en steekt hij wel 50 sterretjes af terwijl er nog geen bruidspaar in zicht is. Als ze dan uiteindelijk naar buiten komen, zijn alle sterretjes op, de gasten chagrijnig en het bruidspaar dronken. We zwaaien ze uit, gaan terug naar binnen om onze jassen te pakken en dan zegt J. dat we nog 1 drankje in de hotelbar gaan doen. Ik protesteer nog, maar niemand wil het horen en dus gaan we richting hotelbar.

0.30 uur
J. is nu dan toch dronken en zegt tegen manlief en mij dat hij volgend jaar met V. wil trouwen. Manlief zegt voorzichtig dat hij dat geen goed idee vindt. J. zegt dat hij V. houdt. Manlief zegt dat J. ook van Prada, Gucci en champagne houdt en dat dat dus niet zoveel voorstelt. J. wendt zich ten einde raad tot mij, maar ik kan niet meer, ik ben meer dan chagrijnig, ik ben moeier dan moe, ik zie er uit als een versleten steunzool en ik wil alleen nog maar naar huis, dus ik sluit me aan bij de woorden van manlief. Dan herinner ik me het voorval tussen J. en L. bij ons thuis 2 weken geleden, en dus pas ik de beproefde methode van emotionele chantage toe. Ik zeg tegen J. dat ik graag een nieuwe tas wil, en krijg ik die niet, dan zal ik bij V. het zaad der onrust zaaien over J. en L.. Dit levert me de belofte op van een nieuwe tas en ik voel me zowaar ietsje beter. We besluiten nog 1 drankje te drinken met J. en dan lekker naar huis te gaan.

0.40 uur
V. is ten tonele verschenen. Hij is het kennelijk ook beu en zegt tegen J. op niet mis te verstane wijze: “after you finish this drink, we’ll go to the room, mister!”. Dat schiet me in het verkeerde keelgat. Jaren geleden had J. een vriendje die, als hij wilde dat J. direct deed wat hem gezegd werd, altijd zei: “Come on, walkies!”. Walkies is wat je in Engeland tegen je hond zegt als die door moet lopen, en walkies is een woord waar ik allergisch voor ben. Ik ben ook allergisch voor dominante griezels die onaardig zijn tegen J.. Dus zeg ik na het horen van “mister!” tegen J.: “ja precies mister! Walkies!” en ja hoor, dat sorteert effect. J., dronken als hij is, schiet volkomen uit zijn slof tegen V. en vergelijkt hem met het “walkies”-vriendje. V. schreeuwt dat hij niet vergeleken wil worden met die “creep”. J. trekt van leer over uitvreterij, niksnutten en windt zich vreselijk op. V. gaat enorm tekeer en J. schreeuwt dat hij mooi niet meer met V. gaat trouwen. Dan kijkt manlief me glimlachend aan en zegt: “kom schat, we kunnen naar huis, ons werk zit er op..”